Mercedes SLS AMG

Inleiding

Prestige. Dat is het. De drijfveer die zo veel autobouwers ertoe brengt om een supersportwagen te ontwikkelen. Wel, dat en het feit dat er goed geld aan te verdienen valt. En dat het een positief effect heeft op het imago, waardoor je als autobouwer ook meteen meer kleine saaie auto's gaat verkopen. Logisch dus dat je in dat segment haast net zo veel keuze hebt als wanneer je voor een gezinswagen gaat shoppen. Toch is het ook een risico. De lat ligt immers bijzonder hoog. Je moet je als autobouwer door en om een hoop regels werken en aan het eind van de rit een product neerzetten dat tot de verbeelding spreekt, betoverd, presteert. En al helemaal als je je waagt aan een incarnatie van één van de meest legendarische auto's uit de geschiedenis. Zoals Mercedes doet met deze SLS.

Mercedes maakt met deze SLS de brug naar de ronduit legendarische 300SL uit de jaren vijftig. In principe volgt hij ook de SLR McLaren op, al is de link minder duidelijk als je de prijs bekijkt. Het prijskaartje van de SLS is met € 185.251 pakken lager dan dat van de SLR. Deze tweezitter is zelfs niet de duurste Mercedes uit het gamma. Je kan aan zowel een S-Klasse AMG als aan de daarop gebaseerde CL makkelijk € 50.000 méér uitgeven. Of de SLS spekken met wat leuke extra's, zoals bij ons leenexemplaar. Dat is immers voorzien van carbon-ceramische remmen (€ 11.725) eneen B&O audio-installatie (€ 7.282). Je kan ook nog een carbonpakket voor het interieur nemen (€ 8.639) of opteren voor de speciale zilveren koetswerktint (€ 12.342).

Exterieur

We hadden de SLS al een aantal keren kunnen bewonderen in "gecontroleerde" omstandigheden. Op Autoshows. En het dient gezegd; we waren wat teleurgesteld. Vooral in de ogenschijnlijke tegenstelling tussen de lijnen voor en na de bolle cockpit. Vooraan zijn de gerekte koplampen, de "powerdomes" op de motorkap en de koelsleuven allemaal lijnen die in de lengterichting van de auto lopen, wat snelheid suggereert, terwijl onder de heupen de grille, en de luchthappers in de voorbumper zorgen voor een innige band met het wegdek. Achteraan... is de bolle kont vooral voorzien van lijnen die daar haaks opstaan. En getooid met verrassend banale koplampen. Alsof er een ander designteam aan het werk is geweest.

Eens je de SLS in het juiste kader plaatst, in het wild, op de baan, lijken opeens alle lijnen te kloppen. En vallen de echte afmetingen van de SLS op. Want met een lengte van ruim 4,7m, een breedte van 1,94m en een hoogte van 1,26m is deze bolide ronduit imposant. De neus is meer dan 2 meter lang. Je kan er met gemak een volwassene op te slapen leggen, als dat het met bekwame hand vervaardigde aluminium koetswerk niet zou beschadigen, tenminste. Die grote, platte neus maakt het wel moeilijk om met deze auto te manoeuvreren. Blij dat er parkeersensoren bestaan. Mercedes' assemblagelijn in de fabriek van Sidelfingen levert een kwaliteit die boven elke verdenking staat.

Natuurlijk moeten we het hier ook over de SLS z'n "party piece" hebben: de vleugeldeuren. Die zijn netjes voorzien van handgrepen die elektrisch in de koets verzinken. En natuurlijk leveren ze spektakel bij het in- en uitstappen. Je hebt er overigens opvallend weinig plaats voor nodig. Ze blijven laag genoeg om in de meeste parkeergarages buiten schot te blijven en je kan opvallend dicht tegen de auto naast je parkeren. Natuurlijk zijn er ook nadelen. Je moet een hoge drempel overwinnen (die wel de stijfheid van het ontwerp garandeert) en je kan je uiteraard nergens aan optrekken. Vrouwen laten korte rokjes dan ook beter achterwege. Aan de binnenzijde vreet de constructie bovendien enkele kostbare centimeters hoofdruimte. Aan de veiligheid heeft Mercedes wel gedacht. Niet bij toeval zijn de deuren van de SLS aan de binnenzijde nog voorzien van ouderwetse deurknoppen voor de vergrendeling. Die zijn er voor het onwaarschijnlijke scenario dat de platte, brede SLS op z'n dak eindigt. Vanzelfsprekend kunnen de deuren dan niet op conventionele wijze open, maar door de knopjes uit te trekken kunnen de inzittenden wel de scharnieren opblazen.

Interieur

Het interieur is, euh, opmerkelijk krap. Niet alleen aan de kruin overigens. Je wordt ook aan de flanken stevig ingekapseld, door de brede deurdrempel of de eveneens riant bemeten middentunnel. En je zit in kuipjes die nauwer aansluiten dan een te heet gewassen tanga. Nauwelijks instelbaar, maar ronduit briljant. Als je te lang blijft zitten zouden ze met je lijf kunnen vergroeien. Je zou het niet eens erg vinden. De SLS beschikt over alle gebruikelijke comfortvoorzieningen. En de ingenieurs presteren het van die op de vlakte te houden, dankzij een goed doordachte ergonomie. Mercedes vindt hier het warme water niet opnieuw uit - de bedieningselementen zijn gegroepeerd zoal in elke andere auto van het merk. En dat is goede zaak. De op een vliegtuighendel geïnspireerde en gelukkig makkelijk bedienbare en heldere versnellingshendel wordt geflankeerd door een rode startknop, een draaischakelaar voor de verschillende rijprogramma's (van comfort tot race) en drukknoppen die de dempers en stabiliteitscontrole op je smaak afstemmen. Je kan alle elektronische prullen naar je smaak programmeren en alle instellingen onder de AMG-knop kleven. Dan zijn ze ogenblikkelijk beschikbaar.

Om je heen zit een interieur dat door precisiestiksel wordt samengehouden en met koeiehuid wordt bekleed. Voor je neus zit een instrumentarium dat er zonder al te veel poespas in slaagt helder en compleet te zijn. En perfect afleesbaar in de diep uitgesneden instrumentenkokers. Over de rijhouding kunnen we kort zijn. Die is perfect. Ziezo.

Rest ons nog het puntje van de opbergruimte. Wel, die is schaars. Je hebt een handschoenkasje en er is ruimte in en achter de middentunnel. Met wat geluk kan je daar je telefoon en portefeuille in kwijt. Of je steekt het in de koffer. Hou er wel rekening mee dat die dan bijna vol zit, want 176l inhoud is povertjes. Als je selectief bent, kan je weekendbagage voor twee tot dat volume compacteren. Bij supercars is dat de norm.

Veiligheid

De tijd dat het schietgebedje bij auto's in dit segment de meest allesomvattende veiligheidsvoorziening was, ligt gelukkig al enkele decennia achter ons. Tegenwoordig wordt je enthousiasme ten gepaste tijde getemperd door tractie- en stabiliteitscontrole, berekent de processor de remkracht per wiel om bij vertraging de stabiliteit te vrijwaren en weerhoudt ABS het rubber van zelfmoordpogingen. Natuurlijk is een supercar ook een beetje "gek" en daarom is het aangewezen tractie- en stabiliteitscontrole uit te kunnen schakelen. Mercedes biedt wel tolerantere instellingen aan, maar zoals tegenwoordig eerder regel dan uitzondering is, kan het systeem niet helemaal uit.

Het aluminium onderstel waarrond de SLS is opgebouwd, beschikt vanzelfsprekend over kreukelzones. Er is even geen enkele crashtestorganisatie ter wereld die die aan een test zal onderwerpen. Maar je hebt ook nog de beschikking over 5 airbags (een knie-airbag voor de bestuurder is verantwoordelijk voor de oneven uitkomst) en driepuntsgordels.

Rijgedrag

Zowel de structuur als het koetswerk zijn nagenoeg compleet uit aluminium vervaardigd. Toch is de SLS met een leeggewicht van 1.620kg niet echt een lichtgewicht. Dat heeft veel te maken met het gewicht van de 6.208cc dikke atmosferische V8 die centraal in het onderstel voor de cockpit werd ingelepeld. En met de 7-traps-transmissie met dubbele koppeling. Met een vermogen van 571pk bij 6.800t/min en 650Nm trekkracht bij 4.750t/min heeft deze "echter" genoeg spiermassa om tot de verbeelding sprekende cijfers neer te zetten. Concreet betekent dat een topsnelheid van 317km/u. Begrensd. Ja, echt. De SLS heeft een launch control die behalve de nodige slijtage aan de aandrijflijn ook een sprinttijd van 3,8 seconden garandeert. Zonder het elektronische gimmick doe je daar haast en seconde bij, maar ook dan kan je nog je hersencellen kneuzen. Tussenacceleraties zijn ronduit intens. Omdat de V8 atmosferisch is, breekt alle geweld los zodra je het pedaal aanstoot.

Officieel kost elke 100km je 13,2l brandstof maar als je de schakellepels naast het stuurwiel regelmatig beroert mag je op het dubbele rekenen. En je zal de automaat tot schakelen willen dwingen, al was het maar omdat de uitlaatlijn dan de schepping van de aarde imiteert. We hebben er onschuldige omstanders van horen gillen, fluiten, hun middenvinger zien opsteken en het in hun broek weten doen. In ons enthousiasme hebben we de transmissie overigens enkele keren te heet gekregen en dan wil de SLS geen kant meer op. Best vervelend.

We missen het plezier van zelf schakelen nog altijd, ook al heeft de automaat de beste papieren in handen. Zo snel en efficiënt kan geen mens het. We missen de mechanische band tussen mens en machine. Gelukkig is de stuurinrichting met z'n variabel bekrachtigde tandheugel en stuurdemper ronduit briljant. Het lijkt alsof je de dubbele wishbone draagarmen voor ophanging zelf vasthoudt. De demping is net zo communicatief en efficiënt zonder z'n vermogen te verliezen om oneffenheden glad te strijken. Tenminste, zolang je die in "comfort" houdt; Je kan ook kiezen voor de maak-alvast-een-afspraak-bij-de-tandarts-instelling die eigenlijk niets bijbrengt behalve nervositeit die je -behalve op een biljartvlakke omloop- verhindert om sneller te gaan. Aan de carbon-ceramische remmen hangt wel het prijskaartje van een kleine auto - ze zijn elke euro waard. De vertraging is machtig, de uithouding is fenomenaal. Volgens ons doet alleen Porsche het beter.

Dat de SLS zelfs bij hoge snelheden opmerkelijk rustig op de weg ligt, is te danken aan de nagenoeg ideale gewichtsverdeling. Omdat de 265/35 rubbers voor- en 295-banden achteraan (vooraan om 19-duimers, achteraan op 20-duims) zo veel grip bieden, is dit geen speelrakker. Je moet idioot hard gaan om de aangedreven achtertrein uit te laten waaieren. De SLS verkiest een rijstijl die alle drama in de kast laat zitten. Wat wil je, hij is Duits.

Conclusie

Mercedes maakt met deze SLS de brug naar de ronduit legendarische 300SL uit de jaren vijftig. In principe volgt hij ook de SLR McLaren op, al is de link minder duidelijk als je de prijs bekijkt. Het prijskaartje van de SLS is met € 185.251 pakken lager dan dat van de SLR. Deze tweezitter is zelfs niet de duurste Mercedes uit het gamma, maar de leuke extras drijven de prijs wel op. Zo kosten alleen carbon-ceramische remmen al € 11.725.

Met een lengte van ruim 4,7m, een breedte van 1,94m en een hoogte van 1,26m is deze bolide ronduit imposant. De snuit is zelfs meer dan 2m lang. Iets wat manoeuvreren er niet makkelijker op maakt. Natuurlijk moeten we het hier ook over de SLS z'n "party piece" hebben: de vleugeldeuren. Die leveren het nodige spektakel en zorgen ervoor dat je weinig plaats nodig hebt om in en uit te stappen. Ze zijn evenwel niet zonder nadelen. Je moet een brede en hoge drempel overwinnen zonder hulp van handgrepen en de constructie vreet aan de kostbare hoofdruimte.

Binnenin wordt je aan de flanken stevig ingekapseld, door de brede deurdrempel of de eveneens riant bemeten middentunnel. En je zit in kuipjes die nauwer aansluiten dan een te heet gewassen tanga. Nauwelijks instelbaar, maar ronduit briljant. De rijhouding is perfect, de afwerking en ergonomie staan boven verdenking. Wat meer bergruimte, dat zou leuk zijn. Die is immers beperkt en het koffertje van 176l biedt niet echt veel soelaas.

De tijd dat het schietgebedje bij auto's in dit segment de meest allesomvattende veiligheidsvoorziening was, ligt gelukkig al enkele decennia achter ons. De SLS beschikt over een compleet arsenaal met vijf airbags en een complete kennel elektronische waakhonden.

Zowel de structuur als het koetswerk zijn nagenoeg compleet uit aluminium vervaardigd. Toch is de SLS met een leeggewicht van 1.620kg niet echt een lichtgewicht. Maar de dikke atmosferische 6.208cc V8 heeft er weinig moeite mee. 571pk en 650Nm volstaan voor en sprinttijd van 3,8 seconden (!) en een topsnelheid die bij 317km/u elektronisch begrensd (!!) is. We missen het plezier van zelf schakelen nog altijd, ook al heeft de automaat met dubbele koppeling de beste papieren in handen. Zo snel en efficiënt kan geen mens het. Aan de carbon-ceramische remmen hangt wel het prijskaartje van een kleine auto - ze zijn elke euro waard. De vertraging is machtig, de uithouding is fenomenaal. De SLS verkiest dankzij z'n middenmotor en ideale gewichtsverdeling een rijstijl die alle drama in de kast laat zitten. De ophanging is zo efficiënt en de stuurinrichting zo communicatief dat er evengoed tonnen rijplezier te rapen valt.