Rolls-Royce Phantom Coupé

Inleiding

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen. De Rolls Royce Phantom Coupé op onze testbank kost minstens € 440.000. Daarmee is het de duurste Coupé ter wereld. Dat is de prijs van een heel aardig optrekje in het buitenland. Wat je daar alvast niet voor in de plaats krijgt, is een hele lijst snufjes en technologie. Deze Brit heeft een hekel aan het opbod aan functies op de meeste hedendaagse luxeberlines. Wat je als essentieel kan beschouwen, pakweg een snelheidsregelaar en een navigatiesysteem, dat is er natuurlijk wel. Er zijn wel opties, maar eigenlijk is dat een lelijk woord. De Rolls Royce Phantom kan je "personaliseren". De fabriek die deel uitmaakt van het legendarische landgoed in het Britse Goodwood (ja, daar waar ook The Festival of Speed wordt gehouden) vervult met plezier je meest uiteenlopende wensen. Daarover praten, laat staan er een prijs op kleven, past niet binnen de stijl van het merk.

Het is niet eens zo lang geleden dat Rolls Royce het vermogen van z'n motoren gewoon omschreef als "voldoende'. Dat kan tegenwoordig niet meer. Heden ten dage moet je je als constructeur uitspreken over zo'n zaken. De 6,75l V12 is atmosferisch en levert 460pk en 720Nm. De Fiscus is in de wolken als je je een Phantom aanschaft, maar als je de inschrijf- en verkeersbelasting bekijkt in verhouding tot de aankoopprijs, dan is het verwaarloosbaar.

Exterieur

Het merk stelt zich dan wel discreet op over z'n klanten, dat betekent absoluut niet dat je zelf ongemerkt door het verkeer zal laveren. Zodra de gevleugelde beeltenis, de Spirit Of Ecstacy, bovenop de blinkende radiatorgrille de hoek omdraait oogst je nieuwsgierige blikken. Je kan natuurlijk niet verwachten dat een tweedeurs met een lengte van 5,61m, een breedte van net geen twee meter en een hoogte van 1,58m ongemerkt voorbij gaat. Maar de Britten hebben overal een antwoord voor klaar. In tegenstelling tot de vierdeurs is de Drophead Coupé een auto voor mensen die zelf het stuur willen nemen. Je kan de job echter natuurlijk nog altijd overlaten aan een chauffeur. Dan kan je achteraan plaatsnemen achter de dikke B-stijl die de blik van al te nieuwsgierige omstanders afschermt. En neen, dat is geen toeval.

Twee opvallende stijlelementen, dat is wat deze Coupé zich permitteert. De eerste is natuurlijk de motorkap in aluminium met bijpassende raamomlijsting. En de tweede zijn de in de vorige paragraaf aangehaalde portieren. Die openen in tegengestelde richting en zorgen ervoor dat je in alle omstandigheden elegant kan instappen. Je kan ze overigens elektrisch terug sluiten, met een druk op de knop. Achteraf lijkt zoiets natuurlijk op een gimmick, maar niets is minder waar. De Britten hebben bij de Europese Unie zelfs moeten lobbyen om een uitzondering te krijgen op homologatieregels. Het helpt natuurlijk als je behoorlijk wat invloedrijke mensen onder je cliënteel kan rekenen.

Interieur

We komen er bij de rijeigenschappen nog op terug, maar de Phantom heeft onderhuids nogal wat gemeen met de vorige generatie 7-Reeks van merkeigenaar BMW. Dat geeft de constructeur toegang tot een hoop snufjes, maar je moet natuurlijk uitkijken dat je je eigenheid niet verliest. De Duitsers lijken zich daar bij Rolls Royce sterk van bewust te zijn en hebben de grootste valkuilen vermeden. Je merkt aan de binnenzijde van deze Brit niets van een Duitse connectie en de filosofie is uniek gebleven. Het interieur is geheel getooid in leder en hout dat met de hand is bewerkt. Je verzinkt je schoenen in diep tapijt en de zin voor detail kent z'n gelijke niet. Spijtig wel dat tussen al die edele materialen knopjes uit blinkende kunststof zitten. Dat had best edelmetaal mogen zijn.

De zetels van de Phantom steunen op dezelfde manier als een goed salon dat doet. Je kan er uren in zitten zonder een spier te verrekken. Maar het zijn natuurlijk geen kuipzetels. In de middenconsole camoufleert een analoog klokje het scherm van het navigatiesysteem en je krijgt van Rolls Royce geen toerenteller. In plaats daarvan zit een meter die aangeeft hoeveel krachtreserve je nog hebt. Als je normaal over de snelweg rijdt, geeft die overigens aan dat je nog 90% overschot hebt. Dat is wel geruststellend. Een andere, reeds veelbesproken vondst van de ontwerpers, zijn de in de deurpanelen ingewerkte paraplubakken. En om de zin van detail te onderlijnen: het gaat niet gewoon om een uitsparing - er is rekening gehouden met de verluchting en afwatering van het vakje. Je moet er immers ook een natte paraplu in kunnen wegsteken.

De koffer opent in twee delen, is eveneens bekleed met hoogpolig tapijt en biedt ruimte aan 395l bagage. Als dat onvoldoende is, stuur je de bagage gewoon op denken we.

Veiligheid

De veiligheid is een beetje een heikel punt bij de bespreking van de Phantom. Natuurlijk is de collectie airbags (6) en de aanwezigheid van alle denkbare elektronische stabiliteitscontrolesystemen gedocumenteerd, maar het is natuurlijk niet zo dat de EuroNCAP crashtestorganisatie al een exemplaar tegen een muur heeft geparkeerd.

Dat het onderstel gebaseerd is op dat van de BMW 7 biedt al wat garanties. Maar je mag er zeker van zijn dat de ervaring die zowel BMW als Rolls Royce hebben met het vervoeren van mensen met -laat ons zeggen- een opvallend profiel garanties biedt inzake structurele integriteit. Maar zoals steeds is het bedrijf zwijgzaam.

Rijgedrag

De twaalfcilinder onder de eindeloze motorkap van de Phantom heeft een historisch belangrijk slagvolume van 6,75l. De basis voor het blok is een twaalfcilinder van BMW. En om een kat een kat te noemen: die centrale is beter dan wat Rolls ooit gehad heeft. Hier werkt de eenheid samen met een zestrapsautomaat om de achterwielen aan te drijven en ook die hardware is van BMW afkomstig. De aandrijflijn krijgt maximaal 460pk en 720Nm trekkracht te verwerken. Met een leeggewicht van liefst 2,6 ton lijkt dat niet eens overdreven, maar je kan de Coupé niettemin in 5,8 tellen naar 100km/u stuwen en een top van 250km/u laten neerzetten. Dat kost je dan gegarandeerd 10 liter bovenop het verbruiksgemiddelde van 16,5l/100km. Het zou zonde zijn, want de Phantom heeft eigenlijk niets meer te bewijzen. Hij is eerder voorbestemd om inspanningloos op een dikke wolk koppel naar je bestemming te drijven. De Engelsen hebben er zelfs een woord voor. "Wafting" heet dat.

De grote Coupé doet ook achter het stuur weinig moeite om z'n omvang en gewicht te camoufleren. De stuurvelg is smal en heeft een grote diameter. Dat is zonder meer iets van vroeger. En het werkt. De bekrachtiging is dan wel licht en het koetswerk gaat met veel overgave leunen als het van richting moet veranderen - dat is iets helemaal anders als gevoelloos en ongecontroleerd zijn. De stuurvelg communiceert wat de voorwielen doen en de elektronisch gestuurde ophanging kijkt niet op een centimeter veerweg maar tolereert niet dat de koets gaat zwalpen of wiegen. Comfort met grote C. Dat past perfect bij de Luxe met grote L die je binnenin vindt.

Conclusie

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen. De Rolls Royce Phantom Drophead Coupé op onze testbank kost minstens € 449.636. Daarmee is het de duurste Coupé ter wereld. Er zijn wel opties, maar eigenlijk is dat een lelijk woord. De Rolls Royce Phantom kan je "personaliseren". De constructeur vervult met plezier je meest uiteenlopende wensen. Daarover praten, laat staan er een prijs op kleven, past niet binnen de stijl van het merk. Dat is niet discreet.

Zodra de gevleugelde beeltenis, de Spirit Of Ecstacy, bovenop de blinkende radiatorgrille de hoek omdraait (jaja, met een druk op de knop verdwijnt het beeldje) oogst je nieuwsgierige blikken. Je kan natuurlijk niet verwachten dat een tweedeurs met een lengte van 5,61m, een breedte van net geen twee meter en een hoogte van 1,58m ongemerkt voorbij gaat. Maar de Britten hebben wel overal een antwoord voor klaar. Wil je niet zelf in de kijker lopen, neem dan achteraan plaats achter de -niet toevallig- zeer dikke C-stijl en laat je chauffeur het werk doen. De Drophead Coupé permitteert zich twee opvallende stijlelementen. De eerste is een motorkap in aluminium en de tweede zijn tegengesteld openende voorportieren. Die zorgen ervoor dat je in alle omstandigheden elegant kan instappen.

Je merkt aan de binnenzijde van deze Brit niets van eigenaar BMW en de filosofie is uniek gebleven. Het interieur is geheel getooid in leder en hout dat met de hand is bewerkt. Je verzinkt je schoenen in diep tapijt en de zin voor detail kent z'n gelijke niet. De zetels van de Phantom steunen op dezelfde manier als een goed salon dat doet. Je kan er uren in zitten zonder een spier te verrekken. Maar het zijn natuurlijk geen kuipzetels.

De twaalfcilinder is gebaseerd op de eenheid die ook de BMW 7 aandrijft. Hier heeft die een slagvolume van 6,75l. Er was een tijd dat het bedrijf het vermogen omschreef als "voldoende", maar anno 2011 komt je daar niet meer mee weg. De achterwielen krijgen 460pk en 720Nm te verwerken. Je kan in 5,8 tellen naar 100km/u en haalt een top van 250km/u. Dat ook effectief doen zou echter zonde zijn. De Phantom Drophead Coupé is voorbestemd om inspanningloos op een dikke wolk koppel naar je bestemming te drijven. De Engelsen hebben er zelfs een woord voor. "Wafting" heet dat.