Alfa Romeo 4C

Inleiding

Tot voor kort was er van een aanwezigheid van Alfa Romeo in de VS al lang geen sprake meer. Tot voor kort dus, want met de 4C en diens cabrio-afgeleide (die is er volgend jaar) zijn de Italianen klaar voor een tweede veroveringsronde van het Nieuwe Continent. En daar blijft het niet bij. Toekomstige producten van het merk gaan eveneens de grote oversteek maken, en dat zullen er heel wat zijn.

Kleine motor, pluimgewicht

De 4C lijkt alles in huis te hebben om het zowel hier, als in de VS te maken. Exotisch vanwege z'n monocoque uit koolstofvezel, interessant door z'n relatief aanvaardbare aankkoopprijs en z'n fiscaal voordelige regime. Of toch als je de vergelijking maakt met andere sportwagens die gelijkaardige prestaties laten optekenen. Achter de stoelen van de 4C ligt immers slechts een viercilinder. Geen onbekende overigens, want de Giulietta Quadrifoglio Verde rijdt er al een hele poos mee rond. De motor telt nog geen 1.8-liter longinhoud en produceert met behulp van een turbo tot 240pk. En dat is genoeg voor de slechts 895kg wegende 4C om enkele grotere en krachtiger jongens het leven moeilijk te maken.

Eén jaar wachten

In de Belux heeft Alfa Romeo al 140 kopers kunnen strikken. De jaarproductie is beperkt tot zo'n 3.500 exemplaren, maar de totaaloplage is dat niet. Wie nu bestelt - en € 51.500 kan voorleggen, zonder opties - moet weliswaar (minstens) een jaartje geduld oefenen om zijn of haar 4C uit de Maserati-fabriek te zien rollen. Maar dat vinden veel kandidaat-kopers ongetwijfeld het wachten waard.

Exterieur

Met open mond staren omstanders ons na als we met de 4C voorbij paraderen. En dat heeft niet alleen met het oorverdovende gebrul van het circa € 1.000 kostende en dus optionele sportuitlaatsysteem te maken. Een aanrader overigens, maar daar gaan we straks uitgebreider op in.

De tweezitter is net geen vier meter lang, twee meter breed en rijst 118cm boven het wegdek uit. Kort dus, maar wel erg breed in verhouding en met zeer weinig overhang, zowel voor- als achteraan. In bepaalde kringen wordt nu al geopperd dat Alfa Romeo er een instant-klassieker mee uit de grond heeft gestampt. En die redenering is eigenlijk zo gek nog niet. De door Allessandro Maccolini ontworpen 4C combineert de typische Alfa Romeo sex-appeal - hintend naar de ter ziele gegane 8C en 33 Stradale gebouwd tussen '67 en '69 - met een moderne, slechts 65kg wegende monocoque uit carbon, waardoor hij sowieso uit de band springt. Aan dat passagierscompartiment uit koolstofvezel, opgebouwd met lagen uit Nederland en vervaardigd door het Italiaanse Adler, zijn aluminium structuren vastgemaakt die het dak, alsook de voor- en achterophanging ondersteunen. Het glas is extra dun, de koetswerkpanelen uit composietmateriaal opgetrokken.

Bruikjeleen

Niet alles is origineel op de 4C. De zijspiegels werden doodleuk van de Fiat 500 geplukt, zijn ronde achterlichtunits dankt hij aan de Mito en ook binnenin herkennen we enkele schakelaars. En voor de tegenstanders van de insectenkoplampen: Alfa heeft er al nieuwe klaar. Die zitten op de Spider en zal je ook gewoon op de gesloten versie kunnen verkrijgen.

Niet om mee te winkelen

Of er minpunten zijn? Jazeker. Onze vooraan op 18- en achteraan op 19-duims lichtmetaal rustende 4C (standaard: 17 en 18") heeft een kleine bodemspeling en vooral een lage neus. Dat levert gegarandeerd wel eens problemen op bij het naderen van een stevige verkeersdrempel of bij het uitrijden van sommige parkings. Het zicht rondom is ook zeer beperkt vanwege het design. Zoals in een echte supersportwagen met andere woorden. Wie zich tot het zuiden richt, kijkt uit op een verduisterd ruitje met zicht op het motorblok en op iets wat als achterliggend verkeer kan omschreven worden. Driekwart naar achter heb je zelfs helemaal geen kijk op de wereld. Maar dat had iedereen die het lichaam van de 4C op voorhand heeft bekeken meteen in de gaten.

Made in Italy

De afwerking is zeker niet je dat. De koetswerkpanelen sluiten lang niet altijd even netjes aan, het portierslot kon evengoed van een budgetmerk komen, de rubberen omlijstingen rond de - piepkleine - koffer vertonen duidelijk speling (in de neus kan je helemaal niets kwijt) en de frames rond de deuren zijn uit goedkoop plastic opgetrokken. Maar laat ons vooral de spatborden niet vergeten. Die zijn de naam niet waardig.

Interieur

Aan boord van de Alfa Romeo 4C klim je niet zomaar. Enige behendigheid is ervoor vereist, zoals wanneer je de binnenkant van een Lotus Elise verkent. Dat komt door de lage instap en de brede drempels. Je moet jezelf als het ware in de zetel laten glijden, met als onvermijdelijke bijwerking dat je in 9 van de 10 gevallen tegen het leer van de stoelen aanschuurt. Op termijn levert dat gegarandeerd sporen op - dat was al het geval bij onze lener met 'amper' 14.600km achter de rug.

De met leder overtrokken carbon zetels zijn wel knap vormgegeven en zitten naar behoren. Breed zijn de zitjes niet, maar de meer gezette medemens - en iedereen groter dan 1m80 - haalt met de 4C sowieso niet de geschikte auto in huis. De zitpositie is zeker correct en de ontblote pedalenstructuur is op de juiste plaats opgesteld. Mét een grote voetsteun, wat hem extra punten oplevert. Onze bijrijder was iets minder gelukkig, want in de voor Europa bestemde modellen is de passagiersstoel niet verstelbaar. Een armsteun op het deurpaneel is eveneens afwezig en bovendien zakte de ruit aan passagierskant net niet helemaal in het portier. Een schoonheidsfoutje.

Jammer van het stuurwiel

De materiaalkeuze van het kaalgeplukte en door carbon omgeven interieurcomponenten hoort - om kosten en gewicht te drukken wellicht - meer thuis in een Dacia dan in een Alfa. De povere afwerking was te verwachten, maar er is zeker plaats voor verbetering. Kijk maar naar de zonneklep, de stuurbehuizing, het cockpitlicht, enzovoort. Ook is de audio-installatie niet om over naar huis te schrijven, maar met het gedaver dat uit de uitlaatpijpen ontsnapt heeft een radio wat ons betreft helemaal geen bestaansrecht in deze Italiaan. En dat er, behalve twee bekerhouders en een 'ingebouwde handtas' tussen de stoelen, zo goed als geen opbergmogelijkheden zijn, willen we de 4C net als al het voorgaande ook nog vergeven. Dus blijft er nog één klacht over. Maar wel een grote.

Het stuurwiel kunnen we maar niet verteren. Daarvan is het centrale gedeelte te breed, met als grote gevolg dat de zoektocht naar grip blijft duren. De handen hoger plaatsen is een optie, maar dan geraak je enkel nog met je pinken aan de met het stuur meedraaiende schakelpeddels van de zestrapsautomaat. Jammer, maar de oplossing ligt voor de hand. En die is niet onoverkomelijk.

Veiligheid

Bij EuroNCAP is de Alfa 4C niet langsgegaan, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat hij om veiligheidsvoorzieningen verlegen zit. Een extreem luide gordelverklikker is van de partij, evenals twee airbags, ABS met elektronische remkrachtverdeling, een elektronisch sperdifferentieel en stabiliteits-, tractie- en bandenspanningscontrole. Zowel voor- als achteraan heeft Alfa Romeo geventileerde en geperforeerde remschijven met bijters van Brembo gemonteerd.

Onze testwagen was ook met parkeersensoren achteraan uitgerust, wat uiteraard handig is, en zet bij het achterwaarts parkeren een prima imitatie van een achteruitrijdende truck neer. Speciaal voor de Amerikanen.

Rijgedrag

Dat de krachtbron in het midden ligt, heeft uiteraard een gigantische invloed op het weggedrag. Het kart-gevoel, zeg maar, dat je niet kan vergelijken met een sportwagen met de motor voorin. 

De gewichtsverdeling is fenomenaal. We voelen ons als het ware één met de machine - rekening houdend met de fijne grens van het toelaatbare eigen aan het middenmotorconcept - en krijgen alle info over het wegdek via een onbekrachtigd(!) stuurwiel te verwerken. En dat reageert met de precisie van een doktersmes op elke draaibeweging. De draaicirkel is enorm, hebben we meermaals ondervonden, maar dankzij het stuurgedrag gecombineerd met het superstijve chassis en een strakke doch voldoende gedempte ophanging weet je exact wat deze Italiaan aan het doen is, en waar hij naartoe wil. Hou op een oneffen wegdek uiteraard wel rekening met de impact op het stuurwiel. Dat mag je echt geen eigen willetje gunnen.

Topsportprestaties

De 1.742cc-benzinemotor beschikt over een aluminium cilinderblok, een hoorbaar klikkende directe benzine-injectie en variabele kleppentiming op zowel de ingaande als de uitgaande kleppen. Een erg soepele centrale. 80% van de beschikbare 350Nm trekkracht is er al vanaf 1.750t/min, wat uiteraard te danken is aan de aanwezigheid van de turbo, al is het nu ook niet zo dat hij er aan eender welk toerental als een speer vandoor schiet. Ideaal is de naald boven 4.000 toeren houden, en dan kan de pret niet op. Zijn maximale vermogen van 240pk staat bij 6.000tr/min volledig ter beschikking. Vanuit stilstand naar 100km/u sprinten lukt hem in 4,5 seconden en toppen doet hij bij 258km/u. En stopkracht? Dat heeft de 4C ook voldoende. Hij laat zich daarin makkelijk doseren, maar er is wel behoorlijk wat druk voor vereist. Op de verbruiksschaal tenslotte haalt Alfa Romeo een gemiddelde van 6,8l/100km aan. Dat komt neer op 157g/km CO2. Zeer relatieve cijfers, als je het ons vraagt.

Geen handbak

Zelf schakelen doe je met de peddels van de TCT-zestrapsautomaat met dubbele koppeling. Het gaat om een doorontwikkeling van de eenheid die ook in de Giulietta en Mito aan de kleine, geblazen krachtbron wordt gepaard. Er zijn snellere systemen, maar klagen doen we niet. Bij sportieve verzetswissels wordt de ruggengraat op een schokgolf getrakteerd en ook dat draagt bij aan het totaalgevoel dat deze 4C zo appetijtelijk maakt.

Ongehoord

Kies je voor de optionele Akrapovic sportuitlaat (zeker doen!), dan wordt je bij elke dot gas verwend op een soundtrack zonder weerga. Een mooier klinkende vierpitter is ondergetekende nog niet tegengekomen. Al is de 4C-met-versterker vooral ook erg luid en komt hij uitermate bruut over. En omdat Alfa Romeo ook niet ongevoelig is voor schizofrenie kan je met een knop kiezen of de 4C eerder dociel of juist erg agressief overkomt. De schakelknop keeg naast de gekende Dynamic, Natural en All Wheather-instellingen daarom ook nog een ‘Race'-instelling.

Conclusie

Voor het eerst in lange tijd heeft Alfa Romeo opnieuw een kleine, achterwielaangedreven sportwagen in het gamma. De eerste van een heus modellenoffensief waarmee de Italianen onder meer Amerika willen veroveren. En de slaagkansen zijn niet gering. De 4C ziet er immers niet alleen ontegensprekelijk erg lekker uit, onderhuids kunnen we van een uniek concept spreken. Zo is de door Maserati in elkaar geknutselde tweezitter voorzien van een passagierscompartiment uit koolstofvezel, net zoals in de Formule 1, en brengt dat samen met een resem andere gewichtsbesparende maatregelen het totaalgewicht op slechts 895kg. En dan heb je met 240pk - gepuurd uit een amper 1.742cc tellender viercilinder turbo - genoeg power in huis om topprestaties neer te zetten. Zoals een 0 naar 100-sprint die slechts 4,5 tellen in beslag neemt en een top van 258km/u.

Inzake afwerking - en materiaalkeuze voor de binnenkant - hoef je geen wonderen te verwachten van deze Italiaanse schone. De missers zijn niet op één hand te tellen en praktisch is de 4C allesbehalve. Maar wie deze auto beoordeelt op aankleding of praktische inzetbaarheid, laat het concept volledig aan zich voorbijgaan. De 4C vergelijk je met een Lotus, niet met een Porsche, en koop je dus ook pas als derde of vierde wagen. En eens nadat je het onbekrachtigde stuur ter hand hebt genomen, de (optionele) Akrapovic-sportuitlaat hebt laten brullen en de grenzen van de fysica hebt opgezocht, laat deze Alfa je niet meer los. Je vergeeft hem zijn zonden en gaat de vraagprijs van € 51.500 meer dan aanvaardbaar vinden. Er is trouwens ook geen enkele vierwieler voor zo'n budget die evenveel bewonderende blikken losweekt. Een instant-klassieker.