Audi S1 Sportback

Inleiding

Dik twee jaar geleden introduceerde Audi van de kleine, in België gebouwde A1, een Quattro. Een auto die een flinke knipoog gaf naar de oer-Quattro uit de eerste helft van de jaren tachtig en met een oplage van slechts 333 stuks enige exclusiviteit garandeerde. Z’n prijskaartje van iets meer dan € 50.000 was evenwel een flinke bom duiten voor een model dat z’n carrière begon als een derivaat van de VW Polo. Nu presenteert Audi de S1, en dat zou wel eens de perfecte oplossing kunnen zijn voor wie zo’n Quattro wel zag zitten, maar zich niet over de prijs kon zetten.

De S1 deelt eigenlijk alle basisingrediënten met de Quattro die we in 2012 aan de tand voelden. In de neus zit een tweeliter turbomotor, de aandrijving is voor rekening van alle vier de wielen en de vervormbare traverse achteraan is vervangen door een multilink-achteras waarin ruimte is voor het differentieel en de extra drijfstangen. Akkoord, je moet het stellen met 231pk in plaats van 256, maar met een vanafprijs van - hoogst waarschijnlijk - € 29.950 (driedeurs) en € 30.700 (vijfdeurs Sportback) is het verschil aanzienlijk.

Lichtmetaal, een specifieke koetswerkkit, vier prominente uitlaten en sportmeubilair zijn allemaal standaard. Maar voor de meer dramatische vormgeving van het testexemplaar zal je moeten bijbetalen. Hoeveel is bij het schrijven van dit item echter nog niet bekend.

Exterieur

Natuurlijk is de Audi S1 nog steeds geen grote auto. Hij blijft nog steeds 2,5mm onder de 4-meter-drempel. Dat helpt natuurlijk niet bij de verteerbaarheid van het prijskaartje maar ja kan het ook anders bekijken: het model is nog altijd meer dan 10cm langer dan de originele Golf GTI.

We zegden het al in de inleiding: de vier uitlaten, andere spiegelkappen en een koetswerkkit (met onder meer een opvallende dakspoiler) is standaard. Net als 17-duims lichtmetaal overigens. 18-duimers zijn optioneel, en hetzelfde kan je zeggen van de ‘quattro’-koetswerkkit die onze testauto draagt en waartoe onder meer de (valse) diffuser, de quattro-labels en de gekleurde remklauwen horen. Wat elke S1 echter wél heeft zijn xenonkoplampen met een specifiek design en nieuwe achterlichtunits. Die bestaan geheel uit LED's en hebben een meer horizontale indeling. Dat benadrukt de breedte (1,74m) van de sportiefste A1.

Interieur

Aan boord is meteen duidelijk dat Audi’s reputatie voor afwerking en materiaalkeuze niet uit de lucht komt vallen. Maar natuurlijk heeft deze S1 het op dat vlak net iets moeilijker om z’n prijs te verantwoorden dan een A1 in basisuitrusting. Die kost immers ruwweg de helft, maar is uiteraard voorzien van dezelfde deur- en dashboardpanelen.

Waar de S1 wel het verschil in maakt, is in de standaard gemonteerde MMI-interface, die evenwel minder geavanceerd is als die van de grotere modellen van het merk, evenals een standaard aanwezig navigatiedisplay. Dat laatste is grafisch helemaal mee met de jongste trends en geeft je desgewenst ook satellietbeelden. Lang geen evidentie in het segment.

Zwart is de overheersende tint aan de binnenkant van de S1, terwijl de specifieke wijzerplaten zijn afgewerkt met donkergrijze lak en achter een stuurtje met afgeplatte onderzijde huizen. We noteren ook de specifieke sierlijsten en het opvallende pookje dat de zesbak bedient, alvorens we ons in uitstekend steunend meubilair neervleien. In casu zijn dat kuipzetels met geïntegreerde hoofdsteunen. Een optie, waarvan Audi ons kan zeggen dat de glanzende zwarte achterzijde ook vervangen kan worden door felgekleurde accenten (zoals geel of rood), maar de prijs nog schuldig moet blijven.

De ergonomie is al lang geen onbekend meer en we voelen ons dan ook meteen thuis. En het zitmeubilair steunt uit de kunst, zonder extremen op te zoeken. Het zijn niet de diepst uitgesneden kuipjes die je kan vinden. Maar het volstaat ruimschoots.

Aan het praktische aspect van de A1 werd niet geraakt, tenzij de kuipjes wat millimeters knieruimte van de achterbank kannibaliseren. In de koffer past nog steeds net zo veel bagage. 210 liter om precies te zijn.

Veiligheid

Aangezien elke A1 standaard met ABS en ESP is uitgerust, geldt dat ook voor deze uitbundig voorkomende A1. Het blijft er evenwel niet bij, want ook de quattro-aandrijving wordt door strenge elektronische wetten geregeerd. De installatie maakt gebruik van een elektronisch gestuurd differentieel dat koppeloverdracht tussen beide assen toelaat. Het komt er op neer dat de auto in normale omstandigheden voornamelijk op de voorwielen wordt bediend en dus eerder naar onderstuur neigt. Bij verlies van grip wordt de trekkracht vervolgens traploos naar de achterwielen geleid. De elektronische differentieelsper EDS zorgt bij het nemen van een bocht dat de binnenwielen worden afgeremd (met de remmen dus, niet door mechanisch kracht over te brengen). ESP is uitschakelbaar, EDS niet. De remschijven zelf behoren tot de geventileerde groep.

In 2010 werd de standaard-A1 aan enkele EuroNCAP crashtests onderworpen, goed 5 sterren. Want behalve de hierboven opgesomde systemen, die de koets in eerste instantie op de baan moeten houden, komen zaken als gordelspanners en airbags (vooraan en tweemaal langszij) natuurlijk eveneens aan bod. De A1 biedt volgens het onderzoek een stevige bescherming aan volwassen inzittenden. De scoresystemen zijn inmiddels wel aangescherpt, dus het resultaat is niet vergelijkbaar met een gelijkaardige score vandaag.

Rijgedrag

De kleine gifkikker van dienst heeft zoals gezegd een 2-liter direct ingespoten benzinemotor onder de kap. Er is voor de goede orde ook nog een turbo tegenaan gevezen. Het resultaat is goed voor 231pk (wat minder dan de A1 Quattro) en 370Nm (wat meer dan de A1 Quattro). In vergelijking met z’n veel pittiger geprijsde voorganger geeft hij in de sprint dan ook nauwelijks iets toe. Van nul naar 100 gaat in 5,8 seconden. Amper één tiende trager dan het model waarmee we hem hier steevast vergelijken. De Sportback weegt een tikkeltje meer omwille van z’n constructie met 5 deuren doet er nog een tiende bij. Maar dan nog blijft het karretje onder zes tellen en haalt het een gelimiteerde topsnelheid van 250km/u.

Terwijl die cijfers allemaal erg puik zijn, en al helemaal als je de CO2-uitstoot van 166 g/km of het opgegeven verbruiksgemiddelde van 7,0l/100km mee in weging neemt, is het het gooi- en smijtgehalte dat de ‘hot hatch’ destijds op de kaart zette. Maar de tijdens zijn inmiddels veranderd. De S1 is wel snel, biedt sensatie via een erg prettig klinkende uitlaatlijn en z’n elektrische stuurinrichting is zeker niet de slechtste. Maar gooien en smijten? Zelfs in het hoge Noorden leert een sessie ons dat de A1 met quattro ons dat het natuurlijk wél kan, maar dat het niet met de volle goesting is. Zo efficiënt mogelijk de bocht door - dat is anno 2014 het credo van het gros van de snelle karretjes en daarvoor wordt ook de elektronica ingeschakeld.

Over elektronica gesproken - die heeft overigens nog wel wat te zeggen over het weggedrag. Middels een knop in de middentunnel kan je immers aangeven of je motor-, pedaalrespons, stuurgedrag en uitlaatklank eerder efficiënt dan wel botweg dynamisch wil. In die laatste stand klinkt de uitlaatpruttel het meest verslavend, maar is de ophanging stugger dan ons lief is.

Conclusie

Twee jaar geleden kwam Audi met de A1 Quattro op de proppen. Een bom in rukzakformaat, met vierwielaandrijving en een berg vermogen voor een niet eens 4 meter lang autootje. Aan z’n exclusieve karakter - een gelimiteerde oplage van 333 stuks - hing echter ook een prijskaartje van meer dan € 50.000. Deze S1 is de light-versie van diezelfde auto. Nog steeds met quattro vierwielaandrijving, maar een uiterlijk dat een tikkeltje meer bescheiden is, ook al doet de gifgroene kleur van ons testexemplaar erg z’n best om dat te verdoezelen. Met 231pk heeft de S1 dik 20 paarden minder op stal dan de A1 Quattro, maar ook 20Nm extra. Hij is daarom slechts 1 tiende trager in de sprint. Na 5,8 (of 5,9 voor de Sportback) seconden is de naald de 100 al voorbij. Als je weet dat je € 20.000 in je zak kan laten zitten ten opzichte van de Quattro, dan is dat alles behalve een slecht voorstel. De top is overigens identiek: 250km/u, want dan vindt de begrenzer het welletjes.

De S1 speelt veeleer z’n efficiëntie uit dan z’n speelse karakter. De Audi-ingenieurs krijgen het niet over hun hart om de achterwielen (die nu door een multilink-ophanging in het gareel worden gehouden) in bochten te laten uitwaaieren.

Interieur en koetswerk van de S1 zijn erg correct en als je je niet laat verleiden tot schreeuwerige kleuren, zelfs eerder discreet. Al zal je die vier uitlaatpijpen niet kunnen verstoppen. De uitrusting is ook degelijk, wat helpt om de nog steeds potige prijs te verantwoorden. Maar er zijn ook nog genoeg opties om je in te laten gaan. Je houdt dus best één oog op de prijs als je in de markt bent voor een bloedsnelle stadsrakker.