Alfa Romeo Spider 2.2 JTS

Inleiding

De Alfa-liefhebbers mogen zich in de handen wrijven. Er is immers weer een Spider. Een model dat het Italiaanse merk aan de geschiedenis verplicht is. De Italianen hebben immers reeds sinds de vroege jaren vijftig – met de Giulietta Spider en later de Duetto en de Spider – inspirerende tweezitters in de catalogus.

De nieuwste telg is geïnspireerd op de Brera. Hij neemt er alvast de twee benzinemotoren van over. De instap-Spider is – indien die naam waardig - voorzien van een 185pk sterke 2,2liter die al vanaf € 33.400 van eigenaar wisselt. Dat vertegenwoordigt een zeer schappelijke meerprijs van € 1.500 ten opzichte van de Brera. Er is ook nog een 3.2 V6 beschikbaar, goed voor 260pk en meteen voorzien van vierwielaandrijving, voor € 42.000. De uitrusting van beide versies is identiek, wat ook geldt voor de ‘Exclusive-uitvoering’ die hoger op de uitrustingsladder staat. Die kost € 43.400 als zescilinder en € 35.300 als vierpitter. Wie z’n Spider wil aankleden met leder, een navigatiesysteem, Xenon koplampen en meer van dat leuks, moet ze ook dan nog uit de optielijst plukken. Daardoor hangt aan de testwagen een prijskaartje van € 40.100.

Exterieur

De Spider werd niet zozeer vormgegeven, dan wel gesculpteerd door de Italiaanse grootmeester Pininfarina. Die had aan de Brera, ook van zijn hand, natuurlijk een goed uitgangspunt. Aan de markante neus, met liefst zes vrijstaande ronde lenzen en een agressief naar het wegdek doorgesneden grille, werd niet geraakt. De stoffen dakconstructie heeft in gesloten toestand een conventionele vorm, maar belemmerd de strakke oplopende schouderlijn niet. Die mondt uit in een vlakke koffer die mee de vorm van de imposante kont bepaalt.

De stoffen kap van de Spider aan het zicht onttrekken gaat met een simpele druk op de knop. De kap duikt dan onder de gordellijn, beschermd door een afdekkap met twee zeer geslaagde bulten die ook meteen een veiligheidsfunctie vervullen. Dat Alfa opteerde voor een conventionele stoffen kap vinden we weinig betreurenswaardig. De tegenwoordig zo trendy metalen klapdaken, hebben immers nadelen te over, waaronder het gewicht. Toch is ook dit stoffen dat niet vrij van zonden. Het metamorfose neemt immers steeds 36 tellen in beslag, en dat is zonder meer lang. Zeker omdat de Alfa het niet verdraagt dat je dat al rijdend doet – tot pakweg 30km/u bijvoorbeeld. De meeste, zo niet alle, concurrenten doen beter.

Interieur

Vooraan is het al Brera wat de klok slaat. De typische, diep liggende en naar de bestuurder georiënteerde klokken dicteren de sportieve sfeer die rond middenconsole in aluminiumlook (standaard op de topversies) hangt. De wijzerplaten zijn rond, en liggen wat minder diep dan we van Alfa gewend zijn. Wellicht een praktische beperking in het ontwerp. De positie van het stuurwiel en het zitmeubilair is zo dat je in een wat afwijkende, sportieve zithouding wordt gedwongen. Iets wat bij elke Alfa weer terugkomt. Dat is ook verre van oncomfortabel. Het zitmeubilair biedt goed steun, maar echte sportzetels zijn het niet. Daarvoor zijn ze onvoldoende diep uitgesneden. Het weggedrag vraagt niet meer, maar de ‘ambiance’ die rond deze auto hangt misschien wel.

De Spider pretendeert geen 2+2 te zijn. Het excuus voor een achterbank dat de Brera nog siert, is hier achterwege gelaten. In de plaats daarvan krijg je krijg je afsluitbare opbervakken. Véél handiger dan een achterbank die tot niets dient. Overigens kan je er ook nog een sportzak stapelen of misschien een huisdier laten plaatsnemen. Als Cabrio scoort de Spider goed; het plexiglazen windscherm en een gunstige luchtstroom over de wagen, houden het binnenin vrij lang tochtarm. Met zetelverwarming en de verluchting zo heet mogelijk, kan je dan ook bij lage temperaturen van open rijden genieten zonder dat je dat meteen met een longontsteking bekoopt. De koffer is dan weer bijzonder onpraktisch. Op zich valt op de maximale laadcapaciteit van 253l in deze klasse niet zo veel aan te merken, maar Alfa vond het niet nodig de kofferklep van enige vorm van uitsnijding te voorzien. Als je dan bijvoorbeeld een bak water wil laden – waarvoor probleemloos voldoende plaats is – dan moet je die steeds tot boven je middel heffen.

Veiligheid

Veiligheid is omwille van een gecompromitteerde stijfheid nog steeds een teer puntje bij vele Cabrio’s. Maar aan de collectie plofkussens zal het allicht niet liggen. Hoewel de Spider uiteraard geen gordijnexemplaren heeft, komt de teller toch nog op vijf stuks. Naast de inmiddels obligate frontale en zijdelingse airbags, is een knie-exemplaar voor de bestuurder immers standaard. De passagier, die doorgaans met z’n knieën een stuk verder van hard materiaal zit, krijgt een gelijkaardig exemplaar tegen een meerprijs. De gordels zijn vanzelfsprekend voorzien van gordelspanners en degressieve spankrachtbegrenzers. Zonder de stijfheid van het dak, komen de verstevigingsbalken in de deuren goed van pas.

Als het tot een koprol komt, levert zo’n klapdak weinig weerstand. Daarom zitten er achter de voorzetels rolbeugels. Om dergelijke situaties te vermijden, heb je ook een tractiecontrolesysteem en stabiliteitscontrole.

Rijgedrag

Deze Spider is gebaseerd op de Brera die op zijn beurt weer héél wat gemeen heeft met de 159. En dat is een zware jongen. Met de extra verstevigingen die de Spider te beurt vallen, werd deze tweezitter dan ook geen lichtgewicht. Hij zet ruim 1500kg op de weegschaal. Voor een sportwagen is dat een handicap, maar daar wringt wellicht het schoentje. De Spider is geen sportwagen. Daarvoor is de ophanging nog te zacht, de koets onvoldoende stijf, de motor niet krachtig genoeg en het weggedrag onvoldoende snedig. De 2.2 JTS onder de kap levert weliswaar 185pk en 230Nm, maar is vrij hol en karakterloos. In een ander type wagen zouden we hem kunnen omschrijven als welwillend en discreet, maar voor de Spider is het allemaal wat nipt.

De ophanging stugger maken strekt niet tot aanbeveling, want de koets trilt op oneffenheden dat het een lieve lust is, maar het zou misschien wel de gebrekkige tractie kunnen compenseren. En de 3.2l V6, horen we u denken? Omdat de 2.2 in absolute prestaties (een sprint in 8,8 tellen en een top van 222km/u) zeker niet tekortschiet, en vooral net onder 4.000t/min een leuke brom produceert, kunnen we de 3.2 niet aanbevelen. Hoewel die meer vermogen heeft en op de vier wielen is aangedreven, weegt die ook nog eens 130kg meer. De sensatie gaat daarom – op het briljante geluid van de zespitter na – aan de kilo’s verloren. Alfa zal overigens ook de 2.4 JTD van de Brera op termijn tussen de voorwielen van de Spider lepelen, maar het zal ons benieuwen hoe die het koppel van de zelfontbrander weten te verteren. De voortrein is nu al gevoelig voor koppelreacties.

Wie de Spider bekijkt als een sportief ‘getinte’ cabrio, kan er anderzijds tonnen plezier aan beleven. Het licht onderstuurde weggedrag is voorspelbaar, de ophanging comfortabel genoeg om lange afstanden te rijden en de hernemingen zijn soepel. Wie niet constant druk uitoefend op het rechterpedaal, kan de gemengde cyclus volmaken met 9,4l. Wil je het potentieel van de zware Spider benutten dan moet je tegen de rode zone rijden en dat kost makkelijk vijf litertjes meer.

Conclusie

Op basis van de Brera, presenteert Alfa Romeo nu ook een dakloze versie. Net als talrijke roemruchte modellen uit z’n verleden, heet die Spider. Design is alvast een sterke kant van het model, dat tegen de heersende trend in met een stoffen vouwdak is uitgerust. Alfa is zich daarvan bewust en bedient de klant op z’n wenken door steeds indrukwekkend lichtmetaal én de vier uitlaten aan de uitrusting toe te voegen, ongeacht de motorversie. Aan de binnenkant is de Brera opvallend comfortabel en praktisch. Er zijn voor één keer voldoende opbergvakken; op de plaats waar bij de Brera nog een achterbankje zit. De koffer slikt 253l, als je je lading tenminste over de laaddrempel krijgt.

De 2.2l (185pk en 230Nm) is een zeer eerlijke motor. Hij presteert voldoende om vlot te zijn, zonder echt dynamisch uit de hoek te komen. Daarvoor mist hij karakter. Maar de voorwielaangedreven Spider is dan ook geen sportwagen. Daarvoor is de tractie ondermaats, het weggedrag onvoldoende snedig en de schakelwegen te lang. Als vlotte Cabrio scoort hij wel punten. De dakbediening duurt dan wel lang, het levert een zeer aangename convertible op. Niet vrij van trillingen, maar stil, tochtarm, soepel en beschaafd. Pret verzekerd voor wie geen sportwagen verwacht… Wie dat wél doet én de verslavende vormgeving van de Brera wil opgeven, zoekt voor € 33.400 – de instapprijs – wellicht beter naar alternatieven bij de concurrentie.