Audi A1 Sportback 35 TFSI

Inleiding

Het zorgde best wel voor wat opschudding toen Audi in 2010 de A1 presenteerde. Een nieuwe smaak voor het B-segment. Premium en Duits. Maar ook met een nieuwe prijs voor dat B-segment. Akkoord, Mini had toen al bewezen dat je met een apart concept de nodige centen bij de consument kon losweken, maar het bleef een gok. BMW weerstond de verleiding om (met een 0-Reeks) af te dalen. Mercedes liet het ook aan z’n neus voorbijgaan. Nu is er generatie 2. Meer van hetzelfde, maar ook heel anders. De A1 wordt immers geboren in een andere autowereld dan destijds. Zo is een driedeurs in dit segment niet langer opportuun. De term Sportback in de benaming is dus eigenlijk overbodig. En er zijn ook geen diesels meer. De technisch verwante Seat Ibiza en VW Polo bieden die nog wel aan.

Belgische connectie?

Wij Belgen konden extra fier zijn op de A1. Die rolde immers in ons eigen Brussel van de band. Ze kunnen daar namelijk beter improviseren en zijn sneller in het uitwerken van nieuwe processen dan de rigide Duitsers. Net daarom bouwen ze er inmiddels de elektrische Audi e-Tron. De productie van de A1 verkaste naar het Spaanse Martorell, waar de Ibiza bij elkaar wordt geschroefd. De Polo wordt 400km westelijker bij Pamplona geassembleerd.

Het gamma

Het gamma bestaat uit een 25 TFSI, 30 TFSI, 35 TFSI en 40 TFSI. Audi’s recent geïntroduceerde nomenclatuur verhult deskundig dat het gaat om heel andere motoren. De eerste twee zijn driecilinders met vermogen van respectievelijk 95 en 115pk en één liter longinhoud. Aan de andere kant van de schaal vinden we een 200pk sterke tweeliter die zich in GTI-territorium waagt. Ertussen zit de A1 die voor deze eerste kennismaking kozen: de 35 TFSI. Een vijftienhonderd die 150pk en 250Nm aan de teugels houdt en die de optionele zeventraps automaat met dubbele koppeling aan boord heeft. S-Tronic heeft die in Audi-taal. Alleen de instapprijs van de driecilinders is bij publicatie van deze test al geweten. € 20.180 voor de variant met 95pk en € 21.230 voor dezelfde motor met 115pk. Voor deze 35 TFSI is er een richtprijs (die zou dus nog een beetje kunnen veranderen). € 23.650. Het meest voor de hand liggende nadeel van het model kennen we in elk geval. De A1 is duur. Een ander woord is er niet voor.

Exterieur

Het is een cliché om te stellen dat een auto volwassen werd. Maar toch is dat precies wat hier aan de hand is. Terwijl de A1 in vergelijking met de vorige Sportback 6mm smaller en 13mm lager werd, groeit hij wel in de lengte. +5,6cm, waardoor hij door de 4-meter-grens breekt. Niet eens zo lang geleden moest een B-klasser zich aan die lijn houden, maar nu niet meer. De wielbasis groeit met 10cm waardoor de wielen, die nu lichtmetaal tussen 15 en 18” dragen, zich meer inde hoek gedreven voelen.

Wat van de Ur-Quattro

De ontwerpers bij Audi profiteerden van die geblokte stijl om de A1 wat meer présence te geven dan voorheen. De bumpers zijn scherp gebeeldhouwd en bovenop een gezwollen grille zitten nu drie sleuven die een eerbetoon zijn aan de Ur-Quattro. Aan die iconische Audi heeft hij overigens ook de vouwlijnen die de wielbogen accentueren te danken.

Er hangt een een retrogeurtje aan een hoop aankleding. Op z’n minst bij onze testauto die op de flank vier ringen etaleert, op bronskleurig lichtmetaal rust en één van Audi’s nieuwe tinten op de lak draagt. Er is overigens ook nog leuk geel en rood, al heeft het er alle schijn van dat grijze en blauwe exemplaren weer de populariteitstabellen zullen aanvoeren. Zonde eigenlijk. Het dakje, dat tegenwoordig lijkt te zweven bovenop de C-stijl, kan je krijgen in zwart of grijs om het te laten constrasteren met de koetswerktint van je keuze.

Interieur

Terwijl deze Audi op een grotere bodemplaat staat dan voorheen, is het er meteen ook één die wat efficiënter met ruimte omspringt. Daar merk je vooraan overigens het minste van. Maar je hebt er geen plaats tekort. Ter hoogte van de achterbank wordt het effect heilzaam. De eerste A1 was hier te krap om voor een compacte gezinsauto door te gaan. Hij werd eigenlijk veroordeeld tot de rol van tweede auto binnen het gezin. Het gaat om luttele centimeters, maar ze maken veel verschil. De A1 wordt er een volwaardige (compacte) gezinsauto door. Je merkt het overigens ook aan de koffer. 335l past erin. 65l meer dan bij generatie 1. Je kan naast elkaar drie bakken water zetten.

Toptechnologie

Stap voor de eerste keer in en er is nogal wat dat om je aandacht vergt. Het is niet moeilijk om onder de indruk te zijn van de boordplank. Bovenaan de middentunnel zit een naadloos ingewerkt 10,1” groot aanraakdisplay. Voor je neus zit een 12,5” groot digitaal instrumentarium. Standaard. Een primeur voor het segment. Wat echter net zo belangrijk is. Op dat systeem draait een tot de toppen van de tenen doorontwikkeld systeem dat zich niet verliest in een eindeloze lijst nutteloze zaken. Het doet wat het moet doen erg goed. Satellietbeeld op het navigatiesysteem bijvoorbeeld. Duits nuchter. Geluid is er van B&O (optie), met luidsprekers die de voorruit gebruiken als klankbord.

Tipsy

De trendwatchers bij Audi lijken dan weer minder nuchtere mensen te zijn. Want het is niet de elektronica waar het meest van onder de indruk zijn. Dat is de aankleding. Een erg fijn gedetailleerde sierlijst op het dashboard. Elders accenten die verwijzen naar de koetswerkkleur en die een diepe, matte glans etaleren. Het is plastic, vanzelfsprekend. En ja, het ziet er goed uit. Of neem nu stof op de zetels. Een spatje kleur erin. Subtiel. Ja, we smaken het wel.

Veiligheid

De A1 Sportback is nog zo kakelvers dat de metaalmasochisten van de EuroNCAP hem nog niet in handen kregen. We kijken dan maar naar de resultaten van de Seat Ibiza. Wedden dat het paspoort niets uitmaakt voor de score? In de Ibiza zit je alvast gerust. Die heeft vijf sterren achter z’n naam staan.

Technologie van een grote

Bovenop het almaar uitdijende contingent verplichte voorzieningen (airbags, stabiliteitsystemen, bandendrukcontrole, isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes) zit er nog een paar aardigheidjes op die ook praktisch zijn. De testauto had bijvoorbeeld een adaptieve cruise-controle.

Rijgedrag

De vijftienhonderd met turbo die deze A1 aandrijft kennen we al van elders uit het gamma. Het is een erg beschaafde centrale met een breed bereik. Het maximumvermogen van 150pk wordt uitgesmeerd van 5.000 tot 6.000t/min en z’n maximale trekkracht heb je ter beschikking van 1.500 tot 3.500t/min. Daardoor reageert steevast alert. Tegelijk krijg je er geen uitgesproken karakter door. Hij gaat dan wel naar 100 in 7,7 tellen en is tot 222km/u in staat, prikkelen doet hij niet. We vellen een soortgelijk oordeel over de remmen en de stuurinrichting. Niets op aan te merken. Hij zet op vlak van stuurpret ook geen nieuwe ijkpunten uit. De zeventraps-DSG speelt bij tijden zelfs een valse noot. Hij durft schokkerig reageren.

Het zijn, ongeacht de motorversie, louter de voorwielen die de niet veel meer dan 1,2 ton zware koets in beweging moeten brengen. De cijfers hierboven bewijzen dat dat vlot kan, maar als de hemelsluizen openstaan is 150pk toch zo’n beetje de limiet.

Soms een tweecilinder

We noteerden op een heuvelachtig tracé een verbruiksgemiddelde van 7,1l/100km. Correct, zonder meer. Een officieel verbruikscijfer is nog niet beschikbaar. CO2 afgifte evenmin. We weten wel dat wat discipline het cijfer kan drukken. De eenheid beschikt immers over cylinder-on-demand. Bespeel het gaspedaal omzichtig en waar mogelijk schakelt deze 35 TFSI de helft van z’n cilinders uit.

Conclusie

Er is veel dat verandert aan de A1. De driedeurs is er niet meer. Diesels evenmin. Hij staat op een ander onderstel en hij komt uit een andere fabriek. Er is echter weinig om rouwig om te zijn. Hij had wat ons betreft wat flamboyanter mogen rijden. Prettiger is een ander woord. Maar het is niet zo dat hij op dat vlak steken laat vallen. Nergens, eigenlijk.

Om te onthouden

Wat we vooral onthouden is dat de A1 op een paar plaatsen cruciale centimeters wint. Kleine ingrepen met grote gevolgen voor de bruikbaarheid van de achterbank en de koffer. Hij maakt ook technologisch een zevenmijlssprong voorwaarts. Een digitaal instrumentenbord is standaard.

Verleider

Terwijl Mini - de enige échte concurrent - maar moeilijk evolueert en eigenlijk steevast in hetzelfde potje blijft roeren, wist Audi de A1 wel degelijk opnieuw uit te vinden. Links en rechts een retro-knipoog (kijk maar naar de kleurstelling van de testauto), een verwijzing naar een roemruchte voorvader, maar tegelijk ook helemaal bij de tijd. Een verleider is het.