Alfa Romeo Tonale Hybrid 160

Inleiding

Alfa Romeo staat voor een heuse metamorfose. Nog maar eens. Het ooit zo roemrijke merk kwakkelt eigenlijk al een hele tijd voort. De modellen die die vorige herlancering moesten dragen - de Giulia en de Stelvio - zijn maar matig succesvol. En intussen werd het gamma van het merk in het middensegment gespeend. Weg zijn Mito en Giulietta. Maar onder de vleugels van het nieuwe opgerichte Stellantis (met o.a. Peugeot, Citroën en Opel) moet het nu écht gebeuren. Alfa Romeo zal er weer staan. Op steviger benen dan de vorige keren, hopelijk.

Een nieuw tijdperk voor Alfa Romeo

Met de Tonale als eerste product binnen een nieuw tijdperk mikt het merk alvast op de kern van de markt. SUVs vertegenwoordigen heden ten dage een groter aandeel dan conventionele hatchbacks. Maar z’n lancering was toch weer een beetje een processie van Echternach. Een bijna productierijpe concept kregen we al in 2019 te zien op het Autosalon van Genève. En sindsdien werd de lancering meermaals uitgesteld. Onder meer omdat Jean-Philippe Imperato, de nieuwe grote baas van het merk, de puntjes op de i wilde zetten. De Tonale moet helemaal goed zijn.

Nog niet alle prijzen bekend

Het aanbod volgt dat van de andere middenklassers die onder Stellantis gesternte geboren zijn. Gemeenschappelijke onderdelenpoelen, weet je wel. Er is een 1.5-turbobenzinemotor (130 of 160 pk) met kleine elektromotor (48 volt, 15 kW), geïntegreerd in de transmissie. Een milde hybride, al kan die volgens Alfa Romeo ook zonder de benzinemotor de (voor)wielen aandrijven. Naast deze twee milde hybrides biedt Alfa Romeo ook een vierwielaangedreven plug-inhybride met 1.3-turbobenzinemotor aan. Hiermee kun je tot 60 kilometer (en volgens Alfa Romeo in de stad zelfs 80 kilometer) elektrisch rijden. Met 275 pk is dit meteen de krachtigste versie van de Tonale. Tot slot kun je ook nog altijd dieselen, dankzij de 1.6 met 130 pk en voorwielaandrijving. De prijzen zijn nog niet helemaal uitgehamerd. De lanceereditie van de 130pk-variant kan je nu al bestellen voor 39.000 euro. Maar de 160pk-versie zal wellicht zo’n 2.000 euro meer kosten. Dat is zonder de extra’s, weliswaar. De stekkerhybride wordt natuurlijk duurder en aan de andere kant zullen er ook versies met minder uitrusting zijn die de vanafprijs na verloop van tijd zullen laten zakken.

Exterieur

De uiteindelijke versie van de Tonale blijft op een wat kleine aanpassingen na trouw aan het lijnenspel van het prototype. Verfrissend: Alfa Romeo zoekt z’n heil niet in drukke lijnen en opvallende stijlkenmerken. Het mikt veeleer op harmonieuze proporties. Hij is niet wars van dynamisme, maar hij is bovenal elegant. Een beetje als een atlete in een avondjurk. Ik vind ‘m beter geslaagd dan de Stelvio, waar de ontwerpers toch nog een wat leken te worstelen met de proporties van een hoogpoter. Hier tonen de Italianen weer dat ze op vlak van design tot de beste behoren.

Herkenbaar Alfa

Dat hij meteen herkenbaar is als Alfa Romeo, heeft te maken met slanke kop- en staartlichten, de typerende vorm van de grille (verkrijgbaar in zwart of zilver afhankelijk van de gekozen uitrustingsversie) en natuurlijk ook de (optionele) velgen met ronde gaten. Al die kenmerken zijn typerend voor het merk uit Milaan.

Interieur

Tijdens de persvoorstelling kon het niet vaak genoeg gezegd worden: de materialen van de Tonale zijn uitstekend. Wel, tot op zekere hoogte is dat juist. Of liever nog: vanaf zekere hoogte. Neem je vooraan plaats dan is alles waar je blik natuurlijk op rust, van een degelijk allooi. Je ziet vooruitgang in vergelijking met eerdere modellen van het merk. Ook op vlak van assemblagekwaliteit. Het enthousiasme taant alleen een beetje naarmate je blikt zakt. Dan kom je toch weer meer en meer hard en goedkoop plastic tegen - tegenwoordig helaas de norm in dit segment. Achteraan is het nog erger. Daar zitten de goedkope materialen zelfs bovenop de deurpanelen. Een tegenvaller.

Ook binnenin een tikkeltje apart

Wat niet tegenvalt, is de sfeer binnenin. Hoewel ook Alfa Romeo tegenwoordig niet meer rond een standaardopstelling met twee schermen kan, slaagde het er wel in het geheel een originele toets te geven. De instrumenten zijn als vanouds opgesteld in een koker en de vormgeving is een beetje retro. Het centrale scherm draait een hedendaags infotainmentsysteem (veel beter dan vorige edities, met dank aan de gezamenlijke ontwikkelingskracht vna een groep als Stellantis). Het zet op vlak van diameter meteen de norm vinnen z’n segment, maar ik vind toch belangrijker dat er ook nog een rij echte knoppen onder zit. Ergonomie, weetjewel.

De rijhouding en het zitcomfort zijn degelijk. En toch is de Tonale niet de meest ergonomische auto. Er mocht zowel voor- als achteraan wat meer bergruimte zijn. Er wordt karig omgesprongen met bekerhouders en vakjes. De Giulia en Stelvio kregen aanvankelijk ook kritiek om dezelfde reden, maar dat werd bij een facelift rechtgezet.

Veiligheid

Er zijn nog geen onafhankelijke botsproefresultaten van de Tonale op het ogenblik dat deze eerste test verschijnt. Toch is nu al duidelijk dat het model op een goede score afstevent. Hoe het onderstel en de structuur het doet, is immers wel bekend. Van de Jeep Compass. Die haalde in 2017 nog een vijf-sterren-score bij de EuroNCAP. De normen zijn inmiddels wel verstrengd, maar de Tonale biedt ook meer van de cruciale elektronische veiligheidsvoorzieningen dan de Jeep destijds.

Automatisch rijden niveau 2

ADAS (Alfa Romeo Advanced Driver Assistance Systems) combineert genoeg van die snufjes om automatisch rijden op niveau twee mogelijk te maken. Hij heeft immers een rijstrookassistent, adaptieve cruise control, een camera die verkeersborden leest en scant permanent naar zwakke weggebruikers in het pad van de auto. Of dat vandaag nog genoeg is voor een topresultaat bij EuroNCAP zal moeten blijken. Het is in elk geval wel voldoende om filerijden aan de auto over te kunnen laten.

Rijgedrag

Met het onderstel is zowaar wat interessants aan de hand. De bodemplaat is gebaseerd op die van de Jeep Compass (niet toevallig wordt die ook in Italië gebouwd). In dit geval is de Multilink-achterophanging evenwel vervangen door een McPherson-systeem. Net als aan de voorzijde. Dat hebben we nog niet eerder gezien. Het biedt misschien niet de precieze wielgeleiding van een multilink, maar het geeft de Tonale wél een volledig onafhankelijke ophanging, terwijl er toch ruimte genoeg wordt gecreëerd voor de batterij en elektromotor van een aanstormende plug-in hybride (die dan ook meteen vierwielaandrijving zal hebben in plaats van louter voorwielaandrijving).

Hoort een Alfa Romeo niet levendig te zijn?

De Tonale stuurt erg strak, met nauwelijks koetswerkbewegingen en minder onderstuur dan de norm is. Het nadeel daarvan is hij klinisch aanvoelt en er op comfort wordt beknibbeld.

Alfa Romeo noemt de 1.5l met 160pk (er is ook een instapper met 130pk) met gepast enthousiasme een ‘hybride’. Het gaat om een mild-hybride, waarmee je hooguit enkele honderden meters in de file elektrisch kan rijden. Maar ik heb andere katten te geselen. Op papier lijkt 160pk, 240Nm (met een erg vlakke curve dankzij elektrische ondersteuning), een zeventrapsautomaat met dubbele koppeling, een acceleratietijd naar 100km/u in 8,8 seconden en een top van 210km/u veelbelovend. In de praktijk kan het moeilijk overtuigen. De Tonale mist sensatie en hij voelt nooit zo vlot aan als z’n cijfers beloven.

Mijn lijstje met opmerkingen is nog niet helemaal af. Zo lees ik ook nog af dat je snel moet rekenen op een liter of zeven verbruik (officieel cijfer: tussen 5,7 en 6,3l/100km) en dat het stuurtje wazig is rond de rechtuitstand. Maar de doseerbaarheid van de remmen was bovengemiddeld goed. Dat is bij veel (al dan niet milde) hybrides een teer punt.

Conclusie

Het was lang wachten op de Tonale. Maar nu is hij er eindelijk. En ik moet vaststellen dat het niet het gaspedaal is dat voor sensatie zorgt, ondanks de 160pk die eronder huist.

Cruciale punten

Ik onthou van een auto die in de eerste plaats praktisch en hedendaags moet zijn dat hij op al die vlakken met minder en meer marge een voldoende scoort. Vooraan is de materiaalkeuze degelijk en er is grote vooruitgang geboekt op vlak van assemblagekwaliteit en elektronica. Vooral op dat laatste vlak kan je je als automerk immers niet meer permitteren om steken te laten vallen.

Het weggedrag van de Tonale is strak. Té strak, misschien. Het siert absoluut dat hij recht heeft op een volledig onafhankelijke ophanging. Het belangrijkste kenmerk van de Tonale is toch wat de Italianen over dat onderstel hebben getrokken: een aantrekkelijke en harmonieuze koets die zonder druk te doen toch dynamisme uitstraalt. Klasse, die styling.