Alfa Romeo 156 2.0 JTS

Inleiding

De 156 volgde de 155 op in de herfst van 1997 en werd dit jaar een beetje opgefrist. Vooral het interieur werd daarbij onder handen genomen. Op het autosalon van Genève in 2000 kwam een opmerkelijk gelijnde break, door Alfa Sportwagon gedoopt, het gamma aanvullen. De 156 is te krijgen met niet minder dan 5 benzinemotoren en twee diesels. De goedkoopste variant is de 1.6TS die voor 20.150 € verkocht wordt. Die wordt gevolgd door de 1.8TS, met 140pk en een prijskaartje van 21.900 €. Nieuw, en daarom ook op onze testbank, is de 2.0JTS. De direct ingespoten benzinemotor ontwikkelt 163pk en gaat met de manuele vijfbak van onze testwagen van de hand voor ten minste 25.600 €. Met een selespeed gerobotiseerde bak en bediening aan het stuur kan ook, voor 26.850 €. Hoger op de ladder vinden we nog een 2.5 V6 met 192pk voor 29.800 € en de GTA die met een 3.2 V6 en 260pk 40.650 € moet kosten. Dieselliefhebbers kunnen kiezen voor de 1.9JTD met 115pk voor 21.950 € terwijl de 2.4JTD 150pk sterk is en in de koets van de 156 gemonteerd wordt voor ten minste 26.150 €.

De aardige standaarduitrusting van de 156 2.0 JTS, met o.a. automatische airco met gescheiden links/recht regeling, boordcomputer, centrale armsteun vooraan, elektrisch bediende spiegels en ruiten vooraan, 15-duims lichtmetaal en mistlampjes was op onze testwagen aangevuld met een derde hoofdsteun achteraan, alarmsysteem, Bose-geluidsinstallatie, Momo-lederen interieur en koplampsproeiers. 28.110 € is daardoor het prijskaartje.

Exterieur

De Alfa 156 is een klassieke vierdeurs berline, maar dan met de karakteristieke vormgeving die de Alfa’s van de laatste jaren kenmerkt. Zonder tussenstappen wierp de constructeur het strakke design van de vorige generatie overboord en maakten bolle vormen hun intrede. Die worden in het design afgewisseld door strakke, sportieve accenten en een hele hoop stijlelementen die typisch zijn voor het merk. We denken bijvoorbeeld aan het opvallende driehoekige radiatorrooster dat relatief ver in de voorbumper doorloopt, de kleine lichtunits vooraan en de langgerekte sierlijke achterlichtblokken. De 156 was ook de eerste waarbij de deurhendel van de achterdeur ter hoogte van de C-stijl in de ruitomlijsting verstopt werd. Die geeft het geheel de uitstraling van een coupé.

Met de standaard aanwezige mistlampjes, in koetswerkkleur uitgevoerde beschermstrips, uitlaatsierstuk en 15-duims lichtmetaal ziet de 156 2.0JTS er uiterlijk alvast verzorgd uit. De aansluiting van de koetswerkpanelen en afwerking in het algemeen was een zwak punt van Alfa, maar de inspanningen die de constructeur de laatste jaren op dat vlak deed werpen hun vruchten af. Toch zijn de koetswerknaden bijv. bij de 156 nog merkbaar breder dan bij de referenties op dit vlak.

Interieur

T’is niet alleen het exterieur dat Alfa van de meer gevestigde waarden onderscheidtij het interieur wijkt naar goede gewoonte ook af van wat de -op een conservatiever gerichte doelgroep- concurrentie produceert. In het optionele lederen interieur zorgt het naar achteren gekantelde zitvlak van de zetels meteen voor een wat sportievere rijhouding. Die vergt enige gewenning, maar mede dankzij de relatief smalle zetels met een uitgekiende ondersteuning voor de onderrug en dikke zijdelingse steunkussens is die verassend comfortabel. Een groot verschil met de nochtans recentere 147.

De wijzigingen binnenin zijn even subtiel als onopvallend. Alfa maakt gebruik van nieuwe, beter aanvoelende materialen die ze voornamelijk uit de 147 zijn gaan halen. De vormgeving van de aluminiumkleurige middenconsole werd aangepast zodat het binnen de Fiat-groep min of meer universele Connect-navigatie en communicatiesysteem kan ingebouwd worden. Daardoor staat het geheel wat dichter bij de bestuurder. De boordcomputer kreeg een plaatsje in de opbouw op het dashboard waarin vroeger enkel verluchtingsmonden zaten. Om het schermpje voldoende groot te maken, werd die opbouw wat groter. Het instrumentbord bestaat nog steeds uit twee diep verzonken ronde klokken voor de toerenteller en de snelheidsmeter, met een aluminiumkleurige omranding die een extra stijlvolle toets aan het geheel geeft. De andere analoge metertjes vinden een plaats in de middenconsole. Ook die zijn relatief diep verzonken en zijn duidelijk naar de bestuurder gericht. Het schermpje van de boordcomputer is dat niet. Voor de zichtbaarheid is dat ook niet nodig, maar we hadden het net iets consequenter gevonden om, als alle andere instrumenten gericht staan, dat ook daar te doen.

In het M2-segment speelt de concurrentie met modellen als de Ford Mondeo, Opel Vectra en Citroën C5 de kaart van de ruimte, zowel binnen als buiten. Met een lengte van 4,43m, een hoogte van 1,42m en een breedte van 1,74m bengelt de 156 hoe langer hoe meer onderaan het segment. Bovendien heeft men binnenin toegevingen moeten doen aan de lijn van de wagen. Het interieur is bijgevolg eerder vergelijkbaar met dat van Őom maar wat te zeggen- een Citroën Xsara als met dat van een C5. Vooraan zal iedereen nog voldoende plaats hebbenij als je achteraan meer dan 1,80m kwijt wil, begint het dak wel heel erg dicht te komen. De breedte achteraan is voldoende voor 2. Drie kinderen op de achterbank moet ook nog kunnen, met drie volwassenen wordt het daarentegen wel heel erg intiem.

Een vierdeurskoetswerk heeft als negatief gevolg steeds dat de opening van de koffer onder beperkt is tot de relatief beperkte ruimte tussen de onderste rand van de achterruit en de laadrempel. Ook hier is dat van die aard dat je grote voorwerpen best even opmeet vooraleer je ze probeert te laden. De Sportwagon heeft een neerklapbare achterbank, maar op de berline moet je het in het beste geval stellen met een doorlaadluik. Da’s goed voor ski’s of andere relatief kleine items maar dan houdt het op. Daardoor blijft de kofferruimte in alle omstandigheden beperkt tot 378l. Geen ramp, maar de concurrentie doet veelal beter.

Veiligheid

Op het gebied van veiligheid heeft de 156 naast de passieve voorzieningen (vijf driepunts-veiligheidsgordels, vier standaard hoofdsteunen, twee frontale en twee laterale airbags voor de inzittenden vooraan en windowbags die iedereen beschermen) ook nog een heel arsenaal actieve hulpjes. ABS met remkrachtverdeler, antispincontrole en stabiliteitscontrole (bij Alfa noemt dat Vehicle Dynamic Control) zijn aanwezig. Zaken als noodremhulp of automatische knipperlichten hebben de Italianen nog niet, maar ook zonder dat kunnen we stellen dat deze Alfa van alles voorzien is wat we redelijkerwijs zouden kunnen wensen.

Rijgedrag

Wat deze 2.0JTS op technisch vlak onderscheidt van het gros van de mededingers is de krachtbron. Alfa opteert hier immers voor een direct ingespoten benzinemotor. Concurrenten als Citroën, Mitsubishi, Mercedes (met dank aan Mitsubishi) en VAG hebben ook wel al een gelijkaardige oplossing in de catalogus staan, maar het blijft vooralsnog relatief zeldzaam. Bij PSA noemen de direct ingespoten benzines overigens HPI, Mitsubishi heeft het over GDI, VAG heeft ze FSI gedoopt terwijl Alfa een manier heeft gevonden op de sportief aandoende typeaanduiding JTS te verklaren. Dat voortaan immers voor Jet Thrust Stoichiometric. Omwille van een beperkter verbruik, met name bij deellast, grijpen de constructeurs de komst van de direct ingespoten benzinemotoren vooral aan om het verbruik en de uitstoot te verbeteren bij gelijkaardige prestaties. Alfa meent evenwel dat zijn klanten daar geen boodschap aan hebben en kiest ervoor de prestaties te verbeteren bij eenzelfde uitstoot en verbruik. Deze 1969cc viercilinder in lijn met 4 kleppen per cilinder en Bosch Motronic MED 7.1.1 directe inspuiting ontwikkelt dan ook 163pk bij 6.400t/min. Het maximumkoppel bedraagt 206Nm bij 6.250t/min. Dat is 13pk en 25Nm beter dan de ‘gewone’ 2-liter.

Ondanks het sportieve aspiraties van het Italiaanse merk, overheerst het soepele karakter van de motor. De opbouw van koppel en vermogen is zo beschaaft dat de puike prestaties van de JTS niet als dusdanig aanvoelen. Met 1250kg op de weegschaal haal je 100km/u na 8,2sec en kan je doorgaan tot 220km/u, maar je hebt extra verkeer nodig dat als referentiepunt fungeert. Ook de aangenaam klinkende sportieve brom en de prettig direct schakelende bak veranderen daar niets aan. Anderzijds liggen benzinemotoren die in de lagere versnellingen vanaf 900t/min. zonder morren of noemenswaardig trillen aanpakken ook niet echt dik gespreid. Alfa geeft voor deze motor overigens een gemiddeld verbruik op van 8,9l/100km voor de gemengde cyclus. We hebben de Italiaan behoorlijk sportief gereden en omdat ons gemiddelde dan maar bleef steken op 11,2l/100km durven we denken dat wat minder dan 8,9l ook moet kunnen.

Het standaard 205/60 R15 rubber zorgt voor voldoende grip en tractie. Met een onvoorwaardelijk onderstuur is de 156 zeker betrouwbaar al mag een sportieveling van ons wat langer neutraal blijven of zelfs een tikkeltje naar overstuur neigen. De ophanging (vooraan met met twee parallelle schommelarmen en stabilisatorstang op kogelgewrichten, achteraan McPherson veerpoten met onderliggende zijdelingse dwarsarmen en reactiestangen op kogelgewrichten) had wat ons betreft wat harder gemogen. Diepe putten of dwarsrichels vermijd je toch liever.

Voor verbetering vatbaar zijn de grote draaicirkel en de remmen. Die laatste zijn nogal kort van adem. Een paar keer stevig in de ankers is voldoende om de vertraging moeizaam te maken, ook al is de dosering goed en pakken de geventileerde schijven vooraan en schijven achteraan in eerste instantie krachtig aan.

Conclusie

Net als elke andere Alfa Romeo is de 156 op stilistisch vlak een beetje een buitenbeentje. In dit geval eentje dat wat qua grootte een beetje onderaan zijn segment bengelt terwijl ook de interieurruimte toegevingen heeft moeten doen aan de lijn. Het is allemaal prima, met uitstekende zetels, materialen die er mogen zijn en een instrumentenbord dat een beetje uit de band springt, maar als u voor de centimeters gaat zijn er andere alternatieven. De motor van zijn kant heeft zeker kwaliteiten. Vooral de souplesse blijft ons bij. Een echt gevoel van snelheid krijg je er niet van, maar als je tussen het verkeer zit wordt snel duidelijk dat slechts een kleine minderheid de 156 in de hernemingen kan volgen. Hoewel Alfa niet meteen de goedkoopste op de markt is, kunnen we gezien de prestaties en de goede standaarduitrusting niet zeggen dat het basisprijskaartje van 25.600 € te veel gevraagd is.