Skoda Yeti Outdoor 2.0 CRTDI 140 4x4

Inleiding

Over een periode van 4 jaar tijd wist Skoda ruim 260.000 stuks van de Yeti aan te man te brengen. Het model mag zich daarmee succesvol noemen. Maar de Tsjechische crossover heeft nog enkele jaren te gaan en dus kon er een facelift vanaf. Een dubbele bovendien. Skoda wil potentiële klanten er immers van overtuigen dat er voortaan twee modellen zijn. Eén voor in de stad (gewoon Yeti) en één voor in de jungle (Yeti Outdoor, zoals onze testwagen). Al is dat natuurlijk slechts schone schijn. De Outdoor neemt vanzelfsprekend een stoerdere pose aan, maar verschilt technisch niet van de geciviliseerde sneeuwman. Ook zijn ze allebei met permanente vierwielaandrijving leverbaar.

Prijzen starten bij € 18.200 voor de Yeti en € 22.070 voor de Yeti Outdoor. Skoda laat je de keuze tussen drie benzine- en twee dieselmotoren, al dan niet gekoppeld aan een automaat, met als instapper in de eerste categorie een 1.2 TSI met 105pk. Die wordt gevolgd door een 1.4 TSI met 122pk en een 1.8 TSI die 160pk sterk is.

Dieselen kan met de 1.6 TDI Greenline die 105pk ter beschikking stelt en verleidt met z'n verbruik van slechts 4,6l/100km. Straffer is de tweeliter die 110, 140 dan wel 170pk opwekt. Wij kozen voor de 140pk-versie van de Yeti Outdoor, met integraalaandrijving, gekoppeld aan een manuele zesbak en van het uitrustingsniveau Elegance. Zijn kostprijs? € 32.520 zonder, en € 34.780 met bijkomende luxe. Wat we onder luxe verstaan kom je in de volgende rubrieken te weten.

Exterieur

De Yeti ruilde z'n bijna olijke voorkomen in voor een minder opvallend uiterlijk, wat best jammer is, want wild worden we niet van z'n strakke look. Er werd gesleuteld aan bumperschilden en aan het radiatorrooster, maar vooral de compleet nieuwe koplampen genieten weinig goedkeuring. Ze konden dan ook moeilijk nog saaier worden vormgegeven. In tegenstelling tot de bumpers verschillen ze niet van die van de 'stads-Yeti'.

Achteraan treffen we een licht gewijzigde kofferklep (met wat scherper gelijnde driehoekige stijlelementen rond de nummerplaathouder) en opgefriste lichtunits. En wie zichzelf trakteert op een Yeti Outdoor, etaleert dat nog eens extra aan de rest van de verkeersdeelnemers met zwarte kunststof bumperschilden en zilverkleurige inzetstukken.

De koffer is niet gigantisch - een reservewiel ontbreekt dan nog in onze testwagen - en slikt 416l. Dat is bijna 60 liter minder dan er in een Dacia Duster past. Mét reservewiel offer je nog eens 95l extra op. Het volume kan uiteraard worden uitgebreid door de achterbank plat te leggen - zo komt er 1.580l vrij - maar je kan ook de 3 aparte zitjes op de tweede zetelrij uitnemen. Haal je ze weg, dan beschik je ineens over 1.760l.

Zoals je op de foto's kan zien, is deze Yeti gezegend met een panormamisch open dak. Dat kost € 1.100. Wil je ook metaalkleur, dan mag je nog eens € 460 ophoesten. Exact wat er gebeurd is om onze testwagen de lak Mato Brown Metallic aan te smeren.

Interieur

De Yeti Outdoor is verkrijgbaar in 3 uitrustingsniveaus (Ambition, Elegance en Laurin & Klement) en er zijn 17 verschillende kleurencombinaties voor het instrumentenbord, de bekleding en de sierlijsten voorhanden. Bij een facelift horen nu eenmaal nieuwe stoffen en sierstrips. En de obsessie van de Skoda-designers voor praktische details nam ook nog meer de bovenhand. Zo is een LED-zaklamp in de kofferwand geïntegreerd en is er een houder voor het fluo veiligheidsvestje onder de bestuurderszetel. Een driespakig stuurwiel werd ook gemonteerd, maar de overzichtelijke lay-out en de drie afzonderlijk neer te klappen achterzetels zijn gebleven. Die zijn, zoals aangehaald in de exterieurrubriek, ook stuk voor stuk eenvoudig uitneembaar. En met enkel de middelste stoel op post, kunnen de twee buitenste stoelen naar elkaar toe worden geschoven.

Qua materiaalkeuze kan de cabine er nog net mee door, al zorgen vooral de grote met leer en alcantara bewerkte stoelen voor de juiste sfeer. Er is veel hoofdruimte, de bediening van de elementen gaat van een leien dakje en we treffen een resem handige opbergvakken aan boord. Met name datgene bovenop het dashboard is erg praktisch. Tussen de voorste stoelen kan je ook het één en ander kwijt, al is het diepe bergvak verder niet erg ruim bemeten. Ook de uitsparingen in de portieren vallen in de categorie 'kantje-boordje' wat de afmetingen ervan betreft. In de koffer hangen wel handige (verschuifbare) plastic haken aan rails.

Routebegeleiding wordt zowel op het centrale 6,5" aanraakscherm als tussen de wijzerplaten weergegeven, zoals dat tegenwoordig bij veel volumeconstructeurs het geval is. Het display in de middenconsole staat nogal laag opgesteld, maar de software valt weinig of niets te verwijten. Ook is de geluidskwaliteit van het audiosysteem behoorlijk goed. En de opties? In dit geval enkel het Ambition Pack. Het kost € 700 en bevat onder meer Bluetooth, een multifuntioneel stuur met lederen drapering, verwarmbare voorzetels en een 'slimme' achteruitrijcamera. En oh ja, de 'Optical Parking Assistant' kan de auto semiautomatisch inparkeren. Al rest natuurlijk de vraag of je eigenlijk wel zou mogen rijden als je - met behulp van camera's desnoods - die handeling niet zelf kan uitvoeren. Voer voor discussie.

Veiligheid

Punten van EuroNCAP kreeg de Yeti maar één keer, in 2009. Hij kreeg toen 5 sterren aangereikt, maar die zijn nu niet meer relevant. De regels zijn er tenslotte alsmaar strenger op geworden. Al neemt dat niet weg dat de Yeti nog steeds aan het welzijn van z'n inzittenden denkt.

We tellen in totaal 9 plofkussens, waarvan 2 frontale (uitschakelbaar voor de passagier), 2 gordijnairbags, 3 zijdelingse exemplaren en 1 knie-airbag voor de bestuurder. Ook tekenden Isofix-aansluitingspunten voor kinderzitjes present. Dat er met de passieve veiligheid rekening werd gehouden, is al wel duidelijk.

Zoals ook verplicht op alle nieuwe auto's, beschikt de Yeti over elektronische stabiliteitscontrole. Samen met ABS en ASR (tractiecontrole) waakt het over situaties waarbij de wielen grip dreigen te verliezen. Door dan minder aandrijfkrachten naar de wielen te sturen of ze botweg af te remmen, moet dat schuifpartijen voorkomen. Als er hard wordt geremd, vanaf snelheden boven 60km/u, gaan de remlichten in knippermodus. En in snelwegmodus (vanaf 90 km/u) gaan de koplampen verder schijnen. De lichtbundels zijn overigens asymmetrisch, waardoor er selectief wordt verlicht.

Rijgedrag

Met 18cm vrije ruimte onder de koets stelt dat de Yeti in staat om niet alleen stoer te ogen, maar ook stoer te doen. Hij overwint plassen tot 30cm diep en kan 60% stijl gaan, zowel weg van, als richting de top van de helling. Voorzichtige chauffeurs kunnen daarvoor de offroad-functie inschakelen. Die hoeven dan enkel te sturen en het rempedaal nu en dan te gebruiken. Allemaal mooi en wel natuurlijk, maar uiteraard worden de meeste Yeti's proper op het harde asfalt gehouden. En gelukkig stelt de uit VW-onderdelen opgebouwde wildebras niet teleur.

Elke Yeti is vooraan met McPhersons en achteraan met een multi-link achterwielophanging uitgerust. Dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Octavia, waarvan enkel de 1.8 TSI en de RS niet met een krukas zitten opgescheept. Het ophangingssysteem houdt in dat de achterwielen onafhankelijk van elkaar oneffenheden in het asfalt kunnen neutraliseren. Die worden in geval van onze op alle hoeken bediende testauto via een Haldex-koppeling van krachtvoer voorzien. Het 4x4-systeem maakt de auto 70kg zwaarder, maar dat er ook voordelen aan verbonden zijn ligt voor de hand.

De wielgeleiding is prima en deze Yeti kan bochtenwerk aan zonder eigenschappen van een wiegende boot aan te nemen. Dat hij niet aanvoelt als een gewone personenwagen, heeft met het hogere zwaartepunt te maken. Veiliger is dat niet - dat is het nooit, ondanks het betere zicht op voorliggend verkeer - maar veel bestuurders houden wel van dat hoog-en-droog-principe. Zeker in combinatie met de tweeliter common-rail turbodiesel geeft dat de Yeti een stoer tintje, een gevoel dat je ook krijgt aan boord van de Mini Countryman SD. Dit dan nog omdar dat de zelfontbrander niet fluisterstil opereert.

De prestaties van deze op één na krachtigste diesel zijn behoorlijk. Naar honderd sprinten doet hij in 9,9 seconden en de topsnelheid ligt op 190km/u. Daarmee is hij respectievelijk twee tienden en 3km/u trager dan de voorwielaangedreven Yeti met dezelfde motor onder de kap (140pk, 320Nm koppel), maar ook drie tienden en evenveel km/u sneller dan de 4x4-uitvoering met de DSG-zestrapsautomaat. En zuiniger bovendien. Zijn verbruiksopgave en het daaraan gekoppelde CO2-getal bedragen 5,6l/100km en 149g/km CO2. Die waarden zijn goed voor een EURO5-norm, en te nemen met een korreltje zout uiteraard.

Conclusie

Na vijf jaar was de Skoda Yeti aan vervanging toe. Geen complete metamorfose, maar hij kreeg wel een nieuwe snoet en twee onderverdelingen. De Yeti is beschaafd, de Yeti Outdoor stoer. Maar het verschil zit 'm enkel in het plaatwerk. Op technisch vlak zijn beide immers identiek.

Onze testwagen, een Outdoor Elegance met permanente vierwielaandrijving, een manuele zesbak en een 140pk sterke 2.0 TDI onder de kap, mag vanaf € 32.520 de deur uit. Skoda claimt er een normverbruik van 5,6l/100km voor, wat neerkomt op 149g/km CO2. De aankleding van deze lener mag er wezen (leder, alcantara) en de bijgeleverde GPS stelt niet teleur. De plaatsing van het aanraakscherm valt minder in de smaak, wegens te laag, maar verder zijn er weinig echte klachten wat het interieur betreft. Het is ruim en overzichtelijk en bovendien bevolkt door grote stoelen waarvan de drie op de achterste zitrij gewoon uitneembaar zijn. Na die handeling komt er 1.760l beschikbare laadruimte vrij.

De Yeti telt 9 airbags, is uitgerust met de bekende drievuldigheid wat actieve veiligheidssystemen betreft (in dit geval: ABS, ESC en ASR) en is standaard met een meerlinks-achterwielophanging uitgerust. Hij rijdt comfortabel, helt weinig over en scoort, uitgerust met de tweeliter diesel, niet slecht op vlak van prestaties. En dat geldt zowel op als naast de verharde weg. Z'n relatief hoge bodemvrijheid (18cm), gekoppeld aan de vierwielaandrijving bieden de mogelijkheid om nu en dan eens in de modder te ploeteren. Niet dat er veel kopers zijn die zich daar spontaan aan zullen wagen.