Renault Clio RS

Inleiding

Wat hebben we goede herinneringen aan de Clio RS. Na de Clio Williams, die zo stilaan is uitgegroeid tot een legende, is de afkorting van Renault Sport immers synoniem komen te staan voor de ultieme kleine sportbom. En terwijl de kleine, hete gezinswagens met Cooper S, ST, OPC, Racing, Cupra of R in de naam elkaar met almaar meer technische prullen te lijf gingen, rolde uit de fabriek in Dieppe een auto die wars was van al die marketingpoeha en stuurgevoel, een ruige motor, uitstekende transmissie en een briljant onderstel in een verslavende cocktail goot. Eentje waaraan 17% van de kopers in het segment dat in Europa jaarlijks 30.000 voertuigen bedraagt, verslingerd geraakten.

En nu is het dus tijd voor een opvolger, die in de catalogus van het vernieuwde model opduikt vanaf € 24.950. Voor die prijs heb je voortaan wel een 1.6l turbomotor ter vervanging van de atmosferische tweeliter en is de handgeroerde zesbak afgelost door een automaat met dubbele koppeling en schakellepeltjes achter het stuurwiel.

Exterieur

Het RS-logo draagt de Clio voortaan midden op de neus, onder het grote merklogo. Nog eens lager zit een bumper met een grotere luchthapper en een metaalkleurig stijlelement. Bij het aflopen van de flanken merken we eveneens grote 17-duims velgen (of optionele 18-duimers zoals op de foto) op. Wanneer de blik over de achterzijde glijdt, noteren we eerst de koffervleugel en vervolgens de specifieke diffuser waarin aan weerszijden een rechthoekige uitlaat geparkeerd werd. Leuk dat beiden niet alleen een gimmick zijn, maar dat ze ook effectief staan voor een flinke dosis neerwaartse druk.

Waar de RS niet langer recht op heeft is een koets die breder is dan die van z'n meer dociele broertjes. Hier blijft de toename in spoorbreedte beperkt en de uitpuilende wielbogen waren dan ook niet nodig. Je ziet het niet aan het prijskaartje, maar de bouw is op deze manier natuurlijk een stuk goedkoper geworden.

Interieur

Omdat we dit onderdeel eigenlijk met een positieve noot willen eindigen, zijn we genoodzaakt ons eerst door opsmuk en uitrusting van de RS te worstelen. Daartoe horen voortaan immers zaken als een systeem dat motorgeluid door de luidsprekers stuurt of een gadget dat een hoop telemetrie op een USB-stick opslaat en achteraf op je PC te bekijken valt. Zaken die allemaal best aardig zijn als ze niet dienen om de aandacht af te leiden van de kern van de zaak - het weggedrag.

In de Clio RS kreeg je steevast het gevoel in een fitnesszaal terecht te zijn gekomen. De vorige incarnatie had dan wel een te horizontaal opgesteld stuurwiel, maar ook fikse kuipjes en een specifieke aankleding die eerder functioneel van inslag was en voor de kleurrijke toets doorspekt was van blauwe accenten. Tegenwoordig is de accenttint oranje. Je vind het tegen de even onaangenaam aanvoelende kunststoffen als de meer dociele versies, om de selectiehendel van de automaat en op het stuurwiel (dat in tegenstelling tot de gewone Clio wel voldoende leder om de velg kreeg). De sierstiksels en de gordels zijn eigenaardig genoeg dan weer rood en dat vloekt.

Het zitmeubilair zit uitstekend maar het is minder uitgesproken sportief als voorheen. De zijdelingse steun heeft daar wat onder te lijden, maar we zijn nu wel van het te horizontale stuurwiel verlost. Een driedeurs is de Clio RS niet langer, maar door de weggestopte portiergrepen achteraan heeft dat niet zo veel weerslag op de vormgeving, terwijl je natuurlijk wel profiteert van een goed toegankelijke achterbank. De Clio uit de fabriek in het Noord Franse Dieppe is er praktischer door dan voorheen.

Veiligheid

De veiligheidsuitrusting is ook bij deze RS identiek aan de eerder geteste exemplaren. Dat betekent dat je recht hebt op ABS met noodremhulp, stabiliteitscontrole die in bochten helpt om onderstuur te controleren (Renault kijkt daarvoor naar de omwentelsnelheid van de achterwielen, en dat is nieuw) en zes airbags. Elke zitplaats heeft een hoofdsteun en er zijn Isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes.

Rijgedrag

Laat ons meteen de cijfertjes achter de kiezen steken, want in tegenstelling tot wat de ingenieurs van Renault denken steekt het zelfs in dit segment niet op een tiende meer of minder, maar gaat het vooral om de impulsen die je zenuwuiteinden bestoken. De 1.6l turbocentrale wekt 200pk en 240Nm op en verbruikt elke 100km 6,3l/100km (in tegenstelling tot de eerder deze week geteste diesel moet je er hier niet op hopen dat cijfer in de praktijk te benaderen), haalt een top van 230km/u en sprint naar de 100 in 6,7 seconden. Dat laatste is voortaan in handen van een lanceerprogramma dat je moet inschakelen. Als bestuurder heb je dus niet zo veel in de pap te brokken, en het leuke is dan ook af na een keer of drie.

Rijden doet de RS relatief gebalanceerd, al is de lijn tussen onder- en overstuur wel erg fijn en staat meer progressiviteit op onze verlanglijst. En het staat daar niet alleen. In tegenstelling tot z'n conventioneel bekrachtigde voorgangers schittert stuurgevoel nu door afwezigheid en missen we het hoogtoerige karakter van de atmosferische tweeliter die net voor de toerenteller het rood indook nog wat extra paarden wist te ronselen. En de ook voor de stevige pook die met de hand door het schakelrooster te leiden was, branden we een kaars. Natuurlijk is hernemen een stuk makkelijker met turbolading en gaat schakelen nu zowel bliksemsnel als gevoelloos.

Bij dat alles rijst de vraag of dat argumenten zijn die spelen bij de aankoop van een auto die je bezwaarlijk als rationeel kan beschouwen. En natuurlijk zorgt een uitbreiding van het ESP-systeem er ook hier voor dat onderstuur wordt afgezwakt door de remschijven aan de binnenkant van de bocht te verslijten. Ook Renault probeert dat goedkope trucje te verkopen als een elektronisch substituut voor een mechanisch sperdifferentieel, maar ook dat doet het gevoel weinig deugd. Het briljante van de RS schemert wel door in de demping. Stug, maar nooit echt oncomfortabel, dankzij een geavanceerde demper. Sterker nog - de RS is vriendelijker voor rug en zitvlak dan een gewone Clio.

Met z'n slimme elektronische rijhulpjes, afgezwakte feedback, aangelengde sensaties en hoger gizmo-gehalte nestelt de Clio RS zich voortaan netjes tussen z'n concurrenten en dwingt hij geen duidelijk onderscheid op. Puristen kunnen in de rouw... de Clio RS is nu voor iedereen.

Conclusie

Elk jaar kiezen zo'n 30.000 Europeanen voor een ‘hot hatch'. Een compacte of middelgrote gezinswagen die de sensaties van een sportwagen biedt. En er is nogal wat keuze in modellen die GTI, R, ST, OPC, Cooper S, Cupra of R in de naam dragen. Allemaal wagens die elkaar te lijf gingen met telkens meer elektronische gadgets en waar bij elke generatiewissel de sensaties werden aangelengd met een flinke schep marketingsaus. De Clio RS moest daar niets van hebben en bleef al die tijd het pure baken die boven de massa uitstak. Maar ditmaal is de € 24.950 kostende Clio gestript van z'n brede koetswerk, z'n handbediende versnellingsbak en z'n atmosferische tweeliter benzinemotor.

Op papier doen de versnellingsbak met dubbele koppeling, het elektronische differentieel en de automaat met dubbele koppeling het uitstekend. 6,3l/100km verbruik, een sprinttijd van 6,7 tellen en een top van 230km/u zijn allemaal puik. Maar het stuurgevoel, de hoogtoerige motor en de ongecompliceerde ‘pure' insteek van de vorige generaties laten een leemte na die deze nieuwe telg met z'n elektronische prulletjes niet gevuld krijgt. De sensaties, het stuurgevoel, de briljante progressiviteit in het weggedrag, zijn samen met het badwater weggegooid. En wat zilvergrijze koetswerkonderdelen en oranje sierlijsten zijn dan maar magere troost. Kortweg - de Clio RS is afgezakt naar het niveau van de concurrenten waar hij vroeger boven uittorende. Meer toegankelijk, makkelijker verteerbaar, en met minder karakter. Wie toevallig een RS van de vorige generatie in de garage heeft staan, koestert hem beter.