Mercedes GLK 250 CDI 4Matic

Inleiding

Het is al drie jaar geleden dat Mercedes toetrad tot de markt van de compacte SUVs. Premium weliswaar, maar ook daar was al concurrentie. Van de BMW X3 die het segment heeft geschapen, de XC60 die Volvo een schot in de roos opleverde en laat ons inmiddels ook de Audi Q5 niet vergeten. Toch is Mercedes erg tevreden met de GLK. De verkoop loopt vlot en hoewel de tijd voor een eerste opfrisbeurt inmiddels is aangebroken, kan je nauwelijks spreken van een noodzakelijke wijziging. Afgelopen jaar verkocht het bedrijf meer GLK dan de twee jaren ervoor. Dergelijke stijging van de aantallen is zeldzaam en duiden erop dat het product goed ‘rijpt'.

De uiterlijke aanpassingen zijn logischerwijs bescheidener dan de technische, waar Mercedes vooral inspanningen verricht om verbruik en CO2-uitstoot beter te beheersen. Het levert een gamma op dat licht herschikt is. Bij de diesels noteren we een 200, 220, 250 en 350, maar met die cijfers ben je tegenwoordig niets meer. Zo zijn de eerste drie allemaal 2,2l groot (maar respectievelijk 143, 170pk en 204pk sterk) en is de laatste een drieliter (met liefst 265pk). De enige benzine is een 350 en die heeft met 3,5l slagvolume als enige respect voor het cijfer op de kofferklep. Alleen deze variant titk in basislivrei boven € 50.000, maar je hebt dan wel meer dan 300pk ter beschikking.

De diesels zijn leverbaar vanaf € 36.235, maar de door ons gereden 250 tikt af op € 46.142. Daarvoor wordt hij wel meteen op de vier wielen aangedreven, wat lager in het gamma niet steeds het geval is. We trekken er per slot van rekening ook het bos mee in.

Exterieur

In een segment waarin constructeurs erg veel moeite doen om hun halfhoge asfaltvreters gespierd en aerodynamisch te laten overkomen en daarvoor hun toevlucht zoeken in wulpse lijnen en rondingen, is de GLK eigenlijk een buitenbeentje. Hij is hoekig, erg geometrisch en onderscheidt zich daardoor van de massa. De stijgende productiecijfers laten ook vermoeden dat de GLK goed gewapend is tegen de tand des tijds. Erg veel verschil met de versie van voor de opfrisbeurt is er dan ook niet. Natuurlijk zijn er nieuwe velgen - geen facelift is compleet zonder, maar voorts zijn het in profiel alleen de hertekende dakbeugels die het model verraden.

Aan de voorzijde is er meer aan de hand. Vroeger had je de keuze uit twee bumpers, waarvan er één was aangepast voor offroadgebruik. Voortaan heeft elke GLK hetzelfde stootschild. Erboven zit nu ook steeds dezelfde grille met zilveren lamellen, al kan je wel bijbetalen als je daar ook nog een chroomrandje in wil. De contouren van de lichtunits bleven dezelfde maar samen met de (verplichte) introductie van LED-dagrijlichten, wijzigt ook de invulling. Achteraan, ten slotte, is het voornaamste wapenfeit de nieuwe bumpervorm. Die is een tikkeltje breder en z'n horizontale lijnen benadrukken de breedte van de GLK. Het cijfer dat daarbij hoort is overigens 1,84m. Wie ook lengte en hoogte wil nameten noteert daarvoor 5,54 en 1,67m.

Interieur

Mercedes-interieur komen bij adepten van het merk zo vertrouwd over dat het speuren naar aanpassingen een heuse klus is. Nochtans zijn er wel enkele die best ingrijpend zijn. Zo is de vernellingshendel bij automatische versies (en dat zijn ze bijna allemaal) niet langer op de middentunnel te vinden. Die zit nu rechts achter het stuur. Zoals bij de hoger gepositioneerde modellen van het merk. Daardoor is het ontwerp van de ruimte tussen de twee voorzetels functioneler en soberder.

Wat het meest in het oog springt zijn echter de sierlijsten. De boorplank wordt erdoor in twee stukken verdeeld en met materiaal is niet bepaald zuinig omgesprongen. Keuze is er uit geborsteld aluminium (standaard) of een houtinleg (optioneel), maar het gaat allebei van deur tot deur. De luchtdoorstroomopeningen die door het dashboard komen hebben nu ook hier het ontwerp gekregen dat eerst werd geïntroduceerd op de SLS AMG. Dat streelt het oog, maar ze zijn ook beter instelbaar.

De voornaamste wijzigingen hebben we inmiddels achter de kiezen. Wat rest, is het gekende recept. Uitstekende zetels, een heldere ergonomie en een achterbank die ook best ruim is. De GLK was voorheen een aangename auto om in te toeven en is dat nog steeds.

Veiligheid

De GLK zat al stevig in de veiligheidsuitrusting. De standaardcollectie airbags omvat 7 exemplaren, met frontale, laterale en gordijnairbags die het gezelschap krijgen van een knie-kussen voor de bestuurder. Wie achteraan ook zijdelingse airbags wil, kan ze aanvinken in de optielijst. Da's een extraatje dat -omdat het zelden of nooit wordt genomen- bij heel wat constructeurs uit de optielijsten is verdwenen. ABS met remkrachtverdeler, stabiliteitscontrole en noodremhulp is er ook steeds. En in de voorzetels zit een systeem dat de gevolgen van een whiplash beperkt (door de kopsteun vooruit te bewegen) als je achteraan wordt aangereden.

Als je dat allemaal onvoldoende vindt, kan je jezelf laten gaan in de optielijst. Daarin staan wat snufjes die inmiddels van de topmodellen van het merk zijn doorgesijpeld. Een radargestuurde snelheidsregelaar die desnoods zelf de noodrem intrapt bijvoorbeeld. Of een systeem dat de dode hoek in de gaten houdt. Of een rijstrookassistent die zelfs bijstuurt als je per ongeluk van je vak afwijkt.

Rijgedrag

Vooruitgang, dat is de motor achter deze modelupdate. Nu ja... de motoren zijn krachtiger en zuiniger geworden. Onder meer dankzij een start/stop-systeem dat nu toch echt gemeengoed is en een remenergierecuperatiemodule. Maar laat ons ook meteen de Olifant in de porseleinwinkel erbij halen. De GLK wist ons tot op heden vooral te overtuigen met z'n fijne ophanging en z'n prettige stuurinrichting. Die laatste was namelijk nog hydraulisch. Vanaf heden wordt de tandheugelinstallatie evenwel door een elektromotor versteld en dat betekent dat je het nu ook hier zonder stuurgevoel moet stellen. Mercedes' installatie is botweg bij de betere maar dat is nog altijd geen match voor het systeem van voor de facelift. Je spaart er elke 100km ongeveer een halve euro brandstof mee uit. De ophanging werd ook bijgesteld, met lichtjes andere waarden voor veren en dempers. Kwestie van het comfort te behouden maar het geheel net iets knapperiger te maken. En dat is gelukt. Je vergeet er het stuur bij...

Nagenoeg het ganse motorenprogramma bestaat uit diesels en het gros daarvan heeft 2,2l slagvolume. Het verschil wordt hoofdzakelijk gemaakt door software, injectoren, inspuitdruk en de turboladers. In het geval van de 250 CDI betekent het dat je 204pk en een indrukwekkend koppel van 500Nm hebt om mee te werken. De combinatie omvat ook nog een automaat zeven trappen en een permanente vierwielaandrijving. Die laatste stuurt in normale omstandigheden 45% van de trekkracht naar de voorwielen en 55% naar de achterwielen, maar in de praktijk is het natuurlijk gewoon variabel. Een off-road-programma maakt deel uit van een pakket waar ook een bodembeschermplaat en afdaalhulp (via de remmen) toe behoort en moet je door een gemiddeld bosje helpen. We hebben dat ook gedaan, maar Mercedes serveerde ons daarvoor een exemplaar met terreinrubber. In terreinomstandigheden is dat meer bepalend dan de capaciteiten van het voertuig.

Op de weg is 250 CDI in staat zichzelf naar 100 te stuwen in exact 8 tellen. Kwiek, al gebeurt dat zo beheerst dat er weinig aan is. De top wordt bij 210km/u bereikt. Waar de GLK echter het meest overtuigt is alles ertussen, met z'n werkingsstilte, z'n vermogen om vlijtig een tussensprint af te werken, zijdezachte schakelovergangen en een wegligging die tegelijk voorspelbaar en prettig is. Het bestaat.

Tot slot nog een paar woorden over het verbruik. Mercedes geeft, afhankelijk van de uitrustingsversie en de wielen, voor deze motorversie een gemiddelde van 6,1 tot 6,5l/100km op. Dat komt met een uitstoot van 159 tot 169g/km overeen. Onze testrit was echter niet gespeend van reliëf en mede daardoor tikten we een dikke liter hoger af. Een resultaat dat we als prima beschouwen.

Conclusie

Drie jaar geleden pikte Mercedes in op de compacte SUV-trend. Het is de GLK z'n missie om het de Audi Q5 en BMW X3 moeilijk te maken. En dat lukt het model almaar beter, want in tegenstelling tot wat gebruikelijk is, worden er jaarlijks steeds meer exemplaren van verkocht. Inmiddels is het tijd voor een update, met wat milde esthetische updates in combinatie met een hoop motorische upgrades.

Het hoekige lijnenspel verleidt steeds meer. Logisch dus dat Mercedes niet veel verder gaat dan de montage van wat andere bumperschilden, velgen en sierlijsten. Aan de binnenzijde is een herwerkt dashboard het voornaamste wapenfeit. Je vindt er nu de ventilatieroosters van de SLS AMG, net als een sierlijst die van portier tot portier strekt. Bij de versies met een automatische versnellingsbak wordt voortaan gebruik gemaakt van een selectiehendel aan het stuur. Dat zorgt voor een meer bruikbare en praktischer ingedeelde middentunnel, terwijl het interieur niets van het comfort of de ruimte verliest waar we bij de eerste uitgave zo lovend over waren.

Tijd om te rijden dan. De GLK 250 CDI is er vanaf € 46.142, met een zijdezacht en tegelijk kwiek schakelende zeventrapsautomaat en vierwielaandrijving die steeds deel uitmaken van het pakket. Met 204pk en vooral een erg hoge trekkracht van 500Nm komt de viercilinder common-rail diesel met gemak aan goede cijfers. De sprint naar 100 duurt exact 8 seconden en toch staat er een bescheiden dorst (6,5l/100km opgegeven verbruik) tegenover. Om het maximum uit elke druppel diesel te halen is de hydraulische stuurinrichting vervangen door een elektrisch exemplaar. Zowat het beste voorbeeld van die technologie tot op heden, maar stuurgevoel blijft een probleem. De GLK compenseert dat in de score met een ophanging die weer een tikkeltje fijner is afgesteld.