Nissan Pathfinder 2.5dCi

Inleiding

Nissan is een rasechte 4x4-specialist. Wie denkt dat niet aan de producten te zien, moet maar eens door het gamma grasduinen. Met deze nieuwe Pathfinder op de lijst komt het aantal vierwielaangedreven exemplaren op zes. Uitzonderlijk, te meer omdat die alle zes -zelfs de X-Trail- behoorlijk terreinwaardig zijn. Naast die instap-SUV kan je voor het meer volwassen off-roadwerk onder Nissan-badge uitwijken naar de Terrano II, de Patrol en de modellen met laadbak; Pick-Up en Navara.

De Pathfinder komt voor het eerst naar onze contreien, maar is in de VS gekend sinds 1986 en is intussen aan de derde generatie toe. De Europese markt, maar ook het Midden-Oosten en Australië worden bevoorraad vanuit Barcelona. Het model is vooral ontworpen om van meerdere walletjes tegelijk te eten en op die manier de (kleine) gaatjes in het 4x4-aanbod te vullen. De uitrusting van een luxueuze SUV, zeven zitplaatsen, maar niettemin een echte terreinvreter. In de prijslijst laveert de Pathfinder handig om de andere modellen heen. Hij is duurder dan de Terrano, maar ook dan de korte Patrol die in de vijfdeurs ‘Wagon’-uitvoering dan weer over de Pathfinder wipt.

Het model wordt gebouwd met een krachtige 2.5l dieselmotor en een 4.0l V6 die we heden niet in de Belgische prijslijsten terugvinden. De basisprijs voor de Pathfinder bedraagt € 34.900 in de behoorlijk uitgeruste XE-versie met handgeroerde zesbak. De SE doet daar uitrustingsgewijs een schep bovenop voor € 39.900 terwijl de LE (en onze testwagen) voor ten minste € 45.900 van eigenaar wisselen. Dan beschik je wel over een vollederen interieur, lichtmetalen velgen, een schuifdak, verwarmde voorzetels, gescheiden airco (links/rechts/achter), treeplanken en elektrisch bediende ramen en spiegels. Je kan op de SE en LE nog € 2.900 bijbetalen voor een IT-Pack dat een navigatiesysteem en handige achteruitrijcamera omvat of € 1.800 uittrekken voor een automatische vijfbak. De metaalkleur staat eenzaam in de optielijst voor € 600. Met uitzondering van de automaat, was de testwagen van al het denkbare voorzien. De prijs komt daardoor op € 49.400.

Exterieur

Nissan groepeert in het lijnenspel van de Pathfinder enkele kenmerken uit de ons onbekende vorige edities (zoals de vormgeving van de C-stijl en de ingewerkte deurhandgrepen) en het Dunehawk studiemodel dat ons op het Autosalon van Frankfurt in 2003 onthuld werd. Onder meer de geprofileerde wielbogen, de zeshoekige achterruit en de gewelfde zijpanelen werden daaraan ontleend. De nieuweling oogt massief, robuust en ook groot. Eén en ander is te wijten aan optische illusies; de koets is het breedst ter hoogte van de gordellijn, de motorkap is schaars van plooilijnen voorzien, de glaspartijen zijn in hoogte beperkt en de grille benadrukt de breedte. De werkelijke afmetingen zijn opvallend bescheiden, al maak je er natuurlijk ook geen kleine auto van. De lengte bedraagt 4,74m; minder dan de meeste pick-ups terwijl je dat op het zicht toch niet zou zeggen. De breedte bedraagt 1,76m en de hoogte is net geen 10cm meer; 1,85m inclusief dakrails. Voldoende laag om de meeste parkeergarages binnen te kunnen, ondanks een volwassen bodemvrijheid van 23,8cm.

Interieur

Omdat de lengte van de motorkap eerder bescheiden is, pakt de Pathfinder uit met een gezonde interieurmaat. Dat was nodig als je tussen de achterste wielkasten ruimte (vooral ter hoogte van voeten en benen) wil hebben voor een derde zitrij. Dat plaatsaanbod is voortreffelijk. Over de toegankelijkheid hadden we hetzelfde willen zeggen, gezien de lage zitvlakhoogte van de zetels. Maar de treeplanken strooien roet in het eten. Ze zijn te prominent aanwezig om als een te sierelement beschouwd te worden (en te breed om te negeren bij het in- of uitstappen), maar als je ervan gebruik maakt moet je je weer bukken om in te stappen. Het toegankelijkheid voelt dus onnatuurlijk aan. Enkel wanneer je via de verschuifbare tweede zitrij naar de extra zitplaatsen achteraan wil doorklimmen ben je blij dat ze er zitten. Het is niet onze enige bekommernis bij het interieur. We willen nog een boompje opzetten over de gebruikte dashboardmaterialen en de wat eigenaardige kleurkeuze, maar de aandacht wordt afgeleid door de atypische zithouding. Door de hoge bodemvrijheid en de lage dakhoogte is het interieur minder hoog dan bij een doorsnee off-roader. Het gevoel dat ons aan de Mitsubishi Pajero Sport -nog zo’n ‘terreinbreak’- doet denken. Het comfort van die rijhouding zijn we niettemin genegen en met een betrekkelijk heldere ergonomie en een goede instelbaarheid van de zetels kunnen we daar moeilijk minpunten bij verzinnen.

De zetels zelf zijn een ander paar mouwen. Wellicht is het de focus op de Amerikaanse markt die ons belabberd steunend meubilair oplevert. De onderrug mist een comfortabele welving en de zijkussens doen geen moeite om je in je zetel te houden. Vervelend in wat sneller genomen bochten, quasi onoverkomelijk als je je op veeleisend terrein in het gladde leder wil verankeren. Het interieur komt daarenboven wat besloten over. De verticale voorruit zit vlakbij en het glasoppervlak is klein. Het doet ons zelfs wat aan de Hummer H3 denken. Stoer, maar omwille van een beperkte zichtbaarheid niet echt handig bij manoeuvres, al brengt de achteruitrijcamera daar soelaas.

Praktisch is de Pathfinder wel. De kofferklep opent conventioneel en biedt toegang tot een mooi afgewerkte rechthoekige (en dus handige) bagageruimte. Met alle zitplaatsen in gebruik bedraagt die slechts 190l. Dat loopt op tot 515l wanneer de derde zetelrij neergeklapt is en 2.091l maximaal. Nissan becijferde 64 mogelijke zit- en laadconfiguratiemogelijkheden. Een neerklapbare passagierszetel vooraan maakt het zelfs mogelijk om voorwerpen van 2,80m te vervoeren.

Veiligheid

De Pathfinder mag zich op vlak van uiterlijk en uitrusting (ook wat de veiligheidsgerelateerde items betreft) wel een SUV wanen, Nissan gebruikt nog steeds een ladderonderstel waarop het koetswerk wordt gemonteerd. Die koets, en dat mag je in dit geval dus vrij letterlijk nemen, is voorzien van verstevigingsbalken. Daarnaast is het chassis uitgerust met kreukelzones voor- en achteraan.

Elke zitplaats is voorzien van een driepuntsgordel. Vooraan worden die bijgestaan door spanners en actieve hoofdsteunen. De hoofdsteunen die op de andere zitplaatsen aanwezig zijn, missen die functionaliteit. De plofkussens worden ingebouwd voor bestuurder en passagier (frontaal en zijdelings). Een lange gordijnairbag vouwt open over de hele lengte van het compartiment, waardoor de beschermingszone tot de derde zetelrij reikt.

Elektronica is deze Nissan niet vreemd. Een tractiecontrole, ABS-systeem met remkrachtverdeler en een gevoelige, maar gelijktijdig betrekkelijk discrete stabiliteitscontrole waken over de rijlijn. Succesvol, terwijl zo’n hoog gevaarte van ruim 2 ton is toch niet zo eenvoudig in het gareel te houden is.

Rijgedrag

De motorkap huisvest een 2.5 grote viercilinder common-rail dieselmotor. Een grotere broer van de 2.2 met 136pk die we onder meer in de X-Trail terugvinden, want technisch zijn de blokken op boring en slag na gelijk. Die 2.5 levert véél power; 174pk en 400Nm koppel. Eigenaardig, want dat is een vermogenopbrengst (pk/liter) die bij een reguliere personenwagen past. Omdat de krachtbron vaker belast wordt bij dit type voertuig beperken de constructeurs de opbrengst vaak. Kwestie van de betrouwbaarheid, en niet noodzakelijk alleen van de krachtbron maar van de ganse aandrijflijn, te verhogen. Nissan acht dat dus niet noodzakelijk. Het geheel krijgt een zesbak die met de hand te bedienen valt. Die beschikt over een zeer korte eerste (4,69) en tweede (2,70), maar vanaf derde is de spreiding gelijkmatiger. De vijfde is een rechtstreekse (1:1) en de zesde een overdrive. De elektronisch inschakelbare terreinversnelling mengt zich met een factor 2,6 in het proces. In normale omstandigheden geschiedt de aandrijving via de achterwielen. De draaiknop op het dashboard vermeldt ook een automatische positie, waarbij de voorwielen worden bijgeschakeld in geval van gripverlies. Een interessante functie die ook asfalt verdraagt (omdat meer dan 99% van de tijd enkel de achterwielen aan het werk gezet worden) en verhindert dat je op een losse ondergrond een modderfiguur slaat. Het systeem reageert betrekkelijk snel, maar immer nog te traag om ook de stabiliteit te verbeteren. Dat werkje is voor het ESP. Verder op de ladder staan een voltijdse vierwielaandrijving en de terreinstand (met reductie).

Op het onverhard kan je uit de voeten dankzij de bodemvrijheid (net geen 24cm) en de goede aan- en afloophoek (respectievelijk 33 en 25°). Een lange wielbasis van 2,84m hypothekeert de overrijcapaciteiten, maar niet zo erg als die vervloekte treeplanken. Het robuuste ladderonderstel wordt gecombineerd met een onafhankelijke ophanging rondom. Dat is een zeldzaamheid. Mede daardoor pakt de Pathfinder uit met een voor wegverkeer acceptabele demping. De achterpartij heeft de corrigerende hand van de elektronica nodig, maar voorts is de werking voortreffelijk. Nissan stelde de Pathfinder specifiek af op de smaak van de Europese consument, met een andere onderstelafstelling en grotere geventileerde schijven rondom, maar ging naar onze smaak niet ver genoeg. De 4x4 staat slap op de poten en gaat daardoor stevig hellen in de bochten. De remmen zijn uithoudend, maar ze grijpen niet bijzonder enthousiast aan. Over de prestaties zijn we vol lof. Het zwaargewicht wordt in 11,5 tellen naar 100km/u gestuwd en haalt 175 als topsnelheid. Het opgegeven verbruiksgemiddelde van 9,0l is te mooi om waar te zijn, maar de gerealiseerde 11l is nog steeds opvallend redelijk.

De motorwerking wordt bovengemiddeld goed uit het interieur geweerd. De aërodynamische koets moet in principe ook windgeluiden weten te beperken. In principe, want de behoorlijk fantasierijke (overdreven?) dakdragers van het testexemplaar lieten zich vanaf 90km/u zo prominent in het interieur horen dat we er na een week nog niet aan gewend waren. Hopelijk is dat exemplarisch. Naar een defect dat het gefluit zou verklaren hebben we echter vruchteloos gezocht. Het loont alvast de moeite om dat voor een aankoop te verifiëren. Als het probleem algemeen is, vinden we dat een reden om de Pathfinder -alle goede eigenschappen ten spijt- in de overweging links te laten liggen.

Conclusie

Met de Pathfinder vult Nissan enkele kleine gaatjes in z’n 4x4-aanbod. Alvast tot het pensioen van de Terrano II, die in 2003 nog een laatste opfrisbeurt kreegt, wringt de constructeur z’n zesde (!!) 4x4 tussen deze telg en de Patrol in. Het model is momenteel enkel te krijgen met een 2.5l dieselmotor. Afhankelijk van de uitrusting varieert de basisprijs van € 34.900 tot € 45.900. Op een eerder bescheiden afmeting van 4,74m parkeert de Pathfinder op overtuigende wijze zeven inzittenden. De flexibiliteit en bruikbaarheid van interieur en koffer (van 190 tot 2.091l) is dan ook één van de grote troefkaarten van deze aanwinst. De uitgebreide comfort- en veiligheidsuitrusting is een andere.

De 2.5l diesel gaat vlot om met het nochtans aanzienlijke leeggewicht van 2.1 ton. 100 staat na 11,5 seconden op de teller en pas bij 175km/u wil het echt niet meer. Het onderstel is een atypische combinatie van een robuust ladderonderstel met onafhankelijk opgehangen wielen. Die architectuur moet volwassenen terreineigenschappen en comfort combineren. De Pathfinder kan op het onverhard uit de voeten. Het verschil met een zuivere SUV, die anderzijds niet aan de terreinuitdaging onderworpen wil en kan worden, zit toch in het weggedrag. Rolneigingen zijn niet uit de lucht en het gevoel van remmen en stuurinrichting verdraagt wat meer snedigheid.