BMW Z4 M40i

Inleiding

“Zo een auto heeft werkelijk niemand nodig.” BMW vliegt er tijdens de persvoorstelling van de nieuwe Z4 hard in. Ze hebben gelijk. Een rationeel automodel is de Z4 niet. Geen enkel Z-model was dat. Van de Z1 met z’n omlaag schuivende deurtjes tot de erg exotische Z8. Het is overigens een brug te ver om al die BMW’s-met-Z-in-de-naam voorlopers te noemen. Eigenlijk begint de stamboom van deze Z4 bij de Z3 die in 1996 op de markt kwam. Ook dat was een verre van rationele auto. Wat je er vooral mee koopt is het gevoel van vrijheid. En wat sportiviteit, al heeft BMW dat laatste in de loop der jaren vaak wat overdreven.

Bijna gesneuveld

Het scheelde geen haar of er was geen nieuwe Z4 meer gekomen. Het gaat namelijk bergaf met de verkoopcijfers van de Z-reeks. Tussen 1995 en 2002 werden er van de eerste generatie net geen 300.000 stuks verkocht. De tweede generatie (en meteen de eerste Z4) ging tussen 2002 en 2008 slechts 115.000 keer over de toonbank. Sprake van een heropleving is er sindsdien niet. De laatste Z4 (de tweede generatie met die naam) werd al in 2016 gebouwd en verdween stilletjes uit het gamma. Om maar te zeggen dat de cijfers geen overtuigend argument voor deze nieuwe modelgeneratie vormden. Het is louter omdat de kosten gedeeld konden worden met Toyota (dat binnenkort met de nieuwe Supra een Z4-kloon op de markt brengt), dat de Duitsers de boel voorbij de boekhoudafdeling konden loodsen.

Drie benzines

Het gamma bestaat uit drie motoren. Het begint relatief bescheiden, met een viercilinder met 197pk (20i) die je op de kop kan tikken vanaf € 42.700. Erboven: dezelfde centrale, maar ditmaal opgewerkt tot 258pk (30i) voor € 49.950. En tenslotte de Z4 M40i die je meteen € 62.050 kost en de enige zescilinder is van het lot. Goed voor 340pk. Het was de enige variant die door de Duitsers voor de eerste test ter beschikking werd gesteld, maar je hoort ons niet klagen.

Exterieur

Het is ruim een decennium geleden dat er nog eens Z4 werd getekend. Het is dus logisch dat er één en ander wijzigde. De kop- en staartlichten zijn meer uitgerokken, de grille werd groter en de nieren liggen nu helemaal tegen elkaar aan en de bumpers zijn als een woelig wateroppervlak - doorweven met scherpe vouwlijnen. Mode. Vanuit sommige hoeken ziet hij er zelfs een beetje Aziatisch. uit. Tegelijk blijft het basisrecept nog steeds hetzelfde als bij de Z3. De motor wordt centraal achter de voorwielen ingeplant (in lengterichting) wat een lange, lage neus en een compacte bubbel oplevert waaronder de passagiers zitten.

Weg metaal

Bij die bubbel moeten we even stil staan. De Z4, die bij de jongste generatie nog pronkte met een stalen klapdak, grijpt immers terug naar een stoffen kap. De metalen kap is inmiddels in ongenade gevallen. Ooit werd ze voorgesteld als het beste van twee werelden, maar toen de marketingglans ervan afgeboend was, bleek het duur, onpraktisch, zwaar en lelijk te zijn. Bovendien heeft BMW even goed rondgekeken in het segment en ontdekte het dat vooral auto’s met een stoffen kap beter tegen een erosie van de verkoopcijfers bestand bleken. Of liever - één auto: de Porsche Boxster. Nam BMW bij de laatste Z4 nog de Mercedes SLK in het vizier, dan wordt nu koelbloedig op de kleinste Porsche gemikt. We komen er straks nog op terug.

Interieur

De Z4 mag dan wel 4,30 bij 1,86m lang zijn (ruwweg de voetafdruk van een VW Golf) - ruim is hij niet. Er wordt immers prioriteit gegeven aan mechanische componenten. Z’n gewichtsverdeling moest immers perfect evenwichtig zijn. Er is zelfs geen symbolische achterbank. Maar je hebt achter de twee inzittenden - die dan weer niet te klagen hebben op vlak van ruimte (de Z4 werd een flink stuk breder) - wel een handvol kleinere opbergvakjes. Die zijn erg welkom daar de koffer zich ook niet van de ruimste toont. 281l. Op hetzelfde niveau als een stadsauto, zeg maar. En dat is wanneer het dak nog niet in de koffer zit. Toch kan je het bezwaarlijk aanhalen als een echt minpunt. Het hoort nu eenmaal bij het concept en daar wordt niet onnozel over gedaan. Je krijgt er ook met de kap open weekendbagage voor twee in. Ideaal voor een weekendje asfaltlintrijgen in de Eifel dus: missie volbracht.

Gekend recept

Kijk aan de binnenkant om je heen en je hebt meteen in de gaten dat je in een BMW zit. De ingrediënten zijn gekend. Er is niets mis. Of toch - weinig. In dit geval zorgt de opstelling van de elementen in de middentunnel voor wat ergernis. Wie eerder klein is, zal vinden dat de pook te ver naar achteren zit en BMW verzaakte ook om in de onmiddellijke nabijheid van de bestuurder ruimte te voorzien voor zaken als een GSM, een portefeuille of een beker die je kan nemen zonder onbekende spieren in je lijf aan te spreken.

Beter uitgerust

Ach ja - voor het sturen zit tenminste alles goed. De rijhouding is ideaal en door de dikke stuurvelg kijk je op een digitale tellerplaat die ervoor zorgt dat de Z4 deel uitmaakt van het digitale tijdperk. Snufjes en personaliseringsmogelijkheden alom, voor het geval dat je ding is. Je bips zit voortaan altijd in leder. Bij de vorige generatie moest je daar nog voor bijbetalen. Inmiddels is het standaard.

Veiligheid

We zijn nog in blijde afwachting van EuroNCAP crashtestresultaten van de nieuwe Z4. Ze zijn er nog, maar het model staat wellicht wel op de planning van het veiligheidsinstituut. Het publiceerde in 2015 immers nog resultaten van de laatste editie. Drie sterren overigens - niet meteen om over naar huis te schrijven. Evenmin onlogisch, gezien de leeftijd van het product op dat moment. De nieuweling deelt geen vijs of moer meer met die cabrio.

Vaste rolbeugels

De standaarduitrusting op veiligheidsvlak is alvast correct. Op elektronisch vlak noteren we de obligate stabiliteitscontrole en ABS, beiden voorzien van een hoop nevenfuncties die ervoor moeten zorgen dat je er steeds op kan rekenen en Z4 z’n manieren houdt. Loopt. Het toch mis, dan heb je vier airbags en gordels met spanners en spankrachtbegrenzers om je op je plek te houden. We stippen daarbij aan dat de zijdelings plofkussens zo zijn vormgegeven dat ze ook het hoofd beschermen. Zelfs wanneer het dak onder de gordellijn is opgeborgen.

Komt het tot een koprol, dan zijn er twee vaste rolbeugels die moeten verhinderen dat je een deel van je scalp op het asfalt achterlaat.

Rijgedrag

Eigenlijk heeft BMW de Z3 en Z4 altijd een beetje stiefmoederlijk behandeld. Z’n onderstel was een samenraapsel van bestaande BMW-onderdelen. Die lagen al een tijdje op het schab. Die tijd is echter voorbij. Onder de Z4 zit nu een bodemstructuur die is afgeleid van die van de aanstormende nieuwe 3-Serie (die componenten van het grote achterwielaangedreven platform van het bedrijf integreert waarop alle niet SUV’s vanaf de 3 zijn gebaseerd). Anders gezegd: voor het eerst in z’n geschiedenis is de Z4 helemaal mee met z’n tijd. Dat moest ook. Je moet van goede huize zijn om de Porsche Boxster het vuur aan de schenen te leggen - de ambitie van deze M40i. Hij heeft alvast één voordeel. BMW serveert je nog zes cilinders, terwijl de tweezitter uit Stuttgart niet verder meer komt dan 4 cilinders.

Zes-in-lijn

De geblazen zes-in-lijn zet ook een twinscroll turbo aan het werk. Kwestie van 340pk en 500Nm in de voorraadkast te hebben staan. Een geavanceerde achttrapsautomaat, een slim achterdifferentieel en adaptieve, instelbare ophanging maximaliseren niet alleen het potentieel - het zorgt er ook voor dat de Z4 zich naar keuze eerder geschaafd of wat brutaler gedraagt. Het dient gezegd: deze nieuwe Z4 overtuigt niet alleen in rechte lijn, maar ook in bochten. Zelfs wanneer de weg er nogal pokdalig bijligt. Een combinatie die het model in het verleden niet altijd even goed verteerde. Helaas is hij ook zwaarder dan het model van de tegenpartij. Hij is wat minder lichtvoetig. En een Z4 trommelde de input van het onderstel nog nooit erg goed door naar z’n bestuurder. Je krijgt daardoor niet meteen het gevoel met een echte sportieveling onder weg te zijn. Maar kijk, de prestaties houden wel stand. Een honderdsprint in 4,6 tellen. Net zo snel als de Porsche Boxster S (die zonder extra’s alweer € 8.000 meer kost).

Een hele hoop slimme snufjes moet ervoor zorgen dat al dat open rijden je niet al te veel brandstof kost en dat je je emotionele aankoop ook nog kan verdedigen wanneer groene rakkers op bezoek komen. Onder meer een zeilfunctie in de automaat, recuperatie van remenergie en zelfs actieve luchtflappen (in de grille) zorgen ervoor dat bovenstaande prestaties hand in hand gaan met een verbruiksgemiddelde van 7,4l/100km (testgemiddelde: 10,3l/100km) en een CO2-afgifte van niet meer dan 168g/km.

Conclusie

Na een pauze van dik twee jaar is er weer een BMW Z4. Eentje die er kwam omdat ook Toyota op zoek was naar een compacte sportauto. De Z4 is veranderd, maar dat heeft wellicht niets met de Japanse connectie te maken. Voor het eerst mag hij profiteren van de jongste evoluties op vlak van technologie en onderstel. Je merkt het aan het infotainment, de slimme snufjes en gelukkig ook wanneer je aan je stuur draait.

Sportief, maar niet té

Let wel, de Z4 is nog steeds geen onversneden sportauto. Daarvoor heeft hij teveel manieren en mist hij een ruig kantje. Maar hij is het in deze vorm - als M40i - wél meer dan in het verleden. Ja, hij gaat naar 100 in amper 4,6 tellen, maar dat is slechts het halve verhaal. In bochten valt hij evenmin door de mand.

Net zo belangrijk - de Z4 is een degelijke cabrio. De stoffen kap is terug, isoleert goed, transformeert snel en met je kruin onder een blote hemel tocht je niet uit je zetel.