Ford Edge Sport 2.0 TDCI 210

Inleiding

Afgelopen jaar groeide het SUV-segment in Europa met 24%. Dat betekent dat een auto waar wat te veel lucht is ingeblazen nu de meest populaire koetswerkvorm op het Oude Continent is. Ford verwacht dit jaar 200.000 auto’s van dat type te verkopen. Een stijging met 200% ten aanzien van 2013. Dat doet het al lang niet meer met alleen een Ford Kuga. Je kan nu ook de kleinere Ecosport krijgen. En er komt een SUV boven: dat is deze Edge. Die komt recht uit Amerika, waar het model al enkele jaren rondrijdt. Of liever, uit Canada, want daar wordt hij gebouwd.

Alleen diesel

Benzinerijders klikken best meteen hun browser dicht. Daarvoor heeft Ford niets in de aanbieding. Ze zijn er natuurlijk ook nauwelijks in dit segment. De enige motor die de Edge bovenop de voortrein krijgt is een 2-liter diesel. Die is er met 180pk of 210pk. De instapprijs van die eerste is €42.900. De tweede is er pas € 49.900, maar dan heb je ook al uitrustingsniveau Trend ingeruild voor het rijkelijk aangeklede Titanium. Op de pijnbank ligt hier de derde variant: Sport. Die kost € 51.350. Dat hele Sport-gedoe is trouwens een zuiver esthetische kwestie, want de afstelling is identiek aan die van een Edge zonder Sport. Er volgt overigens ook nog een Vignale. Dat is het hoogste afwerkingsniveau, waar Ford ook meteen wat meer streken bij verkoopt.

Exterieur

Het is een flinke schuit, die Edge. 4,80m lang, zelfs met geamputeerde zijspiegels is hij nog steeds meer dan 1,92m breed en hij is ook nog eens 1,70m hoog. Al die ruimte moet je opvullen natuurlijk. Met een design dat Ford omschrijft als stijlvol premium en sportief. We laten het aan eenieder om die inschatting te toetsen aan z’n eigen oordeel. Dat hij geboren is aan de andere kant van de grote plas, kan de auto wat ons betreft niet afschudden, maar dat hoeft niet per sé een nadeel te zijn.

Veel plaats

In die grote koets is een zee aan ruimte. Hoe dat de passagiers vergaat, vertellen we in een volgend hoofdstuk, maar de bagage laten we hier aan bod komen. Achter de breed openende kofferklep schuilt immers een koffer die niet ruim, maar ronduit gigantisch is. Onder de bagage-afdekking past al 602l. Leg de achterbank plat en er kan tot 1.847l in. Er zijn kleinere bestelwagens.

Een intelligente vierwielaandrijving is standaard. Dat wil zeggen dat de achterwielen alleen uit hun luie stoel komen als die vooraan in moeilijkheden zitten. Waarom we dat aanhalen bij de rubriek exterieur? Omdat dat niet automatisch betekent dat je ook écht terrein aankan. De bodemvrijheid bedraagt 15,2cm. Dat is vergelijkbaar met die van een hatchback uit de jaren tachtig.

Interieur

Al van zodra je de deur openzwaait, oogt de hele binnenzijde van de Edge bekend. Hij deelt z’n structuur met de Mondeo en de S-Max en je komt dan ook heel wat van dezelfde componenten tegen. Helaas met inbegrip van het verbeterde maar nog steeds niet glasheldere Sync-systeem dat zowat alles dirigeert, maar ook met bergruimte met behoorlijke volumes, goed afleesbare wijzers en en ruim en tot absolute voldoening instelbare zetel en stuur.

Materiaalkeuze kan beter

Ruimte is er voor- en achteraan in overvloed en omdat de Edge over snufjes beschikt als Active Noise Cancelling (dat omgevingsgeluid uit de cabine houdt door geluid met tegengestelde golven te produceren) is het er aangenaam stil. De assemblagekwaliteit is hier echter ook een smet op het blazoen. In een Ford die je voorbij de € 50.000 kan laten stomen had het allemaal wat beter in elkaar mogen zitten en allemaal wat beter materiaal mogen zijn

Veiligheid

De grootste SUV van Ford zit goed in de veiligheidsuitrusting. Er is vooreerst alles wat je nodig hebt om in Europa in de catalogus te mogen verschijnen. Daartoe horen zaken als een bandendrukcontrole, een systeem dat je stabiliteit controleert en doorspinnen tegengaat en natuurlijk een degelijk setje gordels en airbags. Maar de Edge heeft ook altijd een knieairbag en zijdelingse plofkussens over de ganse lengte. En in de optielijst vind je hier ook de airbags die in de gordels zijn geïntegreerd voor de achterste inzittenden. En meer elektronische hocus pocus. Zaken als een rijstrookassistent, dodehoekwaarschuwing en zelfs een systeem dat verkeersborden leest en je cruise-control bijregelt wanneer die plots te snel zou staan.

Rijgedrag

De Edge is een SUV van de nieuwe generatie. Auto’s die het om de looks te doen is, niet om de capaciteiten, ook al torst deze variant een 4x4-systeem mee dat vanzelfsprekend de grenzen verder stuwt. Het zijn auto’s die niet verhoogd zijn, maar hoger zijn opgebouwd. Je merkt het als je de motorkap opent, wanneer je ziet hoe laag het blok ligt. Da’s slecht niets voor wie denkt dat zo’n hedendaagse SUV veel beter tegen verkeersdrempels kan dan een gewone auto, maar het is uitstekend nieuws voor wie gelijkaardige dynamische prestaties op z’n verlanglijst heeft staan. Het zwaartepunt is immers niet zo hoog als je denkt. En dat betekent minder rolneiging en een beter weggedrag.

Fijn stuurijzer

Zaakjes die Ford doorgaans bovengemiddeld goed voor mekaar heeft. En ook hier is het weer zo. De Edge stuurt opvallend precies, houdt z’n koets goed in het gareel, maar blijft ook nog voldoende soepel om heel wat oneffenheden met acceptabel comfort te incasseren. In z’n klasse ongetwijfeld één van de betere stuurijzers.

Onder de kap van ons oranje testexemplaar zit een 2-liter TDCI met 210pk en 450Nm. Een soepele centrale die ondanks de foutloze schakelijver van de versnellingsbak met zes verzetten en twee koppelingen en de tractie van de intelligente vierwielaandrijving (met torque vectoring) nog alitjd 9,4 tellen nodig heeft voor de sprint. Minder dynamisch dan het eruit ziet, maar het is natuurlijk een hele hoop auto. Net geen 2 ton. In die zin best puik dat Ford dat met 5,8l liter (149g/km) 100km ver krijgt. De praktijk? Doe maar anderhalve liter extra.

Conclusie

Het is een prettig sturend ding, die Edge. Zoals we van Ford gewoon zijn, ja, maar het is al een flink pak moeilijker om comfort en rijgedrag naadloos aan elkaar te lijmen als het gaat om een SUV van net geen twee ton. De prestaties lijden overigens wel wat onder dat gewicht, want zelfs met de pittigste motor (210pk, 450Nm) is een sprint in minder dan 9 tellen een utopie.

Beter om mee te rijden dan om naar te  kijken

We durven stellen dat deze nieuwe Ford weerom beter is afgesteld dan de meeste premium concurrenten, maar er staat ook één en ander op de negatieve kant van de balans. Niet de ruimte of de veiligheidsuitrusting, maar wel de materiaalkeuze en afwerkingskwaliteit. En die laatste opmerking gaat op voor zowel de binnen- als de buitenkant. Zonde.