Alfa Romeo Stelvio Quadrifoglio

Inleiding

In 2016 lanceerde Alfa Romeo een SUV. Het geduld van de klanten werd beloond. De Italianen beloofden dat model al toen de dieren nog spraken.

Goed, maar niet goed genoeg?

Het resultaat van de eerste verkoopsjaren is een goed nieuws / slecht nieuws-verhaal gebleken. Zo troeft de fabrikant uit Milaan op de thuismarkt alle concurrentie af en kon het model in de pers op veel bijval rekenen. Maar elders mogen de verkoopscijfers toch nog beter.

Sinds begin dit jaar staat een opgefriste versie in de catalogus, hoewel die term een beetje misleidend is. Een echte facelift kan je het niet noemen, want er werd nauwelijks wat aan het uiterlijk gedaan. De Italianen werkten enkele van de grootste tekortkomingen weg. Inschattingsfoutjes, zeg maar. Tegelijk werd het gamma herschikt, kwestie van beter in te spelen op de vraag van de klanten. De messen worden geslepen, onder meer voor het fleetsegment, waar Alfa Romeo het historisch gezien altijd moeilijk opboksen vindt tegen de Duitsers.

De snelste SUV ooit...

Een diesel (2,2l) met 160, 190 of 210pk en een tweeliter benzinemotor met 200 of 280pk, maken het aanbod met een vanafprijs van € 39.990. De zelfontbrander voelden we eind vorig jaar al aan de tand. Tijd nu voor het andere uiterste: de Stelvio Quadrifoglio. Minstens 94.300 euro duur, maar bij z’n lancering wel de snelste SUV ooit om de Nürburgring. Met dank aan een 2,9l V6 met… 510pk.

Exterieur

Toen Alfa Romeo in maart 2016 het doek van de Stelvio trok op het Autosalon van Genève, kreeg het meer dan een beleefdheidsapplausje. Het was welgemeend. Het merk was erin geslaagd een SUV neer te zetten die de bejubelde vormtaal van de Giulia succesvol interpreteerde. Ondanks fikse afmetingen (een lengte van 4,67m en een breedte van 1,90m), was hij toch nog verleidelijk.

Alfa Romeo Stelvio heeft kleur

De Quadrifoglio lijdt natuurlijk ook aan de profileringsdrang die nu eenmaal eigen is aan atleten. Je kan hier, om technische en marketingredenen, niet ontsnappen aan de obligate grotere velgen, benadrukte uitlaatlijn, grotere luchthappers en een klavertje vier-logo op de flanken van onbescheiden afmetingen. Noem de ventilatieopeningen bovenop de motorkap gerust het meest uitzinnige kenmerk. En toch… was het vooral omwille van z’n kleur (één van drie nieuwe opvallende tinten) dat de testauto opviel. In een saaiere jas van hetzelfde model, zou de Stelvio Quadrifoglio zowaar bescheiden kunnen zijn.

Wanneer ziet de Stelvio het licht?

Dat Alfa Romeo niets aan het uiterlijk wijzigt, impliceert ook dat je nog steeds opgezadeld zit met Xenon-koplampen. Tegenwoordig zijn LEDs meer de norm. Volgens de Italianen is dat omdat ze écht niets willen wijzingen aan het uiterlijk, maar dat ruikt een beetje naar een drogreden. Wellicht heeft het merk z’n afnameverplichting bij de leverancier vervult. Nieuwe LED-koplampen komen er gewoon bij de echte facelift. We denken dat die in de loop van 2021 op de planning staat.

Interieur

Sloeg het merk aan de buitenzijde de nagel meteen op de kop, dan weekte de binnenkant toch wat meer kritiek los. Niet omwille van z’n rijhouding, plaatsaanbod of bagagecapaciteit. Die werd door iedereen als ruim voldoende of uitstekend weggeschreven en daar hoeven we dus ook geen woorden meer aan vuil te maken. Maar de materiaalkeuze en de boordelektronica, daarover viel wel wat te zeggen. Dat is dan ook waar ditmaal het hards aan gewerkt is. Complimenten zijn er echter vooral voor de normale Stelvio, die maar de helft kost van deze Quadrifoglio en ons daarom wat meer vergevingsgezind stemt. Hoewel de materiaalkeuze flink werd opgewaardeerd en het infotainmentsysteem een flinke sprong maakte (en Apple Carplay zowaar eens foutloos werkte - wat bij vele gesofisticeerde systemen nog niet lukt), blijft er bij mij iets knagen. Het is niet dat ik niet goedvindt wat ik zie, het is dat de Duitsers die het segment van de veel te krachtige SUVs domineren, eenvoudigweg beter doen. Ik vind conventionele wijzerplaten bijvoorbeeld erg charmant en karaktervol (zeker hier, met die diepe kokers), maar een digitale boordplank is nu wel de referentie…

Je voelt je speciaal in deze Alfa

Toch is het overheersende sentiment dat ik graag in de Stelvio zit en dat deze Quadrifoglio met z’n kuipjes, contraststiksel, leder, alcantara en carbon toch weer speciaal aanvoelt. Ik zou zelfs de afwezigheid van bekerhouders (nu opgelost, maar een fel gecontesteerd punt bij de originele Stelvio) door de vingers kunnen zien. Wel te waarderen: de geluidsdemping werd nog verder geoptimaliseerd.

Veiligheid

In 2017 passeerde de Alfa Romeo Stelvio bij de EuroNCAP, wat een uitstekende veiligheidsscore van vijf sterren opleverde. Opvallend was het botsproefresultaat voor volwassenen, waar deze SUV een score van 97 procent liet optekenen.

Kritiek was er eigenlijk alleen op de actieve veiligheidssystemen. De Alfa had daar net iets minder in de mouw zitten dan heel wat concurrenten. Nu beent men in Italië bij. De Stelvio mag voortaan pochen met autonome rijfuncties van niveau 2 (hier hebben we even voor je uitgelegd wat die allemaal betekenen). Dat betekent dat je nu onder meer over een automatische noodremfunctie, dodehoekcontrole, verkeersbordherkenning, een rijstrookassistent en een adaptieve cruise-controle beschikt.

Rijgedrag

Achter het klavertje vier schuilt een aandrijfcombinatie die vier wielen intelligent bestiert, een achttrapsautomaat aan het werk zet en de brandstof door een 2,9l V6 met twee turbo’s pompt. Dat klinkt indrukwekkend en de cijfers - een maximumvermogen van 510pk en 600Nm - bevestigen dat. Dat de Stelvio Quadrifoglio in een recordtijd een rondje Groene Hel deed, mag je ook wat zeggen. Toch moet je oppassen met overhaaste conclusies. Je kan de maat van dit soort auto’s nemen aan prestaties die je nooit zal kunnen realiseren, zoals z’n topsnelheid van 283km/u. Het lijkt me echter belangrijker om te kijken wat je er bij normaal verkeer voor terug krijgt. Vooral bij deze Alfa, omdat hij daar schittert.

Briljante zescilinder voor Quadrifoglio

Zo valt van meet af aan op dat de zescilinder een juweeltje is, met een waanzinnig werkijver en honger voor toeren. Dat moet als je ruim 2,5 ton in minder dan 4 tellen naar 100km/u wil krijgen. Toch - en dat is cruciaal - is hij niet nerveus, geen driftkop, meer een gedisciplineerde atleet. De ophanging en besturing zijn, zelfs in hun meest extreme stand (die ik niet aanbeveel), nog steeds verteerbaar. Duitsers overdrijven hier in mijn ogen vaak. Ze offeren teveel op voor snelheid, waardoor ze zielloos worden. De Stelvio blijft daar op de juiste speelhelft - hij wordt nooit echt oncomfortabel en voelt nimmer steriel aan. Wat dat betekent? Dat je eigenlijk altijd stuurpret ervaart, ook zonder de hooligan uit te hangen.

Conclusie

De Alfa Romeo Stelvio Quadrifoglio is niet perfect. Wie op laag water spijkers gaat zoeken vindt er zelfs heel wat. Ondanks updates in materiaalkeuze en technologie, moet deze Italiaan de Duitsers nog steeds voor laten gaan. Komt het erop aan om knopjes, functies en pixels met elkaar te verglijken, dan kan de Alfa wel inpakken. De SUVs met M-, RS- of AMG-logo winnen het op vlak van schermresolutie en hebben leder en Alcantara dat van betere koeien komt.

Alfa Romeo Stelvio bevestigt de cliché's en dat is goed

Je voelt het al komen - er is een ‘maar’. Hier is ze: maar de Alfa weet zich te herpakken. Met een comfortabel en ruim interieur, ja. Maar bovenal: door karakter te hebben. Een cliché, ja. De motor is muzikaal en elastisch (ruikt een beetje naar Ferrari), de besturing levendig, de ophanging bijna altijd strak zonder oncomfortabel te worden. Vooral moderne, snelle SUVs geven vaak het gevoel dat alles moest wijken voor de prestaties. In de Stelvio blijf je met het idee achter dat al die technologie er in de eerste plaats is om jou pretoogjes te bezorgen. Die toptijden, tja, dat is gewoon leuk meegenomen.