Ford C-MAX / Grand C-MAX

Inleiding

Als repliek op het succes van de Renault Scenic, de Citroën Xsara Picasso en de Opel Zafira, lanceerde Ford in 2003 wat laattijdig de C-Max. Nu zeven jaar later, heeft Ford het model van de tweede generatie klaar. Hij rolt in het Spaanse Valencia van de band en staat vanaf 18 november in de showroom. Het wachten waard? Wij reden er mee en vertellen je of je de lanceringsdatum nu echt met rood moet omcirkelen. De basisprijzen zijn alleszins interessant. Er is een 1.6 Ti-VCT, een benzineversie met 105 pk, vanaf €19.000. Heel wat relevanter, zeker voor België, is de 1.6 TDCi die €20.850 of €21.850 kost naargelang het vermogen piekt bij 95 of 115 pk.

Ford heeft niet de reputatie een trendsetter te zijn en vol ijver nieuwe marktsegmenten aan te boren. Bij het merk met het blauwe ovaal wordt het beleid nog altijd meer door ‘bean-counters' dan door avontuurlijke durvers bepaald. Kortom, Ford heeft veeleer de gewoonte zich als een ‘follower of fashion' te gedragen. Met de nieuwe C-Max is dat niet anders. Net als Renault met zijn Scenic en Grand Scenic en Citroën met zijn C4 Picasso en Grand C4 Picasso, heeft Ford nu twee versies van de C-Max: een ‘gewone' en -je raadt het al- een Grand C-Max die €850 meer kost. Maar zo makkelijk, voorspelbaar en doorzichtig is het verhaal van dit nieuwe Fordduo nu ook weer niet. Het verschil tussen beide uitvoeringen steekt niet enkel in de totale lengte of zelfs de wielbasis. Er is meer aan de hand.

Exterieur

Ford noemt zijn nieuwe duo MAV's of Multi-Activity Vehicles wat in gewone mensentaal simpelweg monovolume betekent. Met zijn totale lengte van 4,38 meter is de gewone C-Max zelfs vrij compact en heeft hij het formaat van een middenklasser à la Focus. Trouwens de nieuwe Focus, die we in de lente van volgend jaar bij de dealers mogen verwachten, zal dezelfde bodemplaat en hetzelfde onderstel gebruiken.

Qua vormgeving is de C-Max zeker niet vernieuwend. Bij Ford spreken ze nog altijd van ‘Kinetic Design' en wie de auto eens van langs alle kanten bekijkt, herkent duidelijk enkele eerdere geziene Ford-trekjes. De daklijn, de zijdelingse raampartijen en zelfs de lichtblokken achteraan doen meteen denken aan de Kuga; déjà-vu dus maar niet echt mis. Vooraan vinden we een frontpartij die best een paar trekjes gemeen heeft met de Fiesta. De wielkasten zijn behoorlijk geaccentueerd en de woordvoerders van Ford haasten zich om daar een woordje uitleg bij te geven. De kleinste van het nieuwe duo wil immers sportief, en eigenlijk bedoelen ze daarmee dynamisch, overkomen en staat in verhouding tot de Grand C-Max zoals de S-Max tot de Galaxy.

De Grand C-Max is een ferme scheut groter. Om precies te zijn meet hij 14 centimeter meer wat zijn totale lengte op 4,52 meter brengt. Die extra centimeters steken volledig in de wielbasis. Het grote nieuws is echter de lange zijdelingse schuifdeuren die typisch zijn voor de Grand C-Max.

Tot en met de voorste portieren delen de twee versies dezelfde koetswerkpanelen. Wel is bij de Grand het dak 4 centimeter hoger en strakker getekend. Bedoeling daarvan is extra hoofdruimte te creëren. Iets wat nodig is omdat de Grand C-Max als optie ( €650) verkrijgbaar is met een derde zitrij.

Het kiezen voor zijdelingse schuifdeuren is zonder meer een praktische keuze want esthetisch is de Grand C-Max minder geslaagd. De deuren die toegang geven tot de achterste zitplaatsen zijn buiten proportie en de noodzaak om het schuifmechanisme te installeren, eist zijn tol. Het lijkt wel of het achterste deel van het koetswerk door ingenieurs is ontworpen op het moment dat de stilisten van een verlengd weekend aan het genieten waren. Er is de onvermijdelijke rail net onder de glaspartij en bovendien is er nog een ontsierende voeg tussen de dakpartij en het onderste deel van het koetswerk. Ook de vormgeving van de achterste zijramen en zelfs de lichtblokken geven de Grand C-Max een gedrongen vormgeving. Tip: Dit bizarre lijnenspel valt minder op bij een auto met een donkere koetswerkkleur.

Interieur

Beide nieuwe Fords hebben een identiek instrumentenbord dat er bijzonder flashy uitziet met als meest opvallende kenmerk een geprononceerde middenconsole die glooiend aansluit op wat we traditioneel de transmissietunnel noemen. Het korte pookje staat vrij hoog gemonteerd en is makkelijk te bedienen. Hoog in het midden van het dashboard prijkt een verzonken display dat zorgt voor een interactie met de boordcomputer, de audio-installatie, de airco en het optionele navigatiesysteem. De meeste functies kunnen via de rechtse toetsen op het stuurwiel worden bediend.

De verzonken tellers staan gegroepeerd onder een nis. Het geheel komt vooral in het begin nogal druk over maar het oogt alleszins frivoler dan wat we bijvoorbeeld zien in de Volkswagen Touran.

De materiaalkeuze is stukken verbeterd en ook de afwerking ging er op vooruit, maar toch wordt nog altijd niet het niveau gehaald van bijvoorbeeld Volkswagen en Peugeot.

Eén van de voornaamste troeven van dit duo Fords is de moduleerbaarheid van het interieur. De achterbank bestaat uit drie delen (40/20/40) die afzonderlijk verschuifbaar zijn. Wie de laadruimte maximaal wil benutten, hoeft niets uit te bouwen. De zitjes laten zich makkelijk neerplooien. Vooral bij de Grand C-Max is het systeem geniaal. Het middelste deel van de achterbank kan gewoon onder de zit van rechtse zitplaats worden geplooid. Op die manier is het mogelijk om een doorstap naar de optionele derde zitrij te creëren. Die doorgang is dan wel vooral voor kinderen bedoeld, maar dat geldt eigenlijk ook voor de zesde en zevende zitplaats.

Met neergeklapte zitjes is de laadvloer volledig vlak wat het in en uitschuiven van zware voorwerpen bijzonder makkelijk maakt en van de C-Max een ideaal transportmiddel maakt om mee naar de Ikea te rijden. Gemeten tot de gordellijn en met de tweede zitrij in gebruik heeft de koffer een volume van 471 of 475 liter naargelang het een compacte C-Max of een Grand C-Max is. De laadklep is groot en behoorlijk zwaar maar wie wil kan als optie kiezen voor een elektrische bediening.

Veiligheid

Beide versies van de nieuwe C-Max tellen vier schijfremmen met vooraan geventileerde exemplaren. ESP is standaard en dit stabiliteitssysteem integreert volledig het ABS en de tractiecontrole. Bij de werking van het ESP onderscheiden we maar liefst 13 verschillende functies die elk in verschillende rijomstandigheden in actie treden. Het Torque Vectoring Control of kortweg TVC bijvoorbeeld onderdrukt een onderstuurneiging door extra motorkoppel te sturen naar het buitenste aangedreven wiel terwijl het binnenste voorwiel wordt afgeremd. Het EDC (Engine Drag torque Control) op zijn beurt vermijdt dat de aangedreven wielen spinnen op een glad wegdek als de bestuurder terugschakelt en op de motor remt. Het zijn maar een paar voorbeelden van die vele functies.

Als optie kan de C-Max worden uitgerust met het BLIS (Blind Spot Information System) dat we voor het eerst bij Volvo hebben ontdekt. Het systeem verwittigt via een lampje in de buitenspiegels dat er een voertuig in de zogenaamde dode hoek is terecht gekomen.

Voor wie geen parkeervirtuoos is, heeft Ford nog het Active Park Assist dat we al van bij Volkswagen kennen. Via ultrasone sensoren spoort het systeem een parkeerplaats op die groot genoeg is. Eens de auto klaar staat om achteruit parallel te parkeren, neemt het systeem gedeeltelijk over. De bestuurder moet enkel de rijsnelheid regelen terwijl het sturen automatisch verloopt. Het mooie er aan is dat het nog werkt ook! Het vertrekken van op een helling wordt vergemakkelijkt met het Hill Start Assist.

Rijgedrag

Bij de lancering halfweg november zal de C-Max verkrijgbaar zijn met drie verschillende motoren. De belangrijkste daarvan zijn ongetwijfeld de twee 1.6 TDCi's, turbodiesels dus, die nu een vermogen hebben van 95 en 115 pk in plaats van de vroegere 90 en 110 pk. Belangrijker nog is het extra koppel en dat de krachtigste over een overboostfunctie beschikt waardoor het maximum koppel tijdelijk van 270 naar 285 Nm wordt opgevoerd. Beide versies hebben een gemiddeld normverbruik van 4,6 l/100 km wat overeenkomt met CO2-uitstoot van 119 g/km Als alternatief is er één benzinemotor, de 1.6 Ti-VCT met 105 pk en variabele kleppentiming zowel aan de in- als uitlaatzijde.

Bizar maar het zijn niet deze versies die we tijdens een eerste kennismaking konden testrijden maar wel een aantal motorisaties die pas volgend jaar beschikbaar worden. De meest opmerkelijk daarvan is ongetwijfeld de nieuwe 1.6 EcoBoost met 150 of 180 pk. Het is een benzinemotor met directe injectie, variabele kleppentiming en een turbo met variabele geometrie. Dit maakt dat de werkijver van bij de laagste toerentallen wordt opgebouwd en zijn maximum van 240 bereikt bij 1.600 opm. en behoudt tot 4.000 opm. bij de 150 pk-versie en zelfs 5.000 opm bij de 180 pk-uitvoering. Deze viercilinder is een revelatie. Hij verenigt de kwaliteiten van een diesel (bergen trekkracht bij een laag toerental) en een benzine (de gewilligheid om in een hoger toerental te klimmen). Deze motor is bovendien gekoppeld aan een vlot en precies schakelende manuele zesbak. We noteerden een testverbruik van 7,8 l/100 km. Het gemiddeld normverbruik bedraagt 6,6 l/100 km (CO2-uitstoot: 154 g/km). Een tweede versie die we konden testrijden is de 2.0 TDCi (136 of 163 pk). Vooral de krachtigste versie in combinatie met de Powershift maakt indruk.

Ford heeft al meer dan een decennium de gewoonte om leuk sturende auto's in de showroom te parkeren en de C-Max is daar zeker geen uitzondering op. De stuurbekrachtiging is goed gedoseerd terwijl het sturen zelf direct en precies aanvoelt. De ophanging is bijzonder bekwaam met achteraan een nieuwe multilink. We kunnen gerust stellen dat van alle compacte monovolumes de C-Max het aangenaamste rijgedrag heeft.

Conclusie

Met de nieuwe C-Max, die in twee versies bestaat, beschikt Ford nu over vier monovolumes in zijn gamma. Het uiterlijk van de ‘gewone' C-Max met conventionele portieren is het meest geslaagd maar is zeker niet vernieuwend. De Grand C-Max maakt vooral indruk door zijn praktische bruikbaarheid en dan denken we vooral aan de zijdelingse schuifdeuren, de extra zitruimte achterin, de moduleerbaarheid van het interieur en de mogelijkheid om een derde zitrij als optie te kiezen.

Maar met de Grand C-Max zal Ford geen schoonheidswedstrijden winnen, vooral de achterkant is een samenraapsel van onsamenhangende lijnen en nerven. Beide auto's maken dan weer indruk door hun uitstekend rijgedrag. De lanceringsdatum van 18 november is het onthouden waard voor wie op zoek is naar een ruime auto en eens iets anders wil dan een Berlingo of een Partner.