Mercedes S350 Lang

Inleiding

De S-Klasse van Mercedes werd in 1998 gelanceerd op het Salon van Parijs. Een model dat intussen alweer gelift werd, ook al zijn de uiterlijke wijzigingen zo discreet dat het onderscheid amper te maken valt. Samen met de discrete facelift werden ook enkele onderhuidse wijzigingen doorgevoerd, waaronder wat meer inhoud en vermogen voor de basismotor, de S350, die we hier in de lange uitvoering aan de tand voelen.

Mercedes biedt de S en S Lang aan met een aantal V6 en V8-motoren en een edele V12 (enkel voor de lange versie). De normale variant is verkrijgbaar met twee diesels (S320 CDI met 204pk en S400 CDI met 250pk) met een prijskaartje van respectievelijke € 63.404 en € 82.764. Benzinerijders hebben keuze uit de eerder genoemde S350, de S430, S500 en S55 AMG kompressor. Het vermogen varieert daarbij van 245pk tot 500pk, met een minimum- en maximumprijskaartje (zonder opties) van € 67.397 en € 124.146.

De lange versie is niet verkrijgbaar met de basisdiesel, maar voor het overige zijn de motoren gelijk. Wel is de S600 met een 5.513cc V12 met dubbele turbo en 500pk zoals gezegd enkel voor de lange versie voorzien. De duurste uitvoering kost in dit geval € 135.883, met een basisprijs voor de S350 als meest budgetvriendelijke gegeven, van 75.141 €. Die is standaard o.a. voorzien van automatische klimaatregeling, elektrische stuurwielverstelling, elektrisch regelbare bestuurders- en passagierszetel, vijftrapsautomaat (net als alle S-Klasses overigens), AIRmatic ophanging en lederen interieur. Op onze testwagen werd die uitrusting aangevuld met o.a. Parktronic parkeerhulp, het optionele Nappa Beige-leder, zetels met verwarming en verluchting (confort), Bixenonlampen, automatische sluiting van de koffer, een Bose geluidsinstallatie, een navigatiesysteem en een Keyless go-systeem. Alles samen goed voor € 15.906 aan opties en een totaal prijskaartje van € 91.047.

Exterieur

Facelifts zijn een delicate zaak in een luxesegment als dit. Je moet als constructeur immers nog meer dan in de lagere segmenten proberen vermijden dat de klant zich benadeeld voelt of de restwaarde op de modellen van voor de facelift naar beneden duikt. De wijzigingen zijn dan ook zo discreet dat ze amper waarneembaar zijn. Het gaat in dit geval om een aangepast radiatorrooster, een andere spiegelbehuizing en een lagere luchtinlaat vooraan. De obligate aanpassingen aan de lichtunits bestaan uit het invoeren van helder afdekglas voor de koplampen. Die kregen ook een andere invulling (o.a. voor de Bi-Xenonlampen) en glanzende optieken. Achteraan is het vernieuwde model enkel door de witte horizontale streepjes in de lichtblok van de oudere versie te onderscheiden.

De S-Klasse meet 5,04m in de lengte, 1,44m in de hoogte en is 1,85m breed. De lange versie doet er in de lengte 12cm bij en die komen allemaal ten gunste van de achterpassagiers. De wielbasis bedraagt 2,96m en 3,08m voor de lange versie. De vrije hoogte van 15cm kan, met name voor de lange versie, wat te krap worden -bijv. bij een in- of uitrijden van een ondergrondse parkeergarage-, maar de luchtvering doet er op aanvraag (een knop op het dashboard) 3,5cm bij en dat is handig. Op de buitenafwerking hebben we geen opmerkingen.

Interieur

Ook in dit topsegment is de concurrentie bikkelhard en het zijn voornamelijk Duitse spelers die het op de lucratieve winstmarges gemunt hebben. In het gamma van de BMW 7-Reeks, de Audi A8 en de VW Phaeton (net aangekondigd) kan je immers ook een lange versie vinden. Al deze concurrenten zijn recenter dan de S-Klasse en dat merk je. Het is onzinnig te klagen over een gebrek aan beenruimte in de S, maar het moet gezegd dat de concurrentie vaak nog beter doet. Dat het concept inmiddels al vijf jaar oud is, merk je ook aan sommige materialen, de mogelijkheden van het Comand-systeem en simpelweg het uitzicht van sommige knopjes (die om de ruiten te openen bijv.). Toch heeft Mercedes voor de update ook aan de materialen gedacht.

In het hele interieur is geen onedel onderdeel te vinden. De indeling van het mooi gewelfde dashboard en de middenconsole is logisch en vereist nauwelijks gewenning. Over de elektrisch verstelbare zetels zijn we niet heel erg enthousiast. Hoewel de ervaring ervan grotendeels afhankelijk is van de bouw van wie er in gaat zitten, hadden we in tegenstelling tot eerder geteste concurrenten moeite om een perfecte rijhouding te vinden. De positie van het zitvlak is net te hoog en de ondersteuning ter hoogte van de schouders kon beter. Een uitgebreide aanpasbaarheid van de lendensteun, de lengte van het zitvlak en een hoogte- en diepteverstelling van het uitstekend in de hand liggende stuurwiel konden dus niet verhinderen dat we ons na een week van proberen en instellen nog niet voor de volle 100% goed voelden in het zitmeubilair van de S.

De zee van ruimte voor de achterpassagiers wordt aangevuld met (beperkt) verstelbare buitenste zitplaatsen. Je kan daardoor zelf kiezen voor een normale zithouding met de rugleuning rechtop of een wat meer onderuit geschoven positie die ideaal is om te relaxen. Op de zetels op de achterbank hebben we geen aanmerkingen, die zijn uitstekend. Het spreekt voor zich dat de plaatsaanbod in alle richtingen, inclusief de hoogte, als riant kan bestempeld worden. Het comfort, dat in niet geringe mate te danken is aan de prima dempende eigenschappen van de AIRmatic pneumatische ophanging, maakt de S bijzonder geschikt als kilometervreter, maar da’s niet echt een verassing. Of je daarbij plaats neemt achteraan, en je laat rijden, of zelf de plaats achter het stuur opeist maakt weinig verschil uit. Een kofferruimte van 500l moet overigens voldoende zijn voor de reisbagage van een modaal gezin. De doorlaadmogelijkheden zijn beperkt. Mercedes mag wel de automatische sluiting van de kofferklep -een optie- nog verbeteren, want het systeem is lawaaiig -de achterklep slaat echt dicht in plaats van zacht te worden dicht getrokken- en onvoldoende beveiligd (tegen kindervingertjes bijv.).

Veiligheid

De S-Klasse is op veiligheidsgebied meer dan behoorlijk uitgerust. In regel kan je in deze klasse immers het hele veiligheidsarsenaal van de constructeur tot de standaarduitrusting rekenen. Je hebt dus sowieso recht op vijf driepuntsgordels die met uitzondering van de middelste achteraan allemaal voorzien zijn van spanners en spankrachtbegrenzers, vijf hoofdsteunen, een massa plofkussens (hier twee adaptieve frontale airbags, zijairbags voor- en achteraan en gordijnairbags), en een heel arsenaal elektronische hulpmiddelen. Denk maar aan ABS met remkrachtverdeler (van de laatste generatie met onder- en overstuurcontrole en noodremhulp), antispincontrole en natuurlijk ook stabiliteitscontrole. Maar Mercedes heeft nog net een streepje voor want het ontwikkelde wat het noemt het PreSafe veiligheidssyteem, en dat is tot op heden uniek.

Het systeem ‘herkent’ de mogelijkheid van een ongeval, nog voor zich dat feitelijk voordoet. Daarvoor gebruikt maakt het gebruik van de sensoren van de andere veiligheidssystemen en gaat het af op de reacties van de bestuurder. Als er veel gripverlies optreedt, de auto in een ongecontroleerde spin raakt of de bestuurder zeer krachtig het rempedaal intrapt -om maar een paar mogelijkheden te noemen- herkent de auto dat als een potentieel gevaarlijke situatie en worden voorbereidingen op een mogelijke crash getroffen. Daartoe horen o.a. het opspannen van de gordels, het aanpassen van de zetelinstelling voor een optimale absorbering van de schok en het sluiten van het schuifdak. Het proces is omkeerbaar, dus als een ongeval op het nippertje werd vermeden of het systeem onnodig tussenkomt (dat is ons tijdens de testweek wel een keer of vijf overkomen omdat we het rempedaal te snel induwden) er verder geen gevolgen zijn.

Rijgedrag

Onder de kap van onze limousine zit een lichtmetalen 3.7l zescilindermotor in V-vorm (de cilinderbanken staan in een hoek van 90° ten opzichte van elkaar) met drie kleppen per cilinder. Die is goed voor 245pk bij 5.700t/min en 350Nm bij 3.000t/min. De krachtbron wordt gekoppeld aan een vijftrapsautomaat die soepel schakelt, maar niet steeds even alert reageert. Met name bij een kickdown zou het systeem wel wat gezwinder mogen reageren. De automaat stuwt de aandrijfkracht door naar de achterwielen die daar, met optionele 245/50 R18-banden nauwelijks last van hebben. Die stuwen de minimaal 1840kg zware limousine naar 100km/u in 7,4sec, 2 tienden meer van de korte versie. Voor de afregeling van de topsnelheid komt er net geen begrenzer aan te pas want de S350 houdt het bij 246km/u voor bekeken. Dat zijn verre van beschamende prestaties, ook al voelt het door de uitstekende geluidsisolatie en de wat lome automaat allemaal niet zo snel aan. Je kan de met de automaat ook handmatig een versnelling selecteren, maar het maakt de reacties er niet voelbaar vlugger op en bovendien is het systeem niet het meest gebruiksvriendelijke. Je schakelt immers over naar de handmatige modus door links of rechts tegen de pook in Drive-positie te tikken -afhankelijk van je intentie op neer- of op te schakelen-, maar er is geen beveiliging waardoor je de handmatige functie vaak onbedoeld (de praktijk leert dat de volautomatische stand quasi constant wordt gebruikt) activeert door bijvoorbeeld je hand op de pook te laten rusten. Het duurt dan een tijdje voor de automaat weer overneemt.

Voor de ophanging maakt Mercedes gebruik van het AIRmatic systeem. Dat staat voor Adaptive Intelligent Ridecontrol en is een combinatie van een pneumatische ophanging en een adaptieve demping. Het systeem stelt de hardheid van de schokdempers automatisch af op de staat van het wegdek, de lading en de rijstijl van de bestuurder. Het zorgt ook voor een gevoelige beperking van de rolneigingen in de bochten en garandeert een constante rijhoogte onafhankelijk van de belading. Voornamelijk het comfort van het systeem wist ons te overtuigen want de meeste oneffenheden worden met verbazend gemak geabsorbeerd. Mercedes geeft de bestuurder bovendien de mogelijkheid om te kiezen uit twee extra demperinstellingen; middel en hard. Die lijken ons nuttig omdat de standaard -zachtste- stand op de achteras soms zweverig aanvoelde. Bij de middelste positie blijft dat achterwege terwijl de schokken nauwelijks voelbaar stugger worden opgevangen. Met de minst vergevingsgezinde afstelling geeft de ophanging alle oneffenheden aan de inzittenden door, maar zelfs dan is er nauwelijks sprake van overbodige koetswerkbewegingen. Het systeem laat zich ook niet vangen aan verkeersplateaus of drempels en in ons land is dat een element om in overweging te nemen. De variabel bekrachtigde tandheugelbesturing zorgt voor net voldoende feedback en filtert storende elementen uit.

Mercedes geeft een gemiddeld verbruik op van 11,1l/100km voor de gemengde cyclus, 16,4l/100km voor de stedelijke cyclus en 8,1l/100km voor de buitenstedelijke ritten. Veel minder dan het verbruik dat we tijdens de testperiode konden optekenen want dat zakte voor de gemengde cyclus nooit onder 20l/100km, en voor een stukje Brusselse ring aan matige snelheden gaf de boordcomputer nog steeds 14,4l/100km. Dat is zonder meer fors te noemen.

Conclusie

De Mercedes S-Klasse is de onbetwistbare leider binnen het luxesegment en is dat al sinds z’n lancering in 1998. Om die positie veilig te stellen werd de S onlangs wat opgefrist. Discreet, want een te ingrijpende facelift zou de restwaarde onder druk zetten en dat wil men niet bij Mercedes. Naast de beperkte uiterlijke wijzigingen werd vooral de materiaalkeuze in het interieur onder handen genomen. Deze lange versie is wat ruimte betreft niet meer de koploper in zijn klasse, al was het maar omdat de wagens van de competitie (o.a. BMW 7-Reeks, Audi A8, VW Phaeton) recenter zijn. Dat sommige details en de zithouding voor verbetering vatbaar zijn is aan hetzelfde te wijten, maar dat wil niet zeggen dat het in de S niet aangenaam toeven zou zijn.

De instapmotor heeft een grote dorst en de automaat mocht wat alerter reageren, maar de prestaties zijn meer dan voldoende voor een aangename rit. Bovendien zorgt de AIRmatic pneumatische ophanging, die drie verschillende standen heeft, voor een uitmuntend comfort. Dat alleen maakt de S al tot een geschikte kilometervreter. De lijst met standaarduitrusting vertoont geen echte hiaten, maar er is nog ruimte zat voor opties en die zijn niet steeds even goedkoop. Dat is evenwel een constante binnen dit segment.