Chevrolet Orlando 2.0 TCDi

Inleiding

Volgende lente komt Chevrolet met de Orlando uit. Dat is ondanks z'n stoere looks en Amerikaans aandoende naamgeving in de eerste plaats een wereldproduct (in Korea gebouwd om het onderstel van de Cruze en Astra), bedoeld om met rationele een plaats in een felbevochten marktsegment - dat van de middenklasse SUV - te veroveren.

Bij die argumentatie zal de prijs in elk geval naar boven komen. De 1.8l benzine (141pk, 176Nm, 7,3l/100km en 172gr/CO2/km) is er dan ook al vanaf € 18.199. Met een standaarduitrusting waarbij de derde zitrij aanwezig afroept, geeft dat de concurrentie stof tot nadenken. Een heel compacte diesel is er evenwel niet. Chevrolet serveert in de plaats een eenheid met 2 liter slagvolume. Die bestaat in een fiscaal aantrekkelijke variant (130pk, 315Nm, 6,0l/100km en 159gr/CO2/km) en een variant die niet gehinderd wordt door belastingkronkels (163pk, 360Nm bij een gelijk verbruik en CO2-uitstoot). De eerste is er vanaf € 20.199, eveneens scherp geprijsd. De tweede kost minimaal € 2.000 meer en wordt steeds op een rijkelijker uitrusting getrakteerd. Alle motoren worden standaard aan een handbediende zesbak gekoppeld. Een moderne zestrapsautomaat is op de diesels verkrijgbaar in ruil voor een extra inspanning van € 1.200.

Exterieur

Met een lengte van 4,65m, een breedte van 1,83m en 1,63m hoogte, nestelt de Orlando zich aan de bovenzijde van het segment. Hoewel de ontwerpers eigenlijk kozen voor een efficiënte hoekige vormgeving met een gunstige verhouding tussen binnen- en buitenafmetingen, wisten ze het wel te camoufleren achter een assertief uiterlijk. Een beetje zoals een goedzak met tatoo's in een leren jack.

De Orlando verschuilt zich achter z'n grote, dubbele grille en ostentatief uitgewerkt lijnenspel met uitpuilende wielbogen, hoog opgetrokken schouders en lichtunits met een riant glasoppervlak. Zwart plastic op de dorpels en om de wielen zorgt voor een stoere look, op de topversies nog eens extra onderlijnd met aluminium beschermplaten. De prijs die je moet betalen voor die pose zit in de zichtbaarheid. Terwijl je driekwartzicht vooraan nog wordt gehinderd door de belachelijk grote buitenspiegels waar de EU zo weg van is (omdat het het verbruik verhoogt?), moet je achteraan om de omvangrijke C-stijl en de relatief smalle achterruit zien te puren. Parkeersensoren zijn dan wel handig.

Interieur

Als een ruwe bolster met een blanke pit, toont de Orlando zich aan de binnenzijde bovenal van z'n functionele kant. Op de eerste en tweede zitrij heb je nooit over het plaatsaanbod te klagen. De bestuurder kan dankzij de hoogte- (standaard) en diepteverstelling (vanaf het tweede uitrustingsniveau - foei!) van zowel het zitmeubilair als het stuur z'n rijhouding optimaliseren en het instrumentarium scoort uitstekend op de afleesbaarheid van de snelheidswijzer en de toerenteller en voldoende voor wat de randinformatie betreft. De competitieve ingesteldheid van de Orlando betaal je hier wel in de materiaalkeuze. Het ziet er best ok uit, maar de glans verraadt dat de meeste panelen zijn uitgevoerd in hard plastic terwijl we dat liever anders zien.

De functionaliteit kan dat evenwel ruimschoots compenseren. En dan hebben we het niet over aardigheidjes als een instelbare rugleuning op de achterbank, maar over de ruim aanwezige opbergruimte. Chevy vult de obligate zetelvakken, portierbakken en ruimte in het handschoenkastje en de middentunnel nog aan met een verborgen vakje achter het bedieningspaneel van de radio. Dat glanzend zwarte paneel draait met knopjes en al weg en erachter is genoeg ruimte om je GPS (voor zover niet ingebouwd), GSM, iPod en anders kostbaar goed aan het zicht te onttrekken.

Een gebrek aan kubieke centimeters ervaar je wellicht alleen als je als volwassene wil plaatsnemen op de derde zitrij. De plaatsen in de koffer zijn eigenlijk alleen geschikt voor kinderen. Die hebben bovendien voldoende flexibiliteit om daar over de tweede zetelrij te geraken zonder dat je chiropractor er gelukkig van wordt. Er blijft dan ook amper 89l laadcapaciteit over. Laat je de zitjes in de vloer zitten, dan lust de Orlando steeds 454l. Een zeer respectabel volume dat je door de tweede zitrij neer te klappen en tot aan het dak te laden met nog dik 1.000l kan doen aanzwellen.

Veiligheid

Op veiligheidsvlak zijn er geen verrassingen. De Orlando is een goede leerling, maar geen strever. Dat betekent dat je steeds getrakteerd wordt op 6 airbags (frontaal, zijdelings, gordijn), je steeds door driepuntsgordels op je plaats wordt gehouden en dat verklikkerlampjes je erop attent maken als iemand op de eerste of tweede zitrij zich zou vergeten vast te klikken. De passagiersairbag is uitschakelbaar voor het geval je daar een ISOFIX-compatibel kinderzitje zou willen monteren.

De elektronische rijhulpjes omvatten eveneens het gekende arsenaal. We kunnen uit ons hoofd aframmelen dat een antiblokkeer remsysteem van de laatste generatie (dus met een remkrachtverdeler die onder- en vooral overstuur in de kiem smoort), tractiecontrole en stabiliteitscontrole daartoe horen.

Rijgedrag

Omdat diesel in ons land nog steeds de geprefereerde brandstof is in dit felbevochten segment, hebben we ons tijdens deze eerste test op die brandstof geconcentreerd. De 130pk-versie die wellicht het populairste wordt, was niet van de partij, maar tenzij je het uiterste vergt, rijdt de 163pk en 360Nm sterke tweeliter hetzelfde als z'n dichtgeknepen broertje. En dat is best overtuigend - de acceleratietijd bedraagt 10 tellen en top tikt af op 195km/u.

Wie kwiek uit de startblokken wil springen merkt dat de voortrein, vooral op een natte ondergrond, even worstelt. Er moet dan ook haast 1,7 ton op vaart gebracht worden. Onderweg overtuigt de motor met souplesse en -bovenal- werkingsstilte. De Orlando is uitstekend geïsoleerd.

De elektrische stuurbekrachtiging blinkt nog steeds niet uit in stuurgevoel, maar reageert voldoende levendig om dat gebrek enigszins te camoufleren. Met 1,63m hoogte en de nodige massa is het een illusie te stellen dat de koets vlak door de bocht gaat, maar de Orlando behoudt duidelijk de controle over z'n lijf. Een nog stuggere afstelling zou het comfort teniet hebben gedaan. Met de achttienduimers op onze testwagen was de filtering op slecht wegdek nu al niet meer de subtielste.

De handgeschakelde zesbak loods je door een duidelijk afgelijnd schakelrooster. Wie dat niet ziet zitten, kan ook voor de automaat opteren. Die heeft een wat antiek aanvoelende selectiehendel (vooral door z'n formaat). Op fouten hebben we hem echter niet kunnen betrappen.

Conclusie

In de lente commercialiseert Chevrolet de Orlando. Dat is eigenlijk de opvolger van de Tacuma, uit een inmiddels vergeten Daewoo-verleden. En maar goed ook, want deze in Korea gebouwde SUV is een wereldproduct dat rust op het onderstel van de Cruze en Astra. Met een lengte van 4,65m, een breedte van 1,83m en 1,63m hoogte, nestelt de Orlando zich aan de bovenzijde van het segment. Hoewel de ontwerpers eigenlijk kozen voor een efficiënte hoekige vormgeving met een gunstige verhouding tussen binnen- en buitenafmetingen, wisten ze het wel te camoufleren achter een assertief uiterlijk. Een beetje zoals een goedzak met tatoo's in een leren jack.

Binnenin heb je alvast ruimte zat. Zeven zitplaatsen zijn (uitzonderlijk) standaard, al moet je net als bij de andere auto's in dit segment opletten als je volwassenen op de twee kofferzitjes wil parkeren. De bagageruimte bedraagt dan ook nog slechts 89l. Met vijf plaatsen wordt dat 454l en als je de tweede zitrij plat legt wordt dat nog eens 1.000l meer. Chevrolet creëerde een ruime en functionele leefomgeving met veel bergruimte (waaronder een geheim vakje voor kostbaarheden) die echter wordt afgebakend door glanzende, harde kunststoffen.

De veiligheidsuitrusting is compleet; zes airbags, driepuntsgordels, ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes, ABS, tractie- en stabiliteitscontrole. Het weggedrag van de Orlando is echter voorspelbaar onderstuurd en voor verrassingen zal hij je niet stellen. De constructeur stelde z'n monovolume efficiënt af om de koetswerkbewegingen in toom te houden. Behalve met de gigantische achttienduimsvelgen is de filtering dan ook zeer bevredigend. De diesel (met 130 of 163pk, met een automatische of handbediende zesbak) is voldoende vlot, verbruikt minimaal 6,0l/100km en is bovenal stil. Bij constante snelheid hoor je hem eigenlijk niet.

Net als bij z'n andere producten, zorgt Chevrolet voor een competitief prijskaartje. De benzine (1,8l - 141pk) is er vanaf € 18.199. Dieselen kan vanaf € 20.199.