Mercedes E55 AMG

Inleiding

De Mercedes E55 AMG is de absolute top van E-Klasse-aanbod. Het is een uitvoering die de eisen van de gewone, goed rijdende berline, moet overstijgen en de ruimte koppelt aan zelden geziene prestaties. De eerste generatie, die van 1997 tot 2001 in de catalogus stond, was een succes met niet minder dan 12.000 verkochte exemplaren. Deze tweede generatie moet de lat nog hoger leggen, en minstens evenveel bijval krijgen. Auto’s in de categorie van de E55 AMG zijn een zeldzaamheid, maar dat wil niet zeggen dat wie gaat shoppen in dit exclusieve segment helemaal geen keuze heeft. Zo goed als elke zichzelf respecterende Duitse constructeur heeft een model dat vergelijkbare prestaties neerzet. Bij Audi is dat de RS6, bij BMW is het de M5 en de Britten mengen zich in de strijd met de Jaguar S-Type R. Mercedes heeft wel even een streepje voor, omdat de S-Type intussen al gelift is en Audi en BMW omwille van een modelwissel momenteel nog geen recente exemplaren kunnen aanbieden.

De basisprijs van de E55 AMG bedraagt € 94.622 en daarvoor krijg je naast het hoogwaardig staaltje techniek onder de motorkap onder meer een lederen interieur, specifieke AMG-uitrusting (waaronder een koetswerkkit en lichtmetalen velgen), een verwarmd ruitensproeiersysteem, snelheidsregelaar, elektrisch bediende ruiten en spiegels, automatische klimaatregeling en een gelaagde voor- en achterruit. Toch kan je ook hier nog een hoop opties nemen. Bij onze testwagen vertegenwoordigen de opties een totaal van € 19.831. Daarvoor heb je onder meer metaalkleur, een alarmsysteem, afstandsregelaar (Distronic), parkeerhulp, GSM, dynamische multi-contourzetels vooraan met verwarming en verluchting, bandendrukcontrole, een beschermplaat onder het carter, een DVD-navigatiesysteem, een elektrisch rolgordijn voor de achterruit, TV, een verwarmde achterbank, panoramisch open dak, automatische koffersluiting en een keyless-go startsysteem zonder sleutel. De totale kostprijs bedraagt daardoor € 114.453.

Exterieur

Het uiterlijk van deze AMG blijft, zoals bij alle wagens die door de subdivisie van Mercedes afgeleverd worden, in feite discreet, maar net niet té. De aanpassingen blijven beperkt tot elementen die omwille van de roeping van de wagen bijna net zo noodzakelijk als esthetische zijn. AMG voorzag zelfs de kofferklep niet van een extra windgeleider. Door de uitgekiende aërodynamica van het seriemodel was dat immers geen noodzaak. Wat wel onder handen werd genomen zijn de bumpers. Die kregen zowel voor- als achteraan een wat agressiever uitzicht en -belangrijker- bevorderen de luchtdoorstroming. Tegen die discrete ingrepen zijn het V8 Kompressor-embleem op de flank, het AMG-logo en de vier ovalen uitlaatstukken achteraan natuurlijk weggevertjes. Het zijn die elementen die samen met het forse schoeisel op 18-duims lichtmetaal de overwegend elegante berline een stoer kantje geven. Het is een designfilosofie die gedreven is door noodzaak eerder dan uiterlijk vertoon, waarachter we ons helemaal kunnen scharen. Want wat heb je nu met bijna 500pk onder de rechtervoet te bewijzen? De afwerking is, zoals je bij een auto van 100.000 kan -nee, moet- verwachten: geheel foutloos. Fijne koetswerknaden en nauw aansluitende koetswerkpanelen. Waar je bij elke E-Klasse op kan rekenen dus.

Interieur

De binnen- en buitenvormgeving zit op één lijn als het op subtiliteit aankomt. De AMG-uitvoering mag dan wel herkenbaar zijn aan het steeds terugkerend AMG-logo (op de deurdorpels, het instrumentenpaneel en de zetelbekleding bijvoorbeeld), het geheel doet weinig meer dan de aanwezigheid van het vermogen tussen de voorwielen bevestigen. Het instrumentenbord is specifiek, maar net zo sober als dat van andere E-Klasses. Het bestaat nog steeds uit drie ronde klokken; een analoge klok, de snelheidsmeter met centraal scherm voor de boordcomputer en een toerenteller. Stijlvol, al mocht wat ons betreft de toerenteller een wat prominentere plaats gekregen hebben. Voor het interieur is er een ruime keuze aan tinten en bekledingen. Het zitmeubilair, standaard uitgevoerd in een hoogwaardige Nappa / Nubuck ledercombinatie, bestaat vooraan uit multicontourzetels. Die steunen als de beste dankzij uitgebreide elektrische instelmogelijkheden en een groot aantal naar keuze op te blazen steunkussens. Comfortabel en zonder meer in staat om je in alle omstandigheden op je plaats te houden. Onze testwagen was optioneel voorzien van de Dynamische Multicontourfunctie, die voor het eerst op de S-Klasse werd geïntroduceerd. Die houdt in dat de zetel bij het insturen van een bocht de luchtkussens aan de buitenzijde opblaast om de inzittenden vooraan op hun plaats te houden. Een systeem dat eenvoudigweg geniaal is, en helemaal bovenaan de lijst van te nemen opties mag geplaatst worden. Het vereist nauwelijks gewenning, maar het werkt verslavend. Van de rijhouding mag je verwachten dat die grenst aan perfectie, en ook op dat vlak stelt Mercedes ons niet teleur. Het stuurwiel is dan ook elektrisch over de diepte- en hoogte-as verstelbaar.

Voor het overige is het interieur nauwelijks anders dan dat van elke andere E, met inbegrip van de opties die op nagenoeg elke uitvoering te krijgen zijn. Het plaatsaanbod is ook achteraan ruim, met een riante voet-, knie-, elleboog- en hoofdruimte. Tot de comfortvoorzieningen horen onder meer een feilloos werkende airco, in ons geval met vier klimaatzones, een dubbel zonnedak en een geluidsinstallatie van Harman Cardon met twaalf luidsprekers. Het interieur is voorzien van tal van opbergvakken, zoals in de armsteun vooraan, in de deuren, tegen de rugleuning van de voorzetels en in de centrale armsteun achteraan. Voor de passagiers op de achterbank herbergt die armsteun ook twee bekerhouders. Een onderdeel waar je vooraan vergeefs naar kan zoeken. De beschikbare ruimte, in combinatie met de volbloed prestaties van dergelijke modellen, vormen een belangrijke factor bij het succes van deze modellen omdat ze sportwagenprestaties zonder al te grote toegevingen koppelen aan de belaadbaarheid en functionaliteit van een grote reiswagen. De kofferruimte, al dan niet toegankelijk via en optionele elektrisch bediende kofferklep, bedraagt in dit geval dan ook 530l. Meer flexibiliteit zou ook nog kunnen, want de E55 AMG bestaat nu ook als break.

Veiligheid

Bij wagens met een prestatiepotentieel als deze AMG-Mercedes is de actieve veiligheidsuitrusting bijna net zo belangrijk als de passieve veiligheidsvoorzieningen. De Duitsers zorgen in elk geval voor een uitgebreid totaalpakket dat nauwelijks nog iets te wensen overlaat. Alle zitplaatsen hebben vanzelfsprekend recht op driepuntsgordels met spankrachtbegrenzers. Vooraan worden deze bijgestaan door frontale, adaptieve airbags (2 fasen) en zijdelingse airbags. Windowbags zijn ook steeds aanwezig. Achteraan zijn er ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes. Een hele batterij elektronische systemen probeert echter te vermijden dat bovenstaande reactieve systemen nodig zouden zijn. Een geavanceerd ABS-systeem, tractiecontrole en stabiliteitscontrole zijn standaard. De afstelling ervan werd wel door AMG herbekeken, wat een goede zaak is omdat geen van de elektronische hulpmiddelen zich helemaal laat uitschakelen. Het ESP-systeem kan enkel in een meer tolerante stand gezet worden. Je krijgt dan (letterlijk) wat speelruimte, maar als je te ver gaat komt het systeem onvermijdelijk tussen. Een pretbedervertje, soms toch, dat perfect verdedigbaar is.

Optioneel is de Distronic, radargestuurde snelheidsregelaar. Een systeem dat naast Mercedes, ook bij BMW en Jaguar wordt aangeboden, en het gebruik van een snelheidsregelaar op druk bereden Europese wegen niet alleen toegankelijker maakt, maar ook een troef is op het vak van veiligheid. Het systeem past de snelheid van de wagen immers constant aan het vooropgaande verkeer aan en maakt desnoods gebruik van de remmen om een (aanpasbare) veilige tussenafstand te houden. Is de tussenkomst van de bestuurder vereist, dan weerklinkt een auditief signaal samen met een visuele waarschuwing. Specifieke bij Mercedes meet het systeem continu de afstand met de voorliggers en waarschuwt het bij mogelijk gevaar, ook als de Distronic niet actief is. Omdat soms ook fietsers of verkeersborden door het systeem worden opgepikt, weerklinkt het signaal frequent, maar het is een grote veiligheidstroef dus we nemen er graag de neveneffecten bij. Enige mogelijke aanvulling op de basisuitrusting zijn zijdelingse plofkussens achteraan.

Rijgedrag

Het kloppende hart van de E55 AMG is meer dan zomaar een krachtbron. Het is een kunstwerk, een staaltje techniek en perfectie dat de stempel draagt van een specifieke AMG-ingenieur. De huistuner van Mercedes werkt immers volgens het “one man, one engine”-principe. Dat houdt in dat de motor door één ingenieur wordt gebouwd, die dan ook verantwoordelijk is voor het goed functioneren van het model. Voor deze E opteerde AMG voor de krachtbron uit de SL 55 AMG. Dat is een 5439cc achtcilinder met twee cilinderbanken in V-vorm en drie kleppen per cilinder. De motor is drukgevoed door een compressor die met een maximumrotatiesnelheid van 23.000 toeren per minuut tot 1850kg lucht per uur door de verbrandingskamers jaagt. Het resultaat is een vermogensopbrengst van 476pk bij 6100t/min en 700Nm koppel dat tussen 2.650 en 4.500t/min permanent ter beschikking is. Cijfers die ten opzichte van het vorige model een toename van 34% vermogen en 32% koppel vertegenwoordigen. Een automatische vijfbak sluist alles door naar de aangedreven achterwielen. In ideale omstandigheden duwen die de toch niet bepaald lichte E naar 100km/u in 4,7sec. In niet eens 10 tellen passeert de naald 160km/u en na 16,1sec staat een zwaar illegale 200 op de teller. Indrukwekkend. De topsnelheid zou elektronisch begrensd zijn op 250km/u. Zou, omdat onze testwagen ook met meer op de teller furieus bleef accelereren. De wijzerplaat tot 320km/u is een indicatie van het onbegrensde kunnen van deze prestatieberline, waarvan het gros vermoedelijk slechts korte tijd met begrenzer rondrijdt, al was het maar uit principe.

De ophanging bestaat uit een vierlink vooras en een multilink-achteras. Alle vier de wielen zijn net als bij de standaard E’s luchtgeveerd, maar de afstelling werd wel door AMG aangescherpt. De rijhoogte werd naar beneden toe bijgesteld en de demping is veel stugger, zonder dat je over grote concessies op het vlak van comfort kan spreken. Met een toets op de middenconsole kan je behalve de standaardmodus ook nog twee sportieve modi selecteren. Die geven wat meer gevoel, wat niet meteen een must is omdat het systeem sowieso goed scoort op dat vlak. Op een goed wegdek is het verschil overigens moeilijk voelbaar. De ophanging beschikt ook over een antiduik en Őstijgersysteem. Ook in de bochten blijft de koets nagenoeg vlak, zoals het hoort, terwijl sommige standaarduitvoeringen niet op een centimetertje veerweg kijken.

De variabele stuurbekrachtiging is een pak zwaarder om bij de karakteristieken van de wagen te passen en meer gevoel te geven. De prestaties van de remmen zijn nauwelijks minder indrukwekkend dan het acceleratievermogen. Het SBC-systeem (Sensotronic Break Control) munt uit in pedaalgevoel en vertragingsvermogen; tot 10,8m/s2. Het zijn intern geventileerde en geperforeerde schijven, vooraan met een diameter van 360mm, achteraan met een doorsnede van 330mm die dat mogelijk maken. Het wrijvingsoppervlak van het systeem met acht zuigers vooraan is dubbel zo groot als bij de E 500. In de praktijk komt het erop neer dat een potje vol accelereren en zo hard mogelijk de ankers in gaan je aan meer G-krachten en buikkriebels blootstelt dan een gemiddelde attractie in een pretpark. Het remsysteem is daarenboven onvermoeibaar en in rechte lijn laat het toe de wielen te blokkeren. Precies zoals we het graag hebben. De automaat heeft een comfort-stand, een duidelijk dynamische sportsetting en een handmatige modus, waarmee met knoppen aan het stuurwiel kan geschakeld worden. Die laatste stand vinden we overbodig omdat de automaat altijd alert, snel en soepel schakelt en de bak ook in de handgeschakelde modus constant ongevraagd blijft koppelen waardoor het nut ervan verloren gaat.

Het schoeisel bestaat vooraan uit 245/40 ZR 18-rubber. Achteraan monteert Mercedes een 265/35 ZR 18-band. Dat had ook een maatje meer mogen zijn, omdat de zelfs bij droog weer niet altijd alle vermogen even vlekkeloos op het wegdek wordt overgebracht. Als het nat is, en natuurlijk met het ESP-systeem in de meest tolerante stand, durft de achterzijde zelfs bij een kickdown aan 160km/u nog de zijkant van de weg opzoeken. In rechte lijn verslikt menig volbloed sportwagen zich aan het potentieel van deze AMG, maar in het bochtenwerk is deze berline een vogel voor de kat. Je kan snel bochten afronden, met een quasi neutraal weggedrag (licht onderstuur, al kan je met 700Nm op de achteras overstuur op eender welk ogenblik uitlokken), maar de wetten van de fysica zijn onverbiddelijk; door het hoge gewicht is dit één van de weinige vlakken waarin de E zijn meerdere moet herkennen in vaak minder krachtige sportwagens. Toch is de E in alle omstandigheden verassend eenvoudig beschaafd te rijden. Als de omstandigheden niet optimaal zijn, bij regenweer bijvoorbeeld, moet je wel kunnen verdragen dat de stabiliteitscontrole bijna permanent een handje toesteekt.

Mercedes spreekt over een gebruiksgemiddelde van 12,9l op de gemengde cyclus en een buitenstedelijk gebruik van 9,9l/100km. Optimistisch, want zelfs bij een rit van 400 onafgebroken autostradekilometers kwamen we niet onder 13l/100km, al moet gezegd dat onze testwagen nog niet bepaald veel kilometers op de teller had en het verbruik dus nog zou kunnen zakken. We houden het op een redelijk gemiddelde van een liter of 16 per 100km. Als je sportief gaat rijden kan je dat eenvoudig verdubbelen en dan kom je met de tankinhoud van 80l niet bepaald ver.

Conclusie

De eerste E-Klasse AMG was met een wereldwijde verkoop van 12.000 exemplaren zonder meer een schot in de roos. Mercedes wil die prestatie met deze tweede generatie op z’n minst evenaren, en het laat daarbij weinig aan het toeval over. Meer dan 30% winst op het vlak van vermogen en koppel, 476pk en 700Nm uit een met de hand gebouwde 5,5l V8 compressor, staan garant voor een acceleratietijd van 0 naar 100km/u in 4,7sec. Een kostenplaatje van bijna € 100.000 en een ruim interieur dat op onbenullige details na vrij is van kritiek zorgen zelfs voor een prijs/prestatie/volumeverhouding die gunstiger is dan bij de meeste evenwaardig presterende sportwagens. Dat de fiscus net als bij deze laatste ook grondig verrijkt wordt, is een minpunt, net als het verbruik. Toch is een realistisch gemiddelde van 16l/100km (Mercedes claimt 12,9l/100km) zeer redelijk te noemen.

Wagens in deze categorie behoren tot het beste dat de constructeurs te bieden hebben, zowel bij Mercedes, als bij de niet zo talrijke concurrenten. Het ene model boven het andere kiezen op basis van objectieve gegevens is dan ook nauwelijks doenbaar. Maar verschillen in de filosofie bestaan wél. De Jaguar S-Type R is het meest gericht op comfort terwijl BMW met de M5 en Audi met de RS6 openlijk kiezen voor sportiviteit. Mercedes zit er tussenin en biedt een discrete mix. Die is zonder grote concessies geschikt voor comfortabele ritten en kan tegelijk ongemeen snel, sportief en controleerbaar uit de hoek komen. Een betere combinatie is dan ook moeilijk denkbaarij De E55 AMG Break misschien?