Renault Megane dCi 130

Inleiding

Een flink productoffensief. Dat is er bij Renault aan de gang. In géén tijd hebben we van het merk een nieuwe Kadjar, Espace, en Talisman te verwerken gekregen. En nu is er een fonkelnieuwe Mégane. Een auto waarvan niet weinig afhangt, want het is nog steeds de verkoopstopper van het merk. Daarmee is de golf nieuwe producten bij de Fransen overigens nog niet gedaan, want volgend jaar verwachten we nog een grote SUV en een nieuwe Scénic. Waar je echter niet op moet zitten wachten is een Mégane Coupé of Cabrio. Die zijn gesneuveld.

Breed motorenpalet

Renault kan dus uitpakken met één van de jongste productgamma’s op de markt. Maar niet alles van die jonge golf overtuigt in even grote mate. De Mégane moet echter een schot in de roos zijn. En het begint in elk geval niet slecht, met een breed motorenaanbod: benzines van 100 tot 205pk en diesels van 90 tot 165pk. Op die laatste is het nog even wachten en daarom worden we op stap gestuurd met de op één na krachtigste versie met 130pk.

De prijsvork gaat van € 17.950 tot € 29.950 en de testauto tikt € 500 af onder de bovenmarge. De prijs is vergelijkbaar met die van z’n meest rechtstreekse concurrenten. Wat goedkoper dan een Volkswagen Golf, wat duurder dan een Opel Astra, maar de verschillen zijn hoe dan ook klein.

Aan het eind van deze rubriek krijgt Renault meestal een sneer uit de pan omdat het z’n klanten verplicht bij te betalen voor de wettelijke kit, maar het bedrijf is met die bedenkelijke praktijk gestopt. Bravo.

Exterieur

Je hoeft een Mégane nog maar van in de verte te zien en je hebt meteen in de gaten dat Renault gepoogd heeft een aantrekkelijke middenklasser neer te zetten. Een zaak die niet half gelukt is, ook al vinden we die lichtsignatuur voor- en achteraan behoorlijk ver gezocht. Ze slaagt er evenwel in de auto meteen herkenbaar te maken, dus laat ons het erop houden dat deze missie alvast geslaagd is.

De Mégane rust op een breder spoor en een grotere wielbasis dan voorheen. En daarover is een koets geplooid die ruim 6cm langer is dan voorheen en tegelijk 2,5cm lager werd. Renault moet, zoals iedereen, het frontale oppervlak ‘managen’ in functie van het verbruik. Je merkt aan de binnenkant niets van de verdwenen centimeters boven je kruin maar des te meer van de toegenomen ruimte aan ellenbogen en (achteraan) knieën.

Hoge laaddrempel

In dit mooie liedje klinkt niettemin af en toe nog een valse noot. De assemblage was niet overal even feilloos en de kofferklep zadelt je op met een best hoge laaddrempel. Daarachter zit een behoorlijk laadvolume van (VDA) 384l.

Interieur

In het interieur zijn, voor de bestuurder althans, de verschillen met de Talisman, Kadjar of Espace niet zo groot. Voor je neus zit exact hetzelfde instrumentencluster. Spijtig omdat we daar niet wild van zijn. Ja, het is digitaal en het verandert van kleur en invulling met een druk op de knop, maar er had wat meer aandacht naar de uitwerking mogen gaan. Kritiek die we elders in de binnenruimte mogen herhalen. Zo is de menustructuur best ingewikkeld en lang niet altijd even gebruiksvriendelijk. Telkens je de comfort-modus inschakelt beginnen de zetels automatisch - en hinderlijk te masseren - en je moet op 7 (zeven!) knoppen duwen om ze weer uit te krijgen, om maar een voorbeeld te geven. En ook de materiaalkeuze is niet onberispelijk, vooral onder de ellenbooglijn. Zonde, want met een zacht aanvoelende boordplank was de aanzet nochtans goed. Al bij al heeft de Mégane niet de degelijkheid van de meeste Duitsers, maar evenmin de sobere elegantie van pakweg de Peugeot 308. Zonde dat de pook goedkoop aanvoelt, net wat te ver naar achteren staat en zo’n lange slag heeft.

Ruim en stil

Aan de rijhouding hoeft Renault dan weer niets te veranderen. Die is uitstekend, wat je ook kan zeggen van het eerder al aangehaalde plaatsaanbod of het comfort dat de zetels verschaffen. En achteraan zit het verrassend ruim zonder dat Renault zich op trucjes zoals een erg lage achterbank moet beroepen. Het interieur blijft ook aangenaam stil. De diesel is discreet en windruis blijft erg lang op de vlakte.

Veiligheid

Een uitrusting die meer dan behoorlijk is. Daarmee pakt de Mégane uit. Geen speld valt ertussen te krijgen. Zes airbags, Isofix bevestigingspunten, ABS en stabiliteitscontrole, noodremhulp, bandendrukcontrole, een uitschakelbare passagiersairbag… het is er vanzelfsprekend allemaal. Opklimmen in de versielijst betekent ook dat zaken als een rijstrookassistent, dodehoekcontrole, verkeersbordherkenning en een achteruitrijradar beschikbaar worden.

Te mijden

Dan kan je ook kiezen voor een radargestuurde cruise-controle, maar daarop heeft Renault wel beknibbeld. Het kost je niet veel (€ 650), maar ze werkt maar tot 140km/u en ze is weinig gesofisticeerd. Die bevelen we niet aan.

Rijgedrag

Je hoeft Renault niet te leren hoe het een prettig dieseltje moet maken. De zestienhonderd levert hier 130pk en 320Nm. Trekkracht die er al is vanaf 1.750Nm, maar pas bij dat toerental de auto tot leven wekt. Sprinten duurt exact 10 seconden, maar de Mégane etaleert de zeldzame kwaliteit van vlotter aan te voelen dan hij echt is. Tijdens de testrit verdween er tussen de 5,7 en 6,7l/100km uit de tank wat je moet vergelijken met het opgegeven verbruik van 4,7l/km of een CO2-uitstoot van 103g/km.

Als dag en nacht

In deze combinatie vertoont Renaults nieuwe middenklasser een aangenaam voorspelbaar (onderstuurd) weggedrag met een voortrein die wel voldoende gretig naar de bocht hapt om leuk te zijn, maar waar de elektrische stuurbekrachtiging je jammer genoeg weinig van laat merken. Het onderstel met pseudo-McPherson voortrein en een vervormbare as tussen de achterwielen is hetzelfde als op de Talisman (en Espace) waar het bij een eerste kennismaking echt niet kon overtuigen. Maar zonder gestuurde dempers, met een normalere (17”) velgenmaat en met een meer bescheiden koets erop, is het een verschil als tussen dag en nacht. De architectuur is natuurlijker in dit segment en het resultaat is een degelijk gedempte auto met een meer dan behoorlijke (zij het weinig uitgesproken) balans tussen comfort en sportiviteit. Zullen we afsluiten door te stellen dat de remmen adequaat zijn?

Conclusie

De Renault Mégane is onmiskenbaar een kind van deze tijd. Dat betekent dat de nadruk meer ligt op de elektronische snufjes dan op de inherente rijkwaliteiten van het model. Die snufjes zijn echter niet allemaal even fijn uitgewerkt en eens het nieuw ervan af is, mag je je gelukkig prijzen met zijn goede rijhouding of zijn mooi plaatsaanbod.

Terwijl materiaalkeuze en afwerking nog altijd voor verbetering vatbaar zijn, blijft de zestienhonderd waaruit 130pk’s komen gepuurd een bijzonder prettige motor die zich in deze vijfdeurs niet al te zwaar belast voelt. De prestaties zijn behoorlijk, zonder meer, maar de Mégane doet wat zo weinig auto’s kunnen: vlotter aanvoelen dan hij is. De ophanging en stuurinrichting waren bij Renault bij tijden uitzonderlijk, maar het merk is inmiddels afgedaald naar de middenmoot. Zonde. Het weggedrag, dat is dan weer wel uitstekend. En dankzij die originele lichten herken je hem van ver.