Nissan Qashqai+2 1.6dCi 4wd

Inleiding

Als een splinternieuwe bedrijfsstrategie op een slap koord onzeker naar zijn doel wandelt, ogenschijnlijk balancerend tussen naïeve onbezonnenheid en geniale helderziendheid, dan is het wachten op het oordeel dat enkel de toekomst brengen kan. Die toekomst, die beleven we vandaag. Voor de acrobatentoer zorgde Nissan ergens eind 2006, toen het besloot niet langer met het klassieke recept het C- en D-segment te bestoken, maar met een SUV. Uit noodzaak: de Japanners bedankten de tanende Primera en Almera - als opvolger van de Sunny - voor hun bewezen diensten bij de explosieve groei van het merk tijdens de jaren negentig, en duwde de Qashqai de bühne op. Nissan kwam met een betaalbare, er leuk uitziende en baangerichte SUV op de proppen, nog voor het publiek er zelf erg in had zo'n ding überhaupt te willen. Het werkte nog ook.

Tegenwoordig weten we dat Nissan dus raak schoot, medio dat vorige decennium. Als de VW Golf de gedoodverfde referentie blijft bij elke vergelijking in het C-segment, dan is de Nissan Qashqai uitgegroeid tot dé maatstaf bij de populaire softroaders. 4 op de 10 in ons land verkochte Nissans heeft een Q-badge op de poep; meer dan 12% van de aandelen in het C-"cross" segment staan op zijn naam. Op onze wegen kan je er dan ook niet naast kijken. Heb je de kans om eens onder de motorkap te gluren, dan zal je daar bijna altijd een 1.5 dCi aantreffen. Tenzij de koper voor vierwielaandrijving heeft geopteerd, want dan heeft de Nissan recht op een half litertje meer ... dat wil zeggen, tot nu. De Japanners, die voor hun zelfontbranders uiteraard mogen kiezen uit de nieuwste collecties van alliantiepartner Renault, vonden die opdeling wat te wit-zwart en kwamen naar buiten met een splinternieuwe, 130pk sterke 1.6 dCi. Die levert exact even veel koppel als de 2-literversie, maar is tegelijk compacter en milieuvriendelijker. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat de 1.6 dCi in zowat alle varianten van de Qashqai de 2.0 dCi verdringt, behalve dan in de vierwielaangedreven versies met automaat. Een terechte ingreep, zo concludeerden we al eerder achter het stuur gezeten van een Qashqai 2WD. Of die nieuweling ook kan overtuigen als we hem in de grotere Qashqai+2 mét vierwielaandrijving aantreffen? Dat gaan we in deze test na.

Exterieur

Crossovers kennen succes om uiteenlopende redenen. De ene valt voor de hoge zithouding, de andere roemt ze - hoewel vaak onterecht - om hun uitgebreidere bescherming van de inzittenden. Misschien vindt jij ze gewoon lekker stoer staan, te midden van de grijze zee bedrijfswagens-uit-een-dozijn. Hoe dan ook, feit is dat Nissan er niet in sloeg om haar klassiek wapenarsenaal - in de vorm van de Primera en Almera - voldoende sex-appeal mee te geven om de neerwaartse Europese verkoopsspiraal die het merk bij het begin van dit millennium ervoer, een halt toe te roepen. Moeilijke tijden vragen om drastische ingrepen, en kijk: met de Qashqai speelde het merk het wél klaar om het tij te doen keren. Dat de Nissan langs de buitenzijde een erg doordacht lijnenspel werd aangemeten, bleek nog eens toen de facelift van enkele jaren terug niet meer om het lijf moest hebben dan wat agressievere lichtblokken en een hertekende grille, om de Qashqai vooraan in het peloton te houden. Opzij veranderde zelfs helemaal niets, en achteraan bleven de aanpassingen eveneens beperkt en zijn ze enkel merkbaar ter hoogte van de lichtblokken, die een beetje meer liefde kregen van het ontwerpteam.

De stoere Nissan blijft vooralsnog het midden houden tussen de bepaald niet sexy rechtoe-rechtaan doosvorm van een X-Trail, en de sierlijke welvingen van een sportieve break. Die insteek blijft tot nader order dus voldoende kopers overtuigen. Kies je voor de 20cm langere +2 variant, dan ga je voor een net wat minder uitgebalanceerd koetswerk, maar wel voor 2 extra zitjes. Die bevinden zich helemaal achteraan en worden, wanneer ze niet nodig zijn, netjes in de koffervloer ingeklapt. Omdat alle stoelen individueel neer kunnen geplooid worden, kan je het beschikbare koffervolume laten variëren van 130 tot en met 1.520 liter. Lang niet kwaad en bij momenten zelfs bijzonder handig, te meer daar de Nissan met een lengte van 4,54m, een breedte van 1,78m en een hoogte 1,65m geenszins buiten de lijntjes kleurt. De wat minder agiel ogende, maar dus best wel een pak ruimere koets van de +2 valt met een meerprijs tussen de €1.500 en €2.500 (afhankelijk van uitvoering) dus zeker te overwegen.

Interieur

Kan de koets best nog wel enkele jaren mee als je het ons vraagt, dan blijven we wat gereserveerder met onze mening over het interieur. Van meet af aan hebben de ontwerpers zich duidelijk geconcentreerd op een eenvoudige benadering van hoe een auto er binnenin hoort uit te zien. Alles zit behoorlijk logisch en overzichtelijk in elkaar, maar het geheel weet eigenlijk op geen enkel vlak de aandacht vast te houden. Waarmee we eigenlijk willen zeggen dat de Nissan er naar huidige maatstaven een beetje saai uitziet. Of tijdloos zo je wil; dat woord wil wel eens als synoniem misbruikt worden voor het gevoel dat in de Qashqai overheerst. De middenconsole en de behuizing van de ronde ventilatiemonden zijn net als de deurpanelen opgetrokken uit eerder fantasieloze harde kunststof. Zelfs al opteer je voor zwart of lichtgrijs leder (standaard in de Executive versie), dan nog heb je nooit het gevoel in een bijzonder luxueus afgewerkte wagen te zitten. Het te laag ingebouwde navigatiesysteem werkt snel en precies, maar geeft zijn leeftijd evengoed weg door z'n gedecentraliseerde opstelling en summiere integratie in de boordsystemen van de wagen. Diezelfde unit stuurt ook de geluidsinstallatie aan, maar mist afstelmogelijkheden en een DSP. Het zevendelig setje Bose luidsprekers dat we al in verschillende Renaults erg goed van jetje hoorden geven, kwam in deze Nissan dan ook niet helemaal tot zijn recht.

Vooraan heb je plaats zat, en ook achteraan hoorden we niemand klagen in deze verlengde +2. Omdat het dak wat langer rechtdoor gaat vooraleer het naar de kofferbodem duikt, heb je achteraan ook recht op meer hoofdruimte. En uiteraard twee extra zitplaatsen die in de koffer verstopt zitten, al zijn die laatste enkel goed voor sporadisch gebruik, wegens de onvermijdelijk (te) lage zit met dank aan de hoge vloer. Gezeten op de voorste, weinig steunende zetels viel de te korte rug al snel op, die ons in combinatie met niet in de diepte verstelbare hoofdsteunen ervan weerhield een ideale zithouding te vinden. Van het in leder gewikkeld meubilair op de Executive topversie hadden we iets meer finesse verwacht.

De hoge zitpositie is één van de belangrijkste verkoopsargumenten van zo'n SUV. Je zit dan meer op dan in de wagen; een benadering die we, met het oog op een minimum aan voeling met het wegdek, maar zelden kunnen smaken. Nissan heeft gelukkig erg z'n best gedaan om een coconsfeer te creëren door een hoge gordellijn te combineren met lage zijruiten, zonder evenwel het overzicht op het verkeer te compromitteren. De C-stijl valt weliswaar breed uit, maar de grote buitenspiegels zorgen toch voor een uitmuntende kijk op de wereld. Op de motorkap kan je de uitstulpende welvingen links en rechts gebruiken om de afstanden in te schatten, wat erg welgekomen blijkt.

Veiligheid

De stabilisatiecontrole is uitschakelbaar. Laat je die beschermengel gewoon aanstaan, dan staat die je toe eerst wat onschuldig te spelen vooraleer hij alsnog beslist in te grijpen. We kunnen die ESP wel smaken, al komt hij niet standaard op alle versies en dat vinden we dan weer wat krenterig. Met name de Visia instappers met de 1.5 dCi en 1.6 benzine moeten het zonder stellen. ABS met een elektronische remkrachtverdeler (EBD) en Brake Assist zijn wel altijd van de partij en staan klaar om de bestuurder te helpen waar nodig, net als geventileerde schijfremmen voor- en achteraan. Verder is de crossover voorzien van actieve hoofdsteunen en 6 airbags; frontale en zijdelingse exemplaren voor de inzittenden vooraan en gordijnairbags voor iedereen. Op zich niets wereldschokkends dus.

De enige (optionele) noviteit is het Around View Monitor-systeem (AVM), dat de chauffeur toelaat om volledig blind te parkeren. Dat werkt als volgt: vier min of meer verborgen camera's registreren de situatie rondom. Het systeem zorgt voor een 360° zicht, en het resultaat zie je op het display in de middenconsole. Zoals de naam doet vermoeden zie je de wagen van bovenuit en de obstakels rondom.

Rijgedrag

Nog voor we achter het stuur van een vers testexemplaar kruipen, hebben we al wat voorbereidend werk achter de rug. Op de kleur na weten we doorgaans vrij goed welk vlees we in de kuip krijgen. Doorgaans. Bij een oude bekende als de Qashqai, durft enige positieve vooringenomenheid wel eens in de gelederen te sluipen. En zo komt het dat we, terwijl we fat and happy al mijmerend op de autobaan de kwaliteiten van de tweeliter herbevestigen, niet eens doorhebben dat er bij elke inlaatslag in totaal een flink colablik minder mengsel door het viertal cilinders wordt verorberd. De 2.0 dCi is immers vervangen door een zestienhonderdje. Al gedraagt die zich niet bepaald bescheidener, wat uiteraard goed nieuws is.

Nadat we eerder de nieuwe 1.6 dCi al keurden in een gewone Qashqai met tweewielaandrijving, monteert Nissan z'n nieuwe kopman nu ook in de verlengde versies, eventueel zelfs met vierwielaandrijving. Enkel die laatsten met automaat worden nog met de 2.0 uitgerust. Kijken we naar het opgegeven gemiddeld verbruik, dan zou het met een stop/start-systeem uitgevoerde blokje tevreden moeten zijn met 5,7 liter per 100km (versie met 4WD). De CO2-uitstoot blijft beperkt tot 149g/km en duikt zo bijna een vierde naar beneden ten opzichte van de tweeliter. Het blok reageert alert en trekt stevig door zonder rumoerig te worden of overmatig drankverbruik te manifesteren: ons testgemiddelde bleef met een aanvaardbare 6,4l/100km behoorlijk dicht bij Nissan's goede voornemen. Nee, op geen enkel ogenblik hebben we de 2.0 dCi gemist.

Het best aangenaam vormgegeven stuur voelt licht en weinig betrokken aan; de bestuurder hoeft op geen enkel moment zware arbeid te verrichten. En ook al kan je amper van echte feedback spreken, het doet wel netjes wat er van hem gevraagd wordt. De voorste wielen volgen gedwee elk bevel en overtuigen met veel tractie en precisie. Dat - voor een hoogpoter - voorbeeldig weggedrag komt niet zomaar uit de lucht vallen natuurlijk: onder de Qashqai monteerde Nissan een uitstekende ophanging. McPhersons maken vooraan de dienst uit en een onafhankelijk multi-linksysteem houdt de boel achteraan onder controle.

Conclusie

Na zeven vette volgen zeven magere jaren. En als je die doorkomt, begint het proces met een beetje geluk weer van voren af aan. Het Bijbelse gezegde illustreert mooi hoe het Nissan begin de jaren negentig erg voor de wind ging, om bij het aanbreken van het nieuwe millennium te moeten vaststellen dat het vet stilaan van de soep was. Maar kijk, midden vorig decennium rolde het merk een compacte SUV naar buiten ter vervanging van een paar sterkhouders uit de traditionele vloot. De Qashqai kwam, zag en overwon.

Het winnen lijkt de Nissan ondertussen nog steeds niet te zijn verleerd. Hoe? Niet met een nieuw koetswerkontwerp, want dat is na de facelift van enkele jaren terug nog steeds hetzelfde. De referentie in het segment poogt de verworven koppositie te behouden op een andere manier: met een nieuwe krachtbron. De 2.0 dCi mag stilaan plaats maken voor een kleinere, zuinigere maar even gretige 1.6. De vierpitter krijgt dan wel 20pk minder mee, hij behoudt wel het puike koppel van 320Nm en dat blijkt te volstaan om zelfs de verlengde +2 met vier (niet voltijds) aangedreven wielen kwiek genoeg door het verkeer te loodsen. En het belangrijkste volgt nog: de nieuwe krachtbron is ook een pak zuiniger natuurlijk. Niet alleen op papier trouwens, want het opgegeven gemiddelde verbruik van 5,7l/100km wisten we tot op minder dan een litertje meer aardig te benaderen. Met een CO2 uitstoot van 149gr/km zit het fiscaal ook best snor.

Ons testmodel, een +2 versie met 2 extra zitjes, tovert maximaal zeven zitplaatsen tevoorschijn en ziet zijn stouwvolume varieren tussen 130 en 1.520 liter. Binnenin vertaalt zich dat in een ruim en overzichtelijk interieur. In tegenstelling tot het uitwendig lijnenspel, komt de binneninrichting wat banaler over en hadden enkele zaken beter ook wat meer aandacht van het opfrissingsteam gekregen. Met name het zitmeubilair vooraan, de materiaalkeuze en de inplanting van het navigatiesysteem lieten ons eerder koud dan warm. De goedkoopste Qashqai+2 2WD met de nieuwe 1.6 dCi onder de kap, heet Tekna en start aan € 28.120, waarbij klimaatregeling (twee zones), een snelheidsregelaar en ESP alvast worden bijgeleverd. De Urban Edition moet € 29.170 kosten en heeft vooral het navigatiesysteem standaard. Onze Executive, die in de uitgebreide fotospecial poseert, schuift € 31.120; voor de vierwielaandrijving komt daar nog eens €2.000 bij. Lichtgrijs of zwart leder, xenon kijkers en een Bose luidsprekers zijn dan standaard.