Mercedes Viano 2.2CDI

Inleiding

De constructeurs van minibusjes willen met goed aangeklede versies hoe langer hoe meer de brug slaan naar de kopers van grote monovolumewagens. In tegenstelling tot deze laatste, moet je immers niet de keuze maken tussen ruimte voor de passagiers of bagageruimte; ze hebben beiden. Volkwagen biedt in dit segment de Multivan aan, Opel en Renault doen het met de tweeling Vivaro Ő Traffic en Mercedes heeft sinds kort de Viano in de catalogus staan. Dat is de opvolger van de Vito bestelwagen en de V-Klasse die voor het eerst in september 1996 werd voorgesteld.

Mercedes heeft op haar concurrenten alvast voor dat model verkrijgbaar is in drie uitvoeringen. Naast de standaardlengte kan je immers ook kiezen voor large of extra-large. Het motorenpallet bestaat uit een 2.0 CDI met 109pk, een 2.2CDI met 150pk en twee zescilinder benzines; een 3.0l, goed voor 190pk en een 3.2l met 217pk. Beschikbare afwerkingsniveaus zijn Trend, Ambiente, Fun en MarcoPolo. Het prijskaartje begint bij € 30.492. Onze testwagen, een 2.2 CDI Ambiente is verkrijgbaar vanaf € 31.339. Ambiente bevat 4 individuele zetels achteraan, comfortzetels vooraan, lederen bekleding, lederen stuurwiel en versnellingspook, 16-duims lichtmetaal, luchtophanging op de achteras, sierelementen in wortelnotenhout, verlichte in- en uitstaplijsten en vloerbekleding in tapijt. Tot de basisuitrusting van alle Viano’s hoort Airco, stuurbekrachtiging, centrale vergrendeling met afstandsbediening en elektrisch verstelbare spiegels. De voornaamste opties op ons testvoertuig zijn een automatische airco, bijkomende airco achteraan, metaalkleur, verwarmde voorzetels, lendensteunregeling, koplampsproeiers en een automatische versnellingsbak. Daarmee komt het prijskaartje op € 45.454.

Exterieur

Het is duidelijk dat de koets van de Viano gebaseerd is op die van voorganger Vito. Dat deze Viano er een stuk moderner uitziet is vooral te danken aan de langgerekte lichtunits vooraan en de opvallende, hoge lichtblokken achteraan. Een oplopende plooilijn op de flank, een zacht klimmende gordellijn en eigenzinnig gevormde achterste zijruiten moeten het geheel wat dynamiseren. Veel opmerkingen over de koets kan je niet verzinnen want alles wat je zou kunnen verwachten is er; gelakte deurklinken en spiegelhuizen, geïntegreerde zijdelingse richtingaanwijzers, bumpers en stootstrips die geheel in koetswerkkleur zijn uitgevoerd en lichtmetalen velgen, terwijl ook op de afwerkingskwaliteit niet echt iets aan te merken valt. Toch bekruipt ons bij het bekijken van deze Mercedes nog steeds een bestelwagengevoel dat we toeschrijven aan de wel heel hoekige vorm van de achterpartij en de uitzonderlijk lange wielbasis (3,2m).

Interieur

Al van bij het instappen valt op dat de Viano een lagere zitpositie heeft dan de meeste directe concurrenten. Dat komt de toegankelijkheid ten goede omdat je wat minder aan boord moet klimmen. Mercedes heeft getracht het interieur een luxueuze uitstraling te geven door gebruik te maken van houtaccenten, en leder. Met iets meer aandacht voor de gebruikte plastics, de afwerking en het instrumentenpaneel was dat waarschijnlijk nog gelukt, maar het is duidelijk zichtbaar dat de meeste elementen gedeeld worden met de functionele variant en dat is spijtig. De kwaliteit van het leder is wel helemaal tiptop en na wat zoeken met de positie van het stuurtje en de voorzetel is ook de zithouding optimaal. Erg aangenaam vinden we de stoelen niet, omdat Mercedes ze erg hard gemaakt heeft. Het zijn zonder twijfel de minst dempende stoelen die we ooit onder ons zitvlak kregen en het heeft dagen geduurd eer we eraan gewend waren. Het zitmeubilair achteraan is trouwens van hetzelfde laken een broek.

De Viano heeft met z’n concurrenten gemeen dat je bij de configuratie met verschillende zetels kan kiezen hoe je ze opstelt; in de rijrichting of een salonopstelling. De zetels laten zich dichtklappen of helemaal verwijderen, maar dat is omslachtig en belastend omdat je de zetels niet meteen als vederlicht kan bestempelen. Gelukkig kan je ze gewoon verschuiven om meer ruimte te maken voor bagage. Als je ze wil omdraaien, moet je ze echter helemaal losmaken en tillen. Daarvoor zijn betere oplossingen, zoals een draaiende voet. Met plaats voor zes bedraagt de kofferruimte nog een zeer bruikbare 430l. Met riant plaats voor vier bedraagt dat al 930l en natuurlijk kan je ook gewoon alle zetels thuislaten. Dan beschik je in feite over een bestelwagen.

Recentelijk spraken we nog bij de test van de VW Multivan onze teleurstelling uit over het ontbreken van een -al dan niet optionele- luchtophanging. Die is bij deze Ambiente standaard en dat is een troef, of zou dat toch moeten zijn. Het systeem vereenvoudigd in elk geval het laden van grote en zware objecten. De hoogte van de achteras is immers door middel van knopjes tegen de D-stijl instelbaar op een lage en hoge positie naast de normale rijhoogte. De luchtvering beperkt ook het hellen van de koets in de bochten, zonder het volledig te elimineren. Van de demping zelf hadden we meer verwacht. Met uitzondering van kleine oneffenheden reageert het systeem immers heel droog. Lang niet zo comfortabel als had gemogen, waardoor het voornaamste voordeel verwatert.

Veiligheid

De Viano is steeds uitgerust met twee frontale airbags, driepuntsgordels op alle zitplaatsen en een omvangrijk pallet elektronische hulpmiddelen. Daartoe rekenen stabiliteitscontrole met antispinsysteem en een ABS-systeem met elektronische remkrachtverdeler en noodremhulp. Zijdelingse airbags zijn optioneel, maar wel standaard aanwezig op de Ambiente.

Rijgedrag

De combinatie van de 2148cc viercilinder-in-lijn common-rail turbodiesel met de automatische vijfbak heeft ons positief verrast. De motor produceert 150pk bij 3.800t/min en 330Nm tussen 1.800 en 2.400t/min. Niet overdreven voor een koets die hoog is en 2.040kg weegt, maar de versnellingsbak is alert, schakelt snel terug en blijft bij dat alles soepel wat het bij acceleraties overdadige motorgeluid compenseert. Overigens zijn de prestaties van de achterwielaandrijver lang niet zo slecht. De topsnelheid bedraagt 174km/u en de spurt naar 100km/u kan in 11,1sec en dat is best snel. De diesel is gelukkig ook niet aan de dorstige kant. Een opgegeven verbruiksgemiddelde van 8,8l/100km en een testverbruik van 9,9l/100km kan je bezwaarlijk veel noemen. Als je je beperkt tot snelwegverkeer moet je met de tankinhoud van 75l 1000km ver geraken.

De wegligging van de Viano is gezond en onderstuurd. Als je tijdens de bocht het gas er vol op houdt, zou je overstuur kunnen uitlokken, maar niet zonder dat de stabiliteitscontrole tussenkomt. De actieve systemen zijn allemaal even beschaafd en dat is een geluk, want je kan niets volledig uitschakelen.

Conclusie

Sinds monovolumes een trend zijn, evolueerden de minibusjes bij de Europese constructeurs van een zuivere functionele ‘people carrier’ in de richting van een luxueuze gezinswagen. Op die manier hopen ze niet alleen de klanten te bedienen die echt meer ruimte nodig hebben, maar ook wat cliënteel af te snoepen van pakweg de Renault Grand Espace of de Chrysler Grand Voyager. Wat materiaalkeuze en uitrusting betreft, kan de Viano die vergelijking ook doorstaan, met uitzondering van de plastics voor het dashboard, maar net als de meeste concurrenten kan ook dit model zijn bestelwagen-afkomst niet geheel wegstoppen. Het ophangingscomfort en het geluidsdemping halen niet het niveau van een grote monovolume.

De combinatie tussen de 150pk sterke dieselmotor en de automaat werd door ons gesmaakt, want veel handiger dan een handgeschakelde versie omdat je met dik 2 ton op de weegschaal onvermijdelijk moet terugschakelen voor de tussensprintjes. Dat doet de automaat gezwind en daarom valt de Viano voldoende vlot door het verkeer te gidsen en heb je zelfs nog wat reserve. De grote benzinetank en het ruime flexibele plaatsaanbod maken het model bij uitstek geschikt om te reizen, als je tenminste aan het harde zitmeubilair kan wennen. Mercedes geeft je de keuze uit drie lengtes, met desgewenst plaats voor 8 inzittenden. Ook dat is een plus.