Renault Mégane dCi 130

Inleiding

De Renault Mégane die we nu kennen werd al bijna zeven jaar geleden voorgesteld. In 2012 kreeg hij een technische en visuele update en sinds eind 2013 is zijn aangezicht moeilijker van dat van de Clio te onderscheiden. Dat moet volgens de Fransen volstaan om nog even te kunnen blijven concurreren met veel jonger bloed in het felbevochten C-segment. Met de Seat Leon bijvoorbeeld. Om tegenwerk te bieden, gaat Renault in de aanval met 'speciale reeksen' (Tomtom, Limited, Bose, GT-Line) zodat Méganes die nu nog uit de toonzalen rollen een zeker 'prestige' uitstralen. Althans, dat is de bedoeling. 

De Mégane is er nog steeds als driedeurs, vijfdeurs, break en cabriolet. Wij kiezen deze keer voor de populaire vijfdeurs als GT-Line. Dat wil zeggen dat de auto er dan iets sportiever uitziet dan pakweg een Tomtom-editie, zonder sneller te zijn. Een beetje vergelijkbaar dus met de Seat Leon FR, al is die laatste als oliestoker minstens 150pk sterk. Een dieselende Mégane GT-Line hoeft niet zo krachtig te zijn. Je kan hem met 110, 130 of 165pk bestellen en zo'n exemplaar kost je dan respectievelijk € 22.700, € 26.650 of € 27.950. De enige zelfontbrander met automaat heeft 110 paarden in de aanslag en kost € 26.450, de 130pk sterke diesel kan enkel aan het Bose- of GT-Line-uitrustingsniveau worden gekoppeld en kost in beide gevallen evenveel. Met andere woorden: het laatst aangehaalde prijskaartje komt overeen met wat je minstens neertelt voor een vijfdeurs Mégane met 130 dieselpaarden.

Exterieur

Als GT-Line is de Mégane vijfdeurs uitgerust met LED-dagrijlichten, maar ook met sportief aandoende bumpers, verduisterde koplampunits en deurgrepen en spiegelkappen in geanodiseerd mat aluminium. Hetzelfde effect krijg je ter hoogte van de luchthappers in de voorbumper en op de valse diffuser achteraan. Leuke details, maar dat de portieren van onze lener niet overal even naadloos in het koetswerk zijn verwerkt, verteren we bijvoorbeeld minder goed. Dat de achterlichten van de vijfdeurs ook al lang niet meer nieuw ogen, geeft deze Mégane ook een wrange bijsmaak. De driedeurs heeft daar geen last van, maar zit wel nog steeds met een groot achterwerk opgescheept. Rollen doet onze GT-Line testwagen overigens op 17-duimsvelgen gewikkeld in rubber maatje 205/50.

Afmetingen

De Mégane vijfdeurs is 4.295mm lang, wat hem 26,4cm korter maakt dan de break en 1,7cm korter dan de driedeurs. Met die laatste - Renault prefereert de term coupé - deelt hij de wielbasis op een haar na, maar de overhang is aan beide kanten korter bij onze testwagen. Op de weegschaal legt hij net geen 1,4 ton.

Laadcapaciteit

In de koffer past 405 liter. Leg je de in twee delen neerklapbare achterbank neer, kan je tot 1.162 liter benutten. Ter vergelijking: de vijfdeursvarianten van de Seat Leon en Peugeot 308 slikken respectievelijk 380l (tot 1210l) en 420l (tot 1228l). In normale configuratie benadert de Mégane de inmiddels ook al stokoude Citroën C4 het dichtst. Die laatste deelt wel enkel zijn minimale laadvolume mee (408l).

Interieur

De zithouding is oké, maar de stoelen zijn best smal en we missen zijdelingse steun in de Mégane GT-Line. Nochtans baadt deze versie in een sportief sfeertje dankzij rode stiksels her en der, op carbon geïnspireerde inlegstukken en GT-Line-logo's op de voorste hoofdsteunen. We trekken ook punten af voor de niet-instelbare centrale armsteun, de te losjes in zijn voegen verkerende bedieningsknop van het (optionele) R-link-systeem en de te horizontale opstelling van de tellers en het stuur. We vinden ook slechts één bekerhouder in deze Fransman. Dat zegt voldoende over het praktische aspect.

Gelukkig ligt het stuurwiel wel prima in de hand. Erachter zit de bediening van zaken als cruise control en radio verstopt. Meedraaien met het stuur doet het niet, en dat ervaren we als handig.

R-Link?

Het R-Link-systeem is een bundel van radio, navigatie, entertainment en downloadbare 'apps'. Een goede voorzet, maar niet vrij van gebreken. De bediening ervan moet beter kunnen (zie eerder), de stembediening staat nog niet op punt en de rekeneenheid is aan de trage kant. Dat merk je aan laattijdige instructies of haperingen terwijl de muziek uit je smartphone wordt gezogen. Potentieel heeft het systeem met ingebouwde TomTom-kaarten anders wel. Een SD-kaartlezer, een USB-poort en een AUX-uitgang treffen we ook aan op de middenconsole.

Hoop op beter

Wat afwerking en materiaalkeuze betreft, kunnen we kort zijn. Renault is zich daar de laatste jaren meer en meer op beginnen focussen, maar het Duitse niveau is zeker nog niet bereikt. Dat merk je ook aan het verschil in prijs, maar toch. En ook op gebied van ergonomie in het algemeen zal zijn opvolger echt wel beter moeten doen.

Veiligheid

De Mégane is in 2014 nog eens bij EuroNCAP op de koffie geweest. Hij verloor er - niet verwonderlijk - een ster ten opzichte van zijn eerste deelname in 2008. Het model mag weliswaar zijn bijgespijkerd de afgelopen jaren; de ontwikkeling dateert van een tijd waarin andere criteria golden. Nu dweept de Mégane dus met een algemene score van 4 sterren, op voorwaarde tenminste dat de aanwijzing van de gordeldracht in voldoende talen is aangebracht. Ja, echt.

De standaarduitrusting

We noteren ABS, tractie- en stabiliteitscontrole wat de actieve veiligheid betreft, en verder dubbele gordelspanners op de voorzetels en een krachtbegrenzer op de laterale plaatsen achteraan, in hoogte verstelbare en kantelbare hoofdsteunen vooraan, frontale en zijdelingse airbags en tenslotte driepunts isofix-bevestigingen achteraan. En voor wie zich echt gecontroleerd wil voelen, heeft Renault nog iets anders in petto: het Visio System, dat met behulp van een hoge resolutiecamera wegmarkeringen in de gaten houdt. Voor de minste overschrijding trakteert het je op een verklikkerlichtje en een geluidssignaal, wat meer op de zenuwen werkt dan dat het de veiligheid van deze chauffeur bevordert. Wie er echt op rekent, kruipt immers beter niet achter het stuur.

Rijgedrag

Eigen aan het GT-Line-pakket van de Renault Mégane is zijn 'sportchassis'. Dat leent hij van de Coupé en ligt 3mm lager dan gewoonlijk. De stijvere afstelling van de veren en schokdempers laat minder speling toe en leidt daardoor tot een iets scherper weggedrag, maar tegelijk is het niet voldoende afgesteld op een echt sportieve rijstijl. Bovendien wordt er wel aan comfort ingeboet, met name op asfalt van mindere kwaliteit. Met andere woorden: het biedt vooral de nadelen van een sportonderstel de naam waardig, en zeer weinig voordelen. Qua baanvastheid blijft de Mégane gelukkig wel goed presteren ondanks zijn bijna pensioengerechtigde basis. Verwacht evenwel niet hetzelfde snedige stuurgedrag als in pakweg een Ford Focus.

Onder de motorkap van onze testwagen woont een 16-kleppen tellende 1.6 dCi-turbodiesel die van Renault de naam Energy heeft meegekregen en zich onder meer ook in de Nissan Qashqai laat proppen. Met succes overigens. Het viercilinderblok levert, via een redelijk goed gespreide en vlot schakelende manuele zesbak, 130pk bij 4.000tr/min en 320Nm vanaf 1.750 toeren. Dat maximale vermogen en koppel wordt op de vooras losgelaten. Wat het op papier oplevert, is een nul-naar-honderdsprint die 9,8 tellen in beslag neemt en een top van exact 200km/u. In de praktijk profileert de motor zich als een gewillige aandrijfeenheid die voor een auto in dit segment geknipt is. Het vermogen wordt goed gebruikt en de krachtbron is tot vlotte hernemingen in staat. Zeker op de autosnelweg is deze centrale een uitstekende partner voor de Mégane. We worden zelfs verrast door de prima geluidsisolatie en relatieve zuinigheid tijdens onze testweek. Aftikken bij de door de constructeur opgegeven 4l/100km konden we niet, wat overeenstemt met 104g/km CO2, maar we zaten er ook slechts een liter boven bij gezapig gebruik.

Conclusie

De huidige lichting van de Renault Mégane mag dan niet meer zo nieuw zijn, het model doet z'n uiterste best om bij de tijd te blijven. Vooraan lukt dat, met een van de Clio gekopieerde neus, maar achteraan kan de Fransman - zeker als vijfdeurs - andere weggebruikers er nog maar moeilijk van overtuigen dat hij maar net uit de showroom komt gerold.

Binnenin hetzelfde probleem. De ergonomie, materiaalkeuze en algemene aankleding zijn niet bepaald modern. Ook is het aantal opbergmogelijkheden gering. Renault tracht de pijn te verzachten door het optionele R-Link-systeem aan te bieden, dat infotainment, navigatie, downloadbare apps en dergelijke meer groepeert, maar had zich beter het hoofd gebroken over bepaalde pijnpunten zoals het te horizontaal opgestelde instumentarium en stuurwiel. Bovendien bieden de stoelen niet voldoende steun van opzij. Zelfs in de sportief aandoende GT-Line die we nu onder de loep houden. Gelukkig kan hij wat koffervolume betreft nog wel redelijk mee met de concurrentie (405 liter, tot 1.162 liter met de tweedelige achterbank neergeklapt).

Tenslotte het rijgedrag. De 1.6 dCi-turbodieselmotor is het ideale maatje van de Mégane. Krachtig genoeg om vlotheid te laten primeren en niet te dorstig zodat je niet telkens een aanslag op je bankrekening moet plegen. Tegenover het sprintnummer tot 100km/u dat hier 9,8 seconden in beslag neemt en een ronde topsnelheid van 200km/u, staan een opgegeven dorst van 4l/100km (104g/km CO2). In de manuele zesbak roeren is bovendien geen straf. Toch twee twijfelpuntjes: er zijn auto's in hetzelfde segment die beter sturen en het op de GT-Line gemonteerde 'sportchassis' komt het comfort niet ten goede en biedt tegelijk amper sportieve voordelen.