Nissan Navara 2.5dCi

Inleiding

Het afgelopen jaar 2006 kenmerkte zich op autogebied onder meer door een ware vernieuwingsgolf bij de Pickups. Toyota beet met z'n Hilux de spits af, gevolgd door de Mitsubishi L200, Nissan Navara, Isuzu D-MAX, Mazda BT-50 en Ford Ranger. En het was vooral de Nissan die hier op de testbank staat, die een doorn in het oog van het vaste clubje pickup-bouwers was. De andere constructeurs kwamen snel met het antwoord, maar niemand scheen verwacht te hebben dat Nissan z'n pickup zou uitrusten met een 171pk sterke dieselmotor. Die zou, als enkele conceptuele hindernissen overwonnen konden worden, het rijgedrag een pak dichter bij dat van een personenwagen kunnen brengen. En is dat cijfer een uitschieter, of de indicatie dat Nissan het hele concept - dat decennia lang met mondjesmaat evolueerde - wist te verfijnen. We gingen op zoek naar het antwoord.

In Nissan's prijslijst staat een Navara vanaf € 25.600, in de basisuitvoering SE, met een KingCab (2+2 zitplaatsen, 2 deuren), enkel op de achterwielen aangedreven en 141pk sterk. De 171pk sterke variant is er vanaf € 28.600 (eveneens KingCab) en is in de populaire variant met dubbele volwaardige cabine verkrijgbaar vanaf € 30.100. Aan onze testversie hangt evenwel een prijskaartje van € 40.100. Dit type voertuigen wordt door de fiscus evenwel nog steeds, en terecht, beschouwd als lichte vrachtvoertuigen gezien hun laadruimte, al dan niet overdekt, geheel gescheiden is van het passagierscompartiment. Daardoor vervalt de BIV geheel (ipv van € 2.478 zoals vermeld in de technische fiche) en wordt de jaarlijkse verkeersbelasting berekend op het maximaal toegelaten gewicht. In dit geval (2,8T MTM) komt dat op € 127,51 in plaats van de geafficheerde € 676,75.

Exterieur

De Navara toont in z'n verchroomde radiatorrooster duidelijk de familieband met de ‘andere' Nissan 4x4's, buitenbeentje Murano uitgezonderd. Reeds bij de vorige generatie, die nog gewoon pickup heette, had Nissan al een aantal zeer rudimentaire stijlelementen, zoals metalen bumpers, geschrapt. Toch oogt dit exemplaar nog moderner, sportiever ook, dankzij uitgewerkte wielkasten en details als koplampen met helder afdekglas. De Navara's in onze contreien worden in de meerderheid van de gevallen geleverd met een afdekking voor de anders open laadbak, die het voertuig meer de allure van een break geeft en uiteraard de kostbare cargo van extra bescherming voorziet. Dit exemplaar met dubbele cabine (een enkele cabine en een versie met noodzitplaatsen achteraan zijn eveneens verkrijgbaar) ontbeert -op ons verzoek- die uitrusting, maar is daarentegen wel voorzien van opvallend gelijnde (erg dikke) dakrails en treeplanken. Je zou er zo het bos mee induiken. Enkel de Mitsubishi L200 drijft z'n vrijetijdslook verder...

Op de afwerking valt weinig aan te merken, behalve dan dat wie verwacht dat de koetswerknaden nauwelijks zichtbaar zouden zijn, van een kale reis thuiskomt. Dat kan ook niet, omdat enige marge voor torsie in het chassis behouden moet blijven.

Interieur

Het interieur kent nogal wat overeenkomsten met dat van de Pathfinder. Die laatste blinkt in z'n klasse niet uit, maar in het geval van de Navara is het een opsteker. Niet alleen zijn er uitrustinsmogelijkheden denkbaar die zelden in deze wagens terug te vinden zijn (zoals een volledig geïntegreerd GPS-systeem), ook is de vormgeving aantrekkelijk en de materiaalkeuze lovenswaardig. De indeling is zelfs praktisch. De middentunnel omvat een armsteun met dubbel opbergvak, de kaartenbakken zijn voldoende groot en er zijn zelfs bekerhouders. De achterbank biedt een minimum aan zitcomfort, bevat een armsteun en is eveneens opklapbaar. Eronder zijn verschillende opbergvakken die van een net voorzien zijn.

Hoewel het zitmeubilair bij een eerste aanschouw weinig geprofileert lijkt, biedt het voldoende comfort. De voorstoelen remmen de laterale bewegingen van de inzittenden voldoende voor zware ritten op terrein. Op het asfalt moesten we ons soms vasthouden aan de versnellingspook om niet te veel met het deurpaneel te verbroederen. De afleesbaarheid en de mogelijkheden van de instrumenten zijn puik. Echt uitzonderlijk is de demping van de motor- en rijgeluiden. Binnen dit segment-tenminste, verwacht geen berline-niveaus. De ergonomie omvat enkele positieve uitschieters, zoals een draaischakelaar voor inschakelen van de vierwielaandrijving, maar daarentegen zijn niet alle knopjes even goed bereikbaar.

Over een koffervolume kan je natuurlijk nauwelijks spreken en het is onnodig te zeggen dat de laadbak over voldoende capaciteit beschikt voor de wekelijkse supermarkt-run. Een optionele afdekking is evenwel noodzakelijk als je eender wat wil achterlaten. Belangrijker is evenwel het laadvermogen, dat de inzetbaarheid van dergelijke modellen als werkpaard bepaalt. En de Navara laadt op bevel goed 800kg. En niet te vergeten dat de Navara zich zelfs met die last nog door het terrein wil ploegen.

Veiligheid

Door hun functionele aard trekken pickups niet de aandacht van veiligheidsorganisaties als de EuroNCAP. Er zijn dus nauwelijks of geen objectieve testgegevens over botsomstandigheden te vinden. In elk geval levert het onverwoestbare ladderchassis bij aanrijdingen omwille van z'n onverzettelijkheid nauwelijks voordelen op. Toch hebben de constructeurs de laatste generaties kleine kreukelzones weten te implementeren. En ook de elektronica heeft z'n intrede gedaan. Stabiliteitscontrole hoort hier niet tot de mogelijkheden, maar ABS met remkrachtverdeler is dan weer standaard op alle versies.

De Navara is daarnaast steeds uitgerust met frontale en zijdelingse airbags (XE en SE). Bij de hogere uitrustingsniveaus (LE en Executive) voegt het merk daar nog eens zijdelingse airbags en gordijnexemplaren aan toe. Net als bij een moderne berline dus...

Rijgedrag

De achilleshiel van pickups zijn niet de terreineigenschappen van het model, want die zijn indrukwekkend, maar traditiegetrouw de rijeigenschappen op het asfalt. Over de eerste categorie kan je een pickup zelden iets aansmeren. Een ladderchassis dat naar het onverwoestbare neigt, een inschakelbare vierwielaandrijving en een reductiebak gecombineerd met riante rijhoeken vormen uiteraard een gezonde basis. Dat de Navara met z'n 171pk sterke diesel over een riante krachtreserve beschikt doet door de reductie zelfs niets terzake. Dat speelt vooral op de weg, waar de laatste generatie van dit type voertuigen voor het eerst probleemloos met de stroom meekan. De Navara gaat zelfs een stuk verder; de prestaties zijn, ook met dank aan een standaard zesbak, onnavolgbaar. De tussenacceleraties zijn in onbeladen toestand ronduit indrukwekkend. De vooruitgang laat zich goed illustreren aan de hand van een voorbeeld. De vorige generatie haalde in onbeladen toestand (en vaak met moeite) een snelheid van 130km/u. De Navara rijdt probleemloos 170! En dan nog met een open laadbak, die enorm aanzuigt.

Nog indrukwekkender echter is het comfort waarmee dit gebeurd. Moeilijk vergelijkbaar met dat van een berline, maar de klassieke terreinwagen mag zich terecht bedreigd voelen. De typerende korte schokken zijn niet meer van de partij en zelfs het geluidsniveau is meer dan acceptabel. Het weggedrag van dergelijke toestellen is een wat teer puntje. Immers, in normale omstandigheden geschiedt de aandrijving op de achterwielen die - laat ons eerlijk zijn - in ons land zelden een vracht torsen. Met het motorvermogen van de Navara lijkt dat een explosieve mengeling, maar de praktijk leert het anders. De Navara kent wel wat danspasjes, maar een minimum aan zelfbeheersing is voldoende om je uit de problemen te houden. Je kan uiteraard ook met de vierwielaandrijving ingeschakeld rijden, wat het gedrag grotendeels normaliseert, maar dan wordt het nochtans uitstekende verbruiksgemiddelde van een liter of 11 met een aantal liters aangedikt en het is niet optimaal voor de aanwezige tandwielstelsels.

Conclusie

Nissan's Navara is, we kunnen het moeilijk anders formuleren, een indrukwekkende pickup. Dat slaat enerzijds op de afmetingen, die nu fors over 5 meter gaan en de bruikbaarheid in de stad daardoor hypothekeren, maar vooral op de evolutie die het concept doormaakte. Met een - naar segment - zeer hoog comfortniveau, prestaties die de concurrentie naar het medicijnkastje doen grijpen en een al bij al vrij beschaafd stuurgedrag. Een revelatie eigenlijk, temeer omdat het interieur eigenschappen kent die tot voor kort wel bij vrijetijdswagens te vinden waren en niet aan pickups werden toegedicht. Het vertoont grote overeenkomsten met de Pathfinder. In z'n segment vinden we dat geen hoogvlieger. Vertaald naar het concept van de pickup is het echter zelden gezien.

In het interieur is dergelijk gebruiksgemak doorgetrokken tot in de elektrische aansturing van de verschillende standen voor de aandrijflijn. Van een tweewielaangedreven wegreus tot een allesverslindend terreinmonster gaat met een eenvoudige draai aan de schakelaar. Het koetswerk toont die evolutie met mate, maar is wel verzorgd. Van de concurrenten is het immers enkel Mitsubishi dat een hogere vrijetijdskaart trekt, maar allen missen ze de 170pk sterke diesel, ook al bieden enkelen de mogelijkheid om daarbij in de buurt te komen.