Bentley Flying Spur W12

Inleiding

Flying Spur. Dat is tegenwoordig de naam van deze vierdeurs Bentley. Tot de eerste presentatie van de facelift, nu bijna exact een jaar geleden, hoorde daar ook nog Continental bij. Maar het model distantieert zich nu van dat gamma met een duidelijke visie. Het wil de meest performante en snelste vierdeurs van het merk zijn. Dat gezegd zijnde, moeten we aanstippen dat de 6,0l W12 met twee turbo’s onder de kap van dit testexemplaar binnenkort het gezelschap krijgt van een achtcilinder, kwestie van het gamma toegankelijker te maken en - finaal - wat meer productievolume te draaien. Maar natuurlijk zonder al te veel aan de kernwaarden van het merk te raken.

De toegankelijkheid mag je overigens wel met een korrel zout nemen. De W12 wisselt voor niet minder dan € 203.643 van eigenaar, en terwijl de achtpitter een kleine € 20.000 eerder op je oprit staat, blijft duidelijk dat je het model door een andere bril moet bekijken als pakweg een Mercedes S-Klasse, Audi A8 of BMW 7-Reeks. Het Duitse triumviraat steekt deze Brit ongetwijfeld naar de kroon op vlak van efficiënte en technologie terwijl het een vergelijkbaar niveau van comfort kan bieden. Wie opteert voor een Flying Spur doet dat omdat individualisme, materiaalkeuze en vakmanschap hoger op z’n prioriteitenlijst staan dan het jongste infotainment-hype.

Exterieur

Als er al wat mis was met de Continental Flying Spur, dan was het ongetwijfeld het uiterlijk. Erg elegant, ja, maar eveneens erg klassiek. Misschien zelfs wat oubollig. Dat is samen met de benaming Continental verdwenen. Hoewel we het hier nog steeds hebben over een facelift - zij het een behoorlijk ingrijpende wat het plaatwerk betreft - meet het eindresultaat zich duidelijk een andere pose aan. Vooraan zien we nog steeds de dubbele ronde koplampen, maar de ganse neus werd toch wat hoekiger. De Flying Spur eist wat assertiever z’n plaats op de weg op. Hij heeft er ook echt nodig, want de voetafdruk is zo maar eventjes 5,3m lang en 1,97m breed.

Waar de Flying Spur echter het meest radicaal breekt met z’n voorganger is ter hoogte van de bips. Bij de achterste wielen ontspruit op de flanken een nieuwe vouwlijn die erg veel karakter aan de koets verleent en de kofferklep, achterlichtunits en -bumper zijn helemaal nieuw. Weg is het brave van de Continental - deze Flying Spur is zeker van zichzelf.

Interieur

We hebben het al gezegd. Als je wil uitpakken met de allernieuwste technische snufjes, dan moet je eigenlijk een een prijsklasse zakken. Eenvoudigweg omdat de volumes daar de constructeurs nog wel in staat stellen alles op de voet te volgen. Dat gezegd zijnde - stellen dat Bentley hopeloos achterop hinkt is een fikse overdrijving. Je hebt natuurlijk wel telefoonintegratie, navigatie en uitgebreide infotainmentmogelijkheden. En de auto doet zelfs dienst als hotspot. Maar geen scherm dat jou en je passagier een verschillend beeld kan tonen, geen head-up-display of camerasysteem dat 360° om de auto kijkt. Eigenlijk hebben we het moeilijker met de materialen van de knoppen en de bedieningselementen. Daar zit nog behoorlijk wat kunststof tussen. Je verwacht je toch telkens aan wat edeler materiaal, maar zelf in dit segment valt er niet aan te ontsnappen. En er zijn ook geen uitzonderingen.

Bentley compenseert één en ander ruimschoots met de indrukwekkende afwerking van de andere panelen. Leder, fijn hout en schaapswollen tapijten domineren de aanblik. Het ziet er allemaal erg glorieus uit en het is duidelijk dat er honderden uren werk in kropen.

Je zit prinsheerlijk in de Flying Spur. En het best van al zit je achteraan, waar je over zeën beenruimte beschikt en de achterzetels ook nog individueel kan verstellen. De exceptionele geluidsisolatie draagt bij aan een serene en weldadige sfeer binnenin. Daar komt nog eens bij dat de geluidsinstallatie, zo maar eventjes 1.200watt sterk, een loepzuivere klank verspreid.

Wil dat zeggen dat er geen valse noten zijn dan? Wel, zo ver durven we evenmin gaan. Absolute perfectie zou een grotere instelbaarheid van het stuurwiel (dat nu in diepte onvoldoende verstelbaar is om iedereen een ideale rijhouding te garanderen) en enkele centimeters extra hoofdruimte wenselijk zijn. De steun van voorste meubilair verdient wel alle lof.

Veiligheid

Het lijkt wel alsof veiligheid in dit segment anders bepaald wordt. Dit is de rubriek waarin we je bewust maken van de laatste snufjes en de onafhankelijke EuroNCAP crashtestresultaten aanhalen om de crashbestendigheid van het model te illustreren. Maar natuurlijk heeft dat onafhankelijk instituut nog geen Bentleys tot schroot kunnen herleiden. En wie zoekt naar dodehoekwaarschuwing, voetgangerdetectie of een auto die bijstuurt als je van je rijstrook afwijkt, moet ook niet met dit model aan de haal. We kunnen niet anders dan de score dat te laten reflecteren, ook al gaat het hier steevast om uitrusting die deze redactie niet als noodzakelijk beschouwd. Ze kan zelfs erg storend zijn.

Het welzijn van de inzittenden wordt gewaarborgd door stabiliteitscontrole, gordelspanners en een hele collectie plofkussens. En we kunnen uitgaan van een erg grote structurele stevigheid - al was het maar om het motorvermogen te kunnen verwerken. Hard bewijs is daar echter niet van.

Rijgedrag

Merk op dat terwijl Bentley het steevast heeft over een nieuwe Flying Spur - omwille van het bijna compleet nieuwe uiterlijk - wij steevast spreken over een facelift, gezien de technische structuur behouden bleef. Maar we kunnen alvast wel erkennen dat de opfrisbeurt erg grondig was. De nieuwe koets is aerodynamischer, 4% stijver en ook 50kg lichter. En de door twee turbo’s gevoede 6-liter W12 (in essentie twee drieliter V6-motoren van VW-origine die één geworden zijn) zag z’n vermogen stijgen van 560 naar 625pk. De maximale trekkracht van 800Nm is er vanaf 2.000t/min.

De prestaties zijn niets minder dan indrukwekkend. De naald passeert de 100 al 4,6 tellen na je plankgas begon te geven en wijst zo maar eventjes 322km/u aan voor de luchtweerstand te veel wordt voor de centrale. Maar dat is slechts het halve verhaal. Bentley heeft ervoor gekozen de ophanging (geheel onafhankelijk en dubbel geleid rondom, luchtbalgen en permanent gestuurde dempers waarvan je de stugheid kan instellen via het centrale display) alle rubberelementen in de structuur te versoepelen. Een Bentley sprak altijd al de wat sportievere bestuurder aan en dit druist daar wat tegenin, maar voor de Flying Spur is het opsteker. Met z’n 2,4 ton op de weegschaal, zal die toch nooit van richting wisselen of remmen als een sportauto. Beschouw de Flying Spur als een auto die erg snel kan, en dat zonder morren doet, maar die er niet steeds om vraagt. Als bestuurder wordt je toch beloond, onder meer met een uitstekende stuurfeedback en comfort en een feilloos, immer soepel maar ook bliksemsnel schakelende achttrapsautomaat.

Geef de W12 de sporen en pas dan dringt de grommende uitlaatlijn het interieur binnen, anders is hij fluisterstil. De klank is indrukwekkend, maar niet zo vol als een achtcilinder, rauw als een V10 of melodieus als sommige zescilinders.

Je verwacht je aan een astronomisch verbruik met dergelijke cijfers. En het opgegeven gemiddelde van 14,7l/100km of 343g/km aan CO2 is verre van mals. Maar we hebben er dan weer geen moeite mee gehad om het verbruikscijfer bij een rustige rijstijl te evenaren. Dat is met (veel) kleinere motoren een heel ander paar mouwen.

Conclusie

Met de nieuwe Flying Spur zoekt Bentley een andere positionering op dan wanneer het model ook nog Continental in de naam moest verdragen. De facelift leverde een meer zelfzeker en karaktervoller uiterlijk op, vooral vanaf de heupen tot de achterzijde. Iets wat het model wel kon gebruiken. Het was immers erg discreet.

Een nauwelijks tragere V8 is al aangekondigd, maar deze dubbel geblazen W12 met 6-liter longvolume blijft de koning in het gamma. Met een top van zo maar even 322km/u en een sprinttijd van 4,6 seconden is hij ook sneller dan de Arnage - maar die heeft andere ambities. En die kost nog eens de helft meer dan de € 203.650 die de Flying Spur met twaalf cilinders vertegenwoordigt. Overigens ook bij deze Flying Spur de nadruk verlegt. Ondanks bovenstaande presaties, is hij wat zachter dan voorheen. Het model vraagt nooit om snelheid, maar doet het wel moeiteloos als het gevraagd wordt. En dat gaat het model beter af. Met 2,4 ton leeggewicht kan hij nooit de agiliteit of snedigheid van een sportwagen bieden, ook al droogt hij de meeste af als het op zuivere snelheid aankomt.

Minpunten heeft de Flying Spur uiteraard ook, al gaan we daar z’n verbruiksgemiddelde van 14,7l/100km of CO2-afgifte van 343 g/km niet bijrekenen. Dat weet je voor je eraan begint en bovendien kan je het cijfer effectief evenaren mits wat discipline. Dat de boordelektronica niet alle laatste snufjes bevat en ook de veiligheidstechnologie niet baanbrekend is, daar valt misschien al eens sneller iemand over. En in het interieur zou enkele centimeters extra hoofdruimte geen kwaad kunnen. Het rijkelijk gebruikte leder, de honderden meters sierstiknaad en het kunstig bewerkte hout stemmen doen het ons allemaal vergeten.