Renault Twingo 0.9 TCe 90

Inleiding

Je ziet het hier door de teksten schemeren. Soms is het zelfs zichtbaar, kan je het bijna proeven: het zijn doffe tijden voor stuurfreaks en autoliefhebbers. Niet alleen omdat onze wegen (al dan niet in de hand geholpen door ‘politieke’ beslissingen) dichtslibben als de aderen van een op vet en tabak beluste Bourgondiër, maar ook omdat ons rollend materieel meer en meer eenheidsworst is die bij voorkeur zo weinig mogelijk sensorische input geeft. Wie nog maar kans wil maken op lol achter het stuur moet almaar dieper in de buidel tasten. Maar er zijn gelukkig ook uitzonderingen. Lichtpuntjes, die tegen de stroom inzwemmen. En deze Twingo heeft alle schijn zo te zijn. De motor zit achterin, de aandrijving ook. En hij hoort simpel te zijn en voorwaar niet zo duur. Dat de keuze er alleen op viel omdat hij dan quasi identiek was aan de nieuwe Smart Forfour en Renault de vrucht van de schaalvoordelen wil plukken, doet niet eens ter zake. Hoog tijd dus om uit te vlooien of het nieuwe kleintje kan uitgeroepen worden tot lichtend baken van hoop voor wie z’n voertuig met meer genegen bejegend dan z’n wasmachine.

Alleen driecilindermotoren op benzine

Het aanbod bestaat alleen uit driepittertjes. Ook die zijn identiek aan die van Mercedes’ jongste merk, maar ze komen van de tekentafel van het Franse bedrijf. Pittige eenheden. De topper heeft aan 898cc voldoende om 90 peekaatjes op te wekken. Onder meer dankzij een turbo. Nu is dat natuurlijk niet zo goedkoop, waardoor hij al meteen € 13.450 kost. Gelukkig stoot hij slechts 99g CO2 de atmosfeer in.

Je kan ook al heel wat goedkoper af zijn. Met de SCe 70 bijvoorbeeld. Die heeft geen turbo, maar wel 101cc meer, om uiteindelijk te stranden op 70pk. De goedkoopste van allemaal kost € 9.650. Die stoot wel 10 gram meer opwarmingsgas uit dat de identiek gemotoriseerde versie van € 10.350, want Renault bespaarde door er geen start/stop-systeem op te monteren. En stuurbekrachtiging heeft de instapper evenmin.

Exterieur

Ha, die nieuwe Twingo. Staar lang genoeg naar de neus en je begint in de koplampen trekken te zien van de Renault 5. En ook op de schouders. Dat was nog eens een sympathiek autootje. En deze nieuweling heeft er ook alle schijn van, zonder daarom stoffig over te komen. Integendeel - hij oogt erg modern en hoewel je ook hier weer kan kiezen voor een hoop kleurengekte (als wieldopjes, stripings en spiegelhuizen) is het vooral de bankrekening van Renault die om al die personalisering vraagt. De Twingo? Die heeft er eigenlijk niet al te veel van nodig. Beschouw het gerust als een compliment.

Kleintje

Ja, de Twingo is klein. Hij meet van kop tot staart niet eens 3,60m. En dat terwijl een Opel Adam - ook al geen ruimtewonder - al 15cm langer is. De vorige Twingo nam ook 10cm meer in beslag. Maar deze kleine Fransoos springt wel efficiënt om met z’n centimeters. De motor ligt immers bij de achterwielen en daarom is de snuit wat korter. Dat is wel weer niet het beste nieuws voor de koffer. Niet dat die 188 liter binnen het segment beschamend is. Integendeel eigenlijk. Maar je moet wel alles over de motor heffen, wat betekent dat de laaddrempel hoog is. 79cm hoog, om exact te zijn.

Interieur

De standaarduitrusting. Daar zullen we mee beginnen. We hebben er immers aan verzaakt bij de inleiding. Die lijst lijkt in de documentatie van het automerk overigens langer dan hij écht is. Er staan zaken in als een ‘centraal plafondlampje’. Of ‘uitdoofvertraging’. De achterbank is in één deel neerklapbaar, er is geen radio en ook geen elektrische raambediening bijvoorbeeld. Je vindt ze zelfs allemaal slechts vanaf het derde uitrustingsniveau. En dan kost je Twingootje al meteen € 1.300 meer.

Dat de Twingo voor het eerst in de geschiedenis een vijfdeurs is, levert je alvast een goede toegankelijkheid op. Het wil ook zeggen dat je wat minder gymnastiek moet uitvoeren om één van twee zitplaatsen op de achterbank in te nemen en dat komt de bruikbaarheid zeker ten goede. Wat de rest van het interieur betreft, is het gevoel eerder dubbel. We wijden uit…

Krenterig

Het lijkt er sterk op dat Renault erg veel aandacht heeft besteed aan de aankoopcriteria. Je gaat in de showroom achter het stuur zitten, je kijkt naar de boordplank, probeert de pedalen en de stuurhouding… En dat is allemaal erg puik. De zetels steunen meer dan behoorlijk, het stuurwiel zit ondanks de afwezigheid van diepteverstelling (in de hoogte aanpassen kan wel) op de goede plaats en hoewel de plastics allemaal hard zijn, ogen de materialen degelijk. Zelfs die van de sierranden. Het handschoenenvakje is van een bruikbaar formaat en ook dat doe je bij een eerste kennismaking even open, niet?

Waar de menselijke geest in zo’n geval minder aandacht voor heeft, was voor de Fransen blijkbaar het excuus om even op te besparen. De voetsteun zit veel te dichtbij en is daarom amper bruikbaar. De verluchtingsmonden in het midden van de boordplank tegen de voorruit laten zich niet in hoogte verstellen (wie probeert dat wanneer hij een auto gaat kopen?) en - het meest vervelende van allemaal - het ontbreekt de Twingo compleet aan handgrepen. Je kan je niet vasthouden aan de deur en ook tegen de dakhemel zit er niets. En laat nu wel wezen - goede zetels of niet, je kan dat altijd gebruiken. Een almaar meer vergrijzende bevolking geraakt ook een stuk makkelijker in en weer uit de auto als het er is. Een toerenteller is er ook niet - zelfs niet op de topversie. Daarvoor moet je tegenwoordig een app installeren in combinatie met het optionele R-Link. Da’s ronduit belachelijk.

Dat een radio er alleen is vanaf het derde uitrustingsniveau, stipten we al aan. En wat ons betreft hoef je er niet al te rouwig om te zijn en kan je net zo goed zelf op zoek gaan naar zo’n goede ouderwetse DIN-radio en een set luidsprekers. De klankkwaliteit is immers vooral in de midden- en lage tonen niet je dat. Renault denkt dat de klant tegenwoordig vooral aandacht heeft voor connectiviteit en het dient gezegd dat je erg makkelijk je smartphone kan paren aan de optionele audiosystemen. We willen niet eens zeggen dat de Fransen ongelijk hebben in hun prioriteiten. Elke studie bevestigt ze immers.

Veiligheid

939kg. Lichter wordt de Twingo niet. Dat leert ons alvast dat er nog behoorlijk wat verstevigingsbalken en structurele ingrepen onder het plaatstaal zitten. Maar goed ook. Die eerste Twingootjes waren wel lichter maar stammen ook uit andere tijden. Toen klapten ze nog als blikjes in elkaar. Net als elke andere auto. Tegenwoordig mag dat niet meer. Je ziet het ook aan de crashtestresultaten van de EuroNCAP. De onafhankelijke organisatie gaf deze Twingo vier sterren na een score van 78% voor de veiligheid van volwassen inzittenden en zelfs 81% wanneer kleintjes in een reglementair stoeltje zijn gegespt. Eigenlijk stond alleen de elektronicawinkel de heren-met-witte-jassen bij het instituut niet aan. Die zijn wil van snufjes al dodehoekwaarschuwing, een rijstrookassistent, radargestuurde noodremhulp en diens meer. Wij niet trouwens - kijk gewoon uit je doppen.

Stabiliteitscontrole (niet uitschakelbaar - wat betekent dat sneeuwpret op de plaatselijke supermarktparking is uitgesloten: foei Renault!) en een geavanceerde ABS-module zijn wel standaard. Net als zes airbags en vier driepuntsgordels (de achterbank is te smal om 3 personen te schikken volgens het automerk). Duik met je neus in het papierwerk en je vindt zelfs vertrekhulp op hellingen. De Twingo geeft je geen excuus om de strafroede boven te halen. Hier toch niet, tenminste.

Rijgedrag

De driecilindermotoren zijn afkomstig van Renault en liggen net voor de achteras. Gekanteld, onder een hoek van zo’n 50°, waardoor er behoorlijk gesleuteld moest worden aan onder meer de smering. Zowel de 989cc turbo als de 999cc atmosferische eenheid worden momenteel alleen gekoppeld aan een handbediende vijfbak, maar er komt een zestrapsautomaat. De nieuwe Smartjes zullen die meteen aanbieden, de Twingo krijgt ‘m volgend jaar.

De door ons geteste turbocentrale wekt 90pk en 135Nm op. Met net een ton op de weegschaal lijken dat aardige cijfers. Het wil evenwel niet zeggen dat de Twingo razendsnel is. Daarvoor wordt het wachten op sportversies (ja, die zitten in de pijplijn). De top bedraagt 165km/u en als je alles uit de kast haalt, heb je nog steeds 12 tellen nodig om de 100 te halen. Het voelt echter allemaal wat flukser aan dan het echt is, onder meer dankzij de sympathieke brom die zonder ooit teveel decibels op te wekken uit de koffer lijkt te komen.

In de stad

In de stad is de Twingo een plezier. Z’n architectuur met McPherson-voorophanging en de erg zeldzame (want bijna ridicuul stijve) De Dion-achteras (een erfenis van Smart) werkt er bijzonder goed. En omdat de voorwielen zonder beperkende drijfstangen tot 45° kunnen kantelen, draai je de Twingo om op een zakdoek. Erg handig, net als z’n directe stuurbekrachtiging.

Op de snelweg

Buiten de stad sijpelen de beperkingen van de architectuur echter door. Op snelheid heeft het chassis het moeilijker om zich een serene houding aan te meten. Een slecht wegdek of oneffenheden wordt je meteen gewaar. Er is echter ook goed nieuws. Zo centreert het elektrische stuurtje uitstekend (zie je wel dat het kan!) en reageert de voortrein behoorlijk levendig. Je merkt dat aandrijving en motor achteraan zitten, ook al staat het ESP (niet uitschakelaar - foei!) altijd op wacht om enthousiasme de kop in te drukken. De remmen zijn niet exceptioneel (schijven vooraan, trommels achteraan). Ze volstaan.

Verbruik

Dat moeten we alleen nog even het verbruik aanstippen. Dat bedraagt 4,3l/100km volgens het boekje, dat ons ook leert dat de inhoud van de brandstoftank 35 liter is. Maar die kleine motortjes hebben de onhebbelijke gewoonte om in de praktijk heel wat meer benzine te slurpen en dat is hier helaas niet anders. We hebben geprobeerd, maar lager dan 8,2l/100km wou hij niet.

Conclusie

Het is moeilijk om niet gecharmeerd te geraken door de nieuwe Twingo. Het modelletje legt immers de juiste kaarten voor, kent alle goede moves en speelt net voldoende op het sentiment. Zo zijn de buitenafmetingen meer compact dan voorheen, maar is er meer binnen- en kofferruimte dan voorheen. Om van twee extra deuren nog maar te zwijgen. En deze 989cc turbovariant is met 90pk meer dan voldoende pittig (sprint: 12s, top: 165). En dan is er nog z’n guitige uiterlijk, waarin je met wat goede wil de sympathieke trekken van de Renault 5 terug ziet.

Aan boord zit je ook uitstekend, al heeft Renault naar onze zin nét iets te veel bespaard. Onder meer door geen enkele handgreep te voorzien. Een beetje houvast (als was het maar als hulp bij het in- en uitstappen) is toch niet te veel gevraagd? De materialen zijn dan wel hard, maar het uitzicht ervan was duidelijk wel een prioriteit.

Rijden doet de Twingo erg leuk. In de stad kan je profiteren van de bijna lachwekkend kleine draaicirkel en buiten de stad levert de achterwielaandrijving en net voor de achterwielen ondergebrachte motor een erg levendig karakter op. Spijtig dat Renault schrik heeft voor mensen die de grenzen ervan gaan opzoeken en het geheel onherroepelijk (lees: niet-uitschakelaar) met EPS beteugeld. Bij hoge snelheden komen de beperkingen van de erg stijve De Dion-achteras (dat moest van Smart dat een technisch identieke Forfour in de catalogus opneemt) boven drijven. Elke vorige Twingo was comfortabeler. Maar deze stuurt wel uitstekend met - eindelijk! - een elektrische stuurbekrachtiging die wél wil centreren.

De Twingo is er op papier vanaf € 9.650. Da’s meer dan voorheen, maar hij heeft ook meer deuren. De basisprijs van de testversie was echter al opgelopen tot € 13.450. Een leuke stadsrakker? Ja. Een goedkope stadsrakker? Wel, laat ons niet overdrijven. En erg zuinig is hij ook niet.