Suzuki Vitara 1.6 DDiS AllGrip

Inleiding

Vitara, afgeleid van het Latijnse Vita (leven), werd door het Japanse Suzuki bedacht halverwege de jaren tachtig. Toen hadden de ingenieurs van het merk een idee voor een compacte en betaalbare 4x4 die de mensen naar plaatsen zou brengen waar ze eerder niet konden komen. En hij zou er ook nog leuk en trendy uitzien. In 1988 werd die visie realiteit en sindsdien is de Vitara niet weg te denken uit het gamma van het merk. We zijn inmiddels toe aan de zesde generatie. Eentje die zich nu volop als SUV positioneert en niet meer als een ruige 4x4. Die evolutie maakt overigens ook deel uit van de carrière van de Vitara, want de Japanner is nog nooit blind geweest voor de evoluties van de markt.

Gamma en prijs

De nieuwe Vitara wordt leverbaar met twee motoren. Beiden zijn ze 1.6l groot en leveren ze 120pk. De benzine, gekoppeld aan een vijfbak, is er vanaf € 18.500. De diesel kost ten minste € 22.500. Best een groot verschil, maar hij heeft ook steeds een verzet extra. Wie voor de benzine kiest hoeft overigens niet zelf te schakelen, maar dieselrijders hebben geen keuze.

Vierwielaandrijving moet je aanvinken als je niet wil dat de Vitara zich alleen aan de voorwielen door het verkeer sleept. 4 op 10 Belgische klanten doet dat ook effectief. Als je helemaal uit je dak wil gaan op vlak van uitrusting - zoals traditioneel het geval was bij ons testexemplaar - dan ben je er € 29.500 aan kwijt. Dat begint toch al te wegen.

Exterieur

De Vitara is nu een echte compacte SUV. Eentje die het wil opnemen tegen bijvoorbeeld een Renault Captur of Mitsubishi ASX. Het lijnenspel is in elk geval wat hoekiger dan dat van beiden. De trend dicteert bovendien dat je ook dat moet kunnen aanpassen aan je smaak. Je kan dan ook het dak, de velgen, de vormgeving van de bumpers en de grille beïnvloeden. Stijlpolitie speelt Suzuki niet, dus wie minder geslaagde kleurencombinaties wil uitdenken, wordt niets in de weg gelegd.

Afmetingen

Ondanks z’n hoekige lijnen is de Vitara behoorlijk aerodynamisch. Z’n Cd bedraagt 0,33. En nu we toch aan cijfertjes begonnen zijn: de lente bedraagt 4,17m, de breedte 1,77m en de hoogte 1,61m. En dan ligt het model ook nog eens 18,5cm boven het asfalt. Dat laatste is bovengemiddeld veel, wat ervoor zorgt dat je ook eens een poot in het slijk kan steken zonder dat de buik gaat schrapen. Het doet deugd dat Suzuki niet alle terreinambities liet varen.

Interieur

Ook aan de binnenzijde biedt Suzuki nu meer personaliseringsmogelijkheden. En ook hier kan je stellen dat niet alles stilistisch even geslaagd is. Maar als het eruit ziet als een kleurboek, dan had je dat op z’n minst zelf in de hand. Waar je geen zeggenschap over hebt, zijn de materialen. En dat is een beetje een spijtige zaak. Alles ziet er dan wel goed uit - je vindt niets anders dan hard zwart plastic. In deze tijden hopen we toch maar weer dat het merk de stap zet om beter te doen en matte, zacht aanvoelende kunststoffen te monteren. In een auto van minder dan € 20.000 is het nog enigszins verdedigbaar, maar als hij bijna € 30.000 kost.

Ruim en comfortabel

Gelukkig is de binnenzijde ook ruim, comfortabel en functioneel. Een nieuw infotainmentsysteem werkt intuîtiever dan wat ook bij Suzuki, je kan je telefoon koppelen en het zitmeubilair is honderden kilometers aan een stuk comfortabel. We kunnen wel opwerpen dat de achterbank wat vlak is en dat de voorzetels meer zijdelingse steun mochten leveren, maar als je niet zo’n dynamische piloot bent, zal je er nooit over vallen.

Stil

Onder de kap van onze testmachine zit een 1.6l diesel die wel wat klettert bij een koudstart maar erg snel wordt verbannen naar de achtergrond. De isolatie is dus uitstekend. Zo goed zelfs dat op een snelweg windruis sneller aan je oor gaat hangen dan de dieselbrom.

Vier volwassenen hebben geen enkele reden tot klagen, en ze kunnen dan ook nog eens behoorlijk wat meenemen. In de koffer past 375l. De basics heeft Suzuki allemaal juist: rijhouding, stuur, ergonomie en afleesbaarheid.

Veiligheid

Voor een EuroNCAP crastest is het bij het publiceren van dit item nog te vroeg. Maar we kunnen u al zeggen hoe hij zal aflopen. Met een uitstekende score. Vier sterren zijn zeker, vijf waarschijnlijk. De Vitara doet immers alles wat de onafhankelijke veiligheidsorganisatie graag heeft. Zeven airbags steken naast de verplichte batterij driepuntsgordels, hoofdsteunen, Isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes, ABS en stabiliteitscontrole en zo meer.

En je kan deze SUV nu ook krijgen met wat snufjes waarvan de witte jassen in Europa vinden dat ze de veiligheid verhogen. Een radargestuurde cruise-controle met automatische remfunctie, dodehoekwaarschuwing, dat soort zaken. Als optie weliswaar. Wij horen dat natuurlijk minder goed te vinden dan wanneer het standaard is, maar eerlijk is eerlijk: er zijn nogal wat van die zaken die mensen ook op de zenuwen kunnen werken. En zo hoéf je het niet te verdragen. Iedereen wint.

Rijgedrag

Onderhuids heeft deze nieuwe Vitara meer gemeen met de SX-4 dan met de Grand Vitara die nu mag wegdeemsteren in de geschiedenis van het bedrijf. Z’n ophanging (McPhersons vooraan, vervormbaar U-profiel achteraan) en de 1.6l dieselmotor van Fiat-origine zagen we daar al eerder. Die eenheid levert 120pk en 320Nm en is gepaard aan een correct schakelende zesbak. ‘Correct’ is ook wat we zullen zeggen van de prestaties. Die zijn niet uitzonderlijk goed, maar evenmin erg slecht. 100 staat bij deze vierwielaangedreven variant na 12,4 seconden op de teller. En je kan doorstomen tot 180km/u. Het is handig meegenomen dat de Vitara sneller aanvoelt dan hij eigenlijk is, wanneer je de eerste oefening probeert te reproduceren. Hij wordt er overigens wat in gehinderd door lange versnellingsbakverhoudingen. Die zijn er natuurlijk om het verbruik te drukken. Dat is dan ook voorbeeldig laag. 4,2l/100km gemiddeld, of 111 g/CO2/km (106 g/km voor de voorwielaandrijver). Z’n gewicht werkt ook niet mee. 1,3 ton is genoeg. De instapper met 1.6 benzinemotor is 200kg lichter.

Prettig weggedrag

De ophanging is, zo las u al, niet bijzonder gesofisticeerd. In een berline van meer dan € 25.000 zitten we daarop te vitten, maar in dit segment is z’n structuur gebruikelijk. De afstelling is overigens lang niet slecht. In vergelijking met de meeste concurrenten is hij wat minder stug en rolt z’n koets dus wat meer in de bochten. Maar hij verteert ook meer kleine oneffenheden (een veel voorkomend en storend gebrek van nogal wat moderne auto’s). Een beetje ouderwets dus, maar op een goede manier. Je kan evenmin stellen dat hij in de bochten tegenwerkt. De voortrein bijt best gretig en z’n onderstuur is niet zo dominant als dat van de meeste concurrenten. Minder saai, leuker en omdat het ESP efficiënt is - net zo veilig. Dan nemen we het harde plastic er maar bij.

Vierwielaandrijving schiet ter hulp

De vierwielaandrijving is nu van het niet permanente type. Dat betekent dat de achterwielen pas tussenkomen als het moeilijk wordt, of wanneer je op de selectieknop aangeeft dat je dat wil. Zo’n systeem is ideaal voor wat occasioneel modder- of sneeuwwerk. Een skivakantie is bijvoorbeeld helemaal z’n ding. Met wielen een halve meter van de grond over rotsen klauteren? Nee, dat niet.

Conclusie

Sinds z’n geboorte in 1988 hebben we al vijf generaties van de Suzuki Vitara achter de kiezen. Vijf keer dat Suzuki netjes de markt volgde. En dat doet het bij deze nieuwe, zesde generatie weer. Dat is nu een onvervalste compacte SUV met personaliseringsmogelijkheden (niet alles is even smaakvol, maar dat heb je als klant zelf in de hand). Net wat de trend dicteert. En met een vanaf-prijs van € 18.500, gecombineerd met een meer dan behoorlijke uitrusting, is hij op dat vlak in elk geval niet kansloos. Naast een 1.6l benzine is er ook een 1.6 diesel met 120pk en 320Nm in combinatie met een handbediende zesbak. Een combinatie waarmee je in Europa aan een aanzienlijk deel van de vraag kan voldoen. De prijs moet je natuurlijk in de gaten houden. Ons testexemplaar had al een label met meer dan € 29.500 aan z’n oor hangen.

Saai en toch helemaal niet

Suzuki doet met felgekleurde dashboardpaneeltjes en een bekleding in twee tinten ook aan de binnenkant mee met de trends, maar het is niet met de volle goesting. Onder dat laagje fineer is de Vitara immers eerder saai. Op een goede manier eigenlijk, als je afleesbaarheid, zitcomfort en ergonomie bekijkt. Alleen de materialen konden beter. Te veel hard plastic. Het gros van de moderne SUV’s wordt erg saai wanneer je ermee rijdt, niet als je ernaar kijkt. Maar daar biedt de Vitara een glimmer hoop. Op papier is een sprinttijd van 12,4 seconden niet zo uitzonderlijk, maar de Suzuki voelt sneller aan. En over putten en in bochten laat hij z’n bestuurder evenmin gapen van verveling zonder ooit oncomfortabel, onvoorspelbaar of gevaarlijk te worden. We zouden dan graag wat door de vingers zien, maar de voornaamste kritiek staat al bovenaan deze paragraaf. Rest ons alleen nog af te sluiten met het verbruik: 4,2l of 111 g/km voor deze vierwielaangedreven uitvoering. Een voorwielaandrijver doet het met 2 deciliter minder.