Toyota C-HR 1.2 Turbo

Inleiding

Daar komt Toyota met een compacte SUV of crossover, want het gebruik van die twee termen loopt hoe langer hoe meer door elkaar. Laat. Te laat, eigenlijk. Heeft de Japanse reus zitten slapen terwijl dit segment zich ontpopte tot één van de populairste in Europa? Of kan het bedrijf gewoon niet meer interesse opbrengen voor de Europese klant? Het antwoord is niet zo relevant. Wat er toe doet, is dat ze er nu eindelijk mee zijn. Met de C-HR. De naam betekent Coupé High Rider. Dat klinkt als compensatiedrang en het uiterlijk lijkt ook daar een flinke lepel van binnen te hebben. Maar voor we daar de pen voor in aanslag zetten, eerst een overzicht van het gamma.

Aanbod

Je hebt de keuze uit een 1.2 benzine of een hybride. Die laatste is de eeuwige combinatie van een 1.8l met een elektromotor en kost je minstens € 27.850. Omdat je je op de website van Toyota een ongeluk kan zoeken naar technische specificaties (wat eigenlijk echt een schande is) geven we ze je al even mee: 122pk en 142Nm. Verre van exotische prestaties. De 1.2 benzine is er vanaf € 22.580.

Wij opteerden hier in elk geval voor de 1.2 turbomotor die 116pk en 170Nm opwekt. Toyota moet het immers traditioneel vooral hebben van particuliere klanten en daar worden benzines hoe langer hoe populairder. Gelukkig, want aan de dieselzijde gaapt een groot gat in het aanbod. Onbegrijpelijk. Toyota wil je ook nog altijd z’n betrouwbaarheid onder de neus smeren, maar dan moet het merk eens z’n garantievoorwaarden aanscherpen. Die zijn al lang niet meer uitzonderlijk te noemen. Als Koreaanse merken meer dan het dubbele kunnen bieden…

Exterieur

Toyota etaleert met de C-HR een flinke dosis lef. Dat moet ook als je laat op het feest aankomt en nog een opgemerkte entree moet maken terwijl je concurrenten al smakelijk aan de taart zitten. Het evenwicht vinden, is eerder moeilijk. Want potsierlijk mag het nu ook weer niet zijn. Het lijkt als een paal boven water te staan dat deze Japanner zich daar soms aan laat vangen. Je kan echter niet discussiëren over smaak. De eclectische vormgeving moet ook een jonger publiek aantrekken. Jonge mensen kopen nu eenmaal zelden een Toyota en daar moet blijkbaar wat aan veranderen.

Eclectische vormgeving

Vaak levert zo’n harrewar aan lijnen ook objectieve nadelen op. Hier is het niet anders. Achter heel wat van het blinkende zwart schuilt geen glas, maar een dikke stijl. Het zicht rondom is daarom bedroevend. Vooral achter je. De elektronica wil dan met de nodige camera’s soelaas bieden, maar als je start, neemt dat systeem de tijd. Je bent al lang je parkeerplaats uit, eer je beeld krijgt.

Tegenwoordig bestaat uit een auto uit flink wat plastic. De kunst is dan om dat te kunnen verhullen. En neen, Toyota heeft dat niet onder de knie. Rond de weggestopte achterportierklinken en bij de grote, ver doorlopende koplampen oogt het daardoor erg goedkoop.

Interieur

Toyota’s C-HR is wat hoger dan een conventionele hatchback en tegelijk eigenlijk wat lager - zeker van zithouding - dan de norm is in het compacte-SUV-segment. Koop ‘m dus niet voor het door SUV-rijders gevierde verkeersoverzicht. Je kan hem wel op je lijst zetten als je graag een groot scherm bovenaan de middenconsole hebt. Tegenwoordig is ook dat dertien-in-een-dozijn, maar de fabrikant heeft toch geprobeerd om er wat origineel mee uit de hoek te komen.

De gebruikte materialen zijn correct. Toyota zet evenwel geen ijkpunten uit. Verre van zelfs. Je moet geen Duitse standaarden verwachten. Gewoon oké. Jong volk moet niet al te veeleisend zijn.

Treurnis op de achterbank

Voorin kan je op de rijhouding weinig aanmerken. Het stuurtje staat niet vlak voor je neus, maar een beetje naar links. Dat is een veel gebruikt trucje om meer ruimte te scheppen. De zetels zijn goed, zonder meer. Achteraan is het echter allemaal wat minder. Die zwiepende daklijn zorgt ervoor dat hoofdruimte krapper is dan bij de meeste concurrenten. En om er nog zo veel mogelijk van te redden, werden de centimeters elders gezocht. Het is daardoor niet de aangenaamste achterbank van allemaal. Het voelt er ook wat claustrofobisch aan omdat er maar weinig glas zit…

Veiligheid

Natuurlijk heeft de Toyota C-HR minstens vier airbags, ABS, een noodremhulp, driepuntsgordels op alle hoofdsteunen en stabiliteitscontrole. Al die dingen zijn immers verplicht. Als je voldoende uitrusting kiest, krijg je overigens meer airbags. Hoe dat allemaal scoort tijdens de EuroNCAP crashtests weten we nog niet. Je kan er wel van uitgaan dat een merk als Toyota zich er niet aan laat vangen (en de nieuwe Prius haalde 5 sterren binnen), maar het merk heeft zich in het verleden al anders laten opmerken. De Toyota Urban Cruiser (ook een ‘crossover’) scoorde in 2009 bijvoorbeeld al eens opvallend slecht.

We houden onze score daarom gemiddeld, tot de EuroNCAP met bewijs van het tegendeel komt aandraven.

Rijgedrag

De Toyota C-HR wil niet alleen sportief ogen. Hij moet ook zo rijden. Niet iets waar dit merk voor bekend staat. Je moet applaudisseren bij de poging en tegelijk ook durven toegeven dat het doel niet geraakt wordt. Daarvoor is het resultaat te schizofreen. De ophanging reageert strak, maar daar zou de filtering niet onder mogen lijden. Het stuur reageert dan weer natuurlijk. Gevoel biedt het echter niet. En als de motor tot decibelproductie wordt aangepord, mist dat de nodige geloofwaardigheid. Gaat het wat sneller, dan is er echter te veel windruis.

Nu we het over de motor hebben… dat is natuurlijk ‘maar’ een twaalfhonderdje. Dat presteert voldoende en beschaafd en is op papier ook zuinig (6,0l/100km, 136g/km CO2). Wegsteken dat het een kleintje is, kan het echter niet. Als je sportief uit de hoek wil komen, moet het zo hard z’n best doen dat het zich verloren zuipt. En dan nog heb je meer dan 10 tellen nodig om je naar 100 te reppen. Onvoldoende om z’n looks waar te maken.

Conclusie

Toyota is laat met z’n compacte SUV. Heel wat andere automerken maken zich al op voor een tweede generatie van een product in dit segment. Dit soort auto is al lang niet meer voor trendzetters. Hij is het nieuwe normaal. De nieuwe middenmoot. Ingenieurs en ontwerpers kregen echter de opdracht zich daar niet bij neer te leggen… Een missie die veel offers vergde en zeker niet over de ganse lijn een succes te noemen valt.

Een wasmachinefabrikant geeft meer details

De gewaagde pennentrekken zullen hun fans hebben. Maar de afwerking is zowel aan de binnen- als aan de buitenkant niet op het niveau dat z’n prijs vraagt. Want ondanks een klein motortje (een turbo, dat wel) en afmetingen die hem in het midden van z’n segment plaatsen, is hij relatief duur. Daar mochten toch water betere garantievoorwaarden tegenover staan, als Toyota toch zo zeker is van z'n stuk. Het is overigens niet het enige vlak waarop de Japanners door de mand vallen. Het merk geeft op z’n website zo goed als geen technische informatie vrij. Je moet je toch vragen stellen wanneer fabrikanten van wasmachines al met meer details op de proppen komen...