Alfa Romeo 147 2.0 T.-Spark Distinctive

Inleiding

De kleinste telg van de Alfa-Romeo familie werd in 2000 op het autosalon van Turijn gelanceerd als opvolger van de toen zes jaar oude 145 en 146. De nieuweling werd in 2001 tot Auto van het Jaar verkozen.

De 147 is verkrijgbaar met drie of vijf deuren, en motorversies van 1598cc tot 1970cc. De benzineversies zijn een 1.6 van 105pk, een 1.6 van 120pk en een potente 2.0 van 150pk. Dieselen kan je met de 1.9 JTD die nu 115pk sterk is. Je kan kiezen uit de afwerkingsniveau’s Progression en Distinctive. Tot de meest opvallende uitrusting van de Progression rekenen we de standaard aanwezige klimaatregeling, radio-cassette en elektrisch bediende ruiten en spiegels. De Distinctive krijgt er een automatische airco met links-rechts regeling, boordcomputer, radio-cd, cruise-control en lichtmetalen velgen bovenop. De 2-liter benzine laat zich enkel bestellen als Distinctive.

De goedkoopste driedeurs, de 1.6TS Progression, staat voor 16.100 € in de catalogus. De duurste versie is de 2.0l Selespeed voor 22.950 €. Dieselen kan vanaf 18.950 €. Voor vijf deuren betaal je steeds 800 € extra.

Wij reden met de 2-liter benzine in vijfdeursuitvoering. Die was tot op heden enkel verkrijgbaar met de Selespeed versnellingsbak, afkomstig uit de 156. Dat is een gerobotiseerde bak waarbij de bestuurder kan schakelen via peddels achter het stuur of een joystick op de plaats van de conventionele versnellingspook. Die leent zich uitstekend tot sportief rijgedrag. Toch ziet blijkbaar niet iedereen dat systeem zitten want op vraag van de klanten commercialiseert Alfa nu een versie met een conventionele vijfbak, en die staat op de testbank. Daarmee maken ze hun sportieve 147 meteen ook wat toegankelijker want voor de manuele variant moet je 900 € minder betalen. Daardoor hangt aan de vijfdeurs een prijskaartje van 22.850 €. Da’s niet goedkoop want voor een Citroën Xsara Coupé VTS (3 deuren) betaal je 20.580 €, een Opel Astra 2.2 Sport kost 18.550 € en zelfs een Volkswagen Golf 1.8 GTI kost maar 22.510,20 €. Het dient wel gezegd dat de 147 de meeste concurrenten qua uitrusting de loef afsteekt. De testwagen is voorzien van een optioneel lederen interieur (945 €), alarm (375 €) en 17-duims lichtmetalen velgen -16” lichtmetaal is standaard- met 215/45 rubber (300 €). Daarmee komt de totale kostprijs op 24.470 €.

Exterieur

Op stilistisch vlak is Alfa-Romeo altijd al een beetje een buitenbeentje geweest. Sinds de komst van de 156 zijn de Italianen zich weer volop bewust van hun erfgoed en dat is aan de wagens te zien. De 147 was radicaal anders dan zijn minder gesmaakte voorgangers. Vooral de dynamisch gevormde voorpartij met het typische verticale Alfa-rooster (uit lang vervlogen tijden) met verchroomde lamellen en de achterpartij met langgerekte lichtblokken en v-vormige onderste uitsnijding van de achteruit zorgen voor een specifiek karakter. De 147 is duidelijk geen eenheidsworst. De driedeurs is uit zichzelf al wat sportiever gelijnd, maar Alfa wou dat karakter voor de vijfdeurs behouden. Ze werkten daarom de deurkruk voor de achterste deuren weg in de C-stijl, net als bij de 156 Sportswagon.

Alfa’s compacte middenklasser meet 4,17 in de lengte, 1,73m in de breedte en is 1,44m hoog. De afwerking is altijd al een teer punt geweest, maar de Italianen benen met zevenmijlslaarzen de concurrentie bij, al zijn de koetswerknaden en de aaneensluiting van de onderdelen nog niet overal even fijn en gelijklopend.

Interieur

Wat kwaliteit betreft, is het binnenin een beetje hetzelfde verhaal. Alfa heeft zeer zeker een grote vooruitgang geboekt. De kwaliteitsindruk van de gebruikte materialen is misschien nog niet zo hoog als bij sommige Duitse concurrenten, maar de kunststof ziet er goed uit en voelt degelijk aan. Het enige foutje dat we in het interieur konden ontdekken was een falend vergrendelingsmechanisme van de neerklapbare rugleuning achteraan.

Vooraan zit je in lekker steunende (optionele) sportzeteltjes met vooral veel zijdelingse steun. De Italianen gaan denkelijk graag lekker hard door de bocht... Een geschikte rijhouding is mogelijk, maar je moet er wel lang naar zoeken. De zitting van de voorzetel helt af naar achteren toe en daardoor word je in een sportievere houding gedwongen. Ook de hoogteverstelling van de zetel verandert daaraan niets, maar de diepteverstelling van het stuurwel brengt wel soelaas.

Het interieur van de testwagen is uitgevoerd in optioneel Momo-leder. Zwart, maar zoals het Alfa betaamd zijn er ook een aantal meer in het oog springende kleurtjes beschikbaar. We vinden het wel spijtig dat de deurpaneeltjes ook met het lederen interieur nog steeds in stof zijn uitgevoerd. Het gaat om het principe want storen doet het nietij de kans is zelfs groot dat veel mensen het niet eens zien. Afhankelijk van de gekozen bekleding (stof of leder), kan je ook een dashboard krijgen dat in twee tinten is uitgevoerd. Met name bij een beige interieur harmonieert dat beter. Het instrumentenbord zal bij de liefhebbers ook in de smaak vallen. T’is in vergelijking met wat de concurrentie monteert echt origineel. De diep geplaatste ronde toerenteller en snelheidsmeter, en een plaat met een rechthoekig informatieschermpje en de temperatuur- en brandstofmeter worden geheel door elkaar gescheiden door drie zilverkleurige ringen die deel uitmaken van de afdekkap. De verlichting is rood, en dat versterkt de -gerechtvaardigde- indruk van sportiviteit.

Achterin is de ruimte vergelijkbaar met die van zijn naaste concurrenten, met voldoende ruimte voor hoofd, voeten en knieën. De centrale armsteun van de Distinctive-uitvoering en de extra verluchtingsmond achteraan de middenconsole maken het verblijf op de achterbank nog wat aangenamer. Als met een aantal personen op reis wil met de 147 moet je niet te enthousiast gaan inpakken. Als je de achterbank op z’n plaats laat zitten kan je in de koffer 280l kwijt. Dat is evenveel als in een Citroën Saxo, die uit een lager segment komt, en nog 50l minder dan de Golf die in hetzelfde Segment als de 147 ook al geen hoge toppen scheert.

Veiligheid

Het andere product van de Fiat-Group (waartoe Alfa Romeo sinds 1986 behoort) in het M1-segment, de Fiat Stilo, heeft de concurrentie op het vlak van de veiligheidsuitrusting meer dan één slapeloze nacht bezorgd. De concurrentie binnenshuis zal nogal meevallen want de 147 is alles behalve slecht voorzien. Alle zitplaatsen hebben driepuntsgordels en vooraan plaats Alfa frontale en laterale airbags. Het totaal van zes plofkussens wordt bekomen door er ook nog eens de gordijnairbags, ter bescherming van de hoofden van alle inzittenden (ook achteraan), aan toe te voegen. Ook die zijn steeds standaard. Een uitschakelbaar antispinsysteem ontbreekt enkel op de 1.6l benzine met 105pk. De stabiliteitscontrole die door de Italianen V(ehicle) D(ynamic) C(ontrol) werd genoemd, is een optie van 570 €. Bij de sportieve 2-liter zit het evenwel in de lijst met standaarduitrusting vervat.

Rijgedrag

Onder de kap van de pittigste 147 T.-Spark schuilt een viercilinder-in-lijn met een inhoud van 1970cc. Die produceert 150pk bij 6.000t/min. en 181Nm bij 3.600 krukasrotaties per minuut. Met de gerobotiseerde versnellingsbak kan je daarmee 100km/u op de teller halen na 9,3sec. Met de goed afgelijnde handbak moet je iets meer tijd rekenen voor het schakelen, maar je blijft wel veilig onder de magische 10-secondengrens. De topsnelheid van de 1250kg zware middenklasser bedraagt net geen 210km/u. De naaste concurrenten zijn doorgaans een tikkeltje sneller, maar in de spurt naar 100km/u zal dat zelden meer dan een wagenlengte verschil opleveren.

In de praktijk laat de motor zich het liefst wat hoger in de toeren rijden. Hij reageert dat alert op de beweging van het gaspedaal en trekt met een schitterend klinkende brom door naar de rode zone op de toerenteller, zonder ooit brutaal te worden. Een waar plezier tussen 3.000 en 5.500t/min. Je kan natuurlijk ook nog best vlot rijden als je de naald niet constant zo hoog houdt. In het eerste geval wordt je voor je plezier wel bestraft bij de pomp. Wij verbruikten gemiddeld meer dan 14l/100km. We kunnen het nogal forse verbruik behalve op onszelf ook nog op de beperkte kilometerstand van onze testwagen steken: met 600km op de teller aan het begin van de test was die amper ingereden. Volgens Alfa moet de gemengde cyclus kunnen met 8,9l/100km maar zoals gewoonlijk zal de waarheid wel ergens in het midden liggen.

De voorophanging is onafhankelijk met twee paar parallelle armen en twee schommelarmen. Achteraan zit ook een onafhankelijk systeem met McPherson veerpoten, onderliggende dwarsarmen en reactiestangen. Zowel voor- als achteraan monteerde men een antirolstang. Het systeem is hard en efficiënt, zoals van een sportieve wagen verwacht mag worden. De filtering van korte oneffenheden en dwarsrichels had wat desondanks soepeler kunnen zijn maar de 147 wijkt zo goed als nooit van z’n lijn af. De bochten handelt hij lekker strak af, en de gripgrens ligt daarin echt wel ver. We mogen aannemen dat het optionele 215/45 rubber daar voor iets tussenzit, al zal het karakter van de wagen met het standaard voorziene 205/55 rubber niet drastisch wijzigen. In de buurt van de limiet wordt de 147 progressief onderstuurd. Overstuur krijg je enkel als je het uitlokt en dan moet je nog behoorlijk je best doen.

De stoppers van dienst zijn schijven rondom. Vooraan geventileerd met een diameter van 284mm, achteraan 251mm. Het systeem geeft, net als het stuurtje overigens, aangenaam veel feedback. Je voelt de remmen krachtig aangrijpen en de dosering is eenvoudig. Het dikke rubber heeft niet de neiging snel te blokkeren maar als het toch voorvalt komt het ABS-systeem -net als de rest van de electronicawinkel- correct en discreet tussenbeide.

Conclusie

Alfa Romeo maakt met de introductie van een conventionele handgeschakelde versnellingsbak zijn sportieve topversie uit het 147-gamma in de eerste plaats beter betaalbaar. Het merk doet z’n best om de spoken uit het verleden af te schudden al lukt dat misschien niet steeds even goedij In de afwerking kunnen enkele details nog beter en we zijn er zeker van dat niet iedereen zich achter het stuur van de 147 even gemakkelijk voelt. Aan de andere kant, en zeker niet onbelangrijk, kunnen we alleen maar toejuichen dat het merk -en daarmee de bestuurder- zich duidelijk laten onderscheiden van de grijze massa. Overigens worden die kleine tekortkomingen bij deze sportieve variant door de uitstekende rijeigenschappen volledig van tafel geveegd. Voor de catalogusprijs kan u ook bij andere merken uw slag slaan maar, zo zullen de ‘Alfisten’ u zeggen, dan hebt u geen Alfa. Er zit wat in.