Mercedes E 220 CDI Break

Inleiding

Al generaties lang bouwt Mercedes breakversies op basis van de berlines in de hogere middenklasse. De E-Klasse heeft die klasse inmiddels ingeruild voor een wat hoger segment, maar de break is er nog steeds. De nieuwe berline werd in 2002 voorgesteld en de break is een jaartje later. Geen slechte timing van Mercedes want de functionele variant van de 5-Reeks laat nog even op zich wachten en bij die andere Duitse luxeconstructeur, Audi, begint de A6 het moeilijk te krijgen om zijn leeftijd te verbergen. Verder is de concurrentie in deze klasse wat dunnetjes. De Japanners en de Fransen houden zich zonder uitzondering buiten de strijd. Alleen enkele zweden, Saab met de 9-5 en de Volvo met de uitstekende V70, vormen een alternatief.

De E-Klasse Break wordt aangeboden als 200 Kompressor, 240, 320, 500 en 55 AMG bij de benzinemotoren, overeenkomstig een cilinderinhoud en vermogen van 1,8l en 163pk, 2,6l en 177pk, 3,2l en 224pk, 5,0l en 306pk en 5,5l en 476pk. Het prijskaartje varieert van € 40.172 voor de 200 Kompressor tot € 97.163 voor de AMG-uitvoering. Dieselen kan met de 220 CDI met een inhoud van 2,1l en een vermogen van 150pk, 270 CDI met een inhoud van 2,7l en 177pk en een 3,2l grote en 204pk sterke 320 CDI. Op het basisprijskaartje van de reeks, en meteen ook dat van onze testwagen, staat € 41.140. De duurste diesel wisselt voor € 49.368 van eigenaar. Onze testwagen was nog voorzien van € 13.839 aan opties, waaronder de uitvoering Elegance, metaalkleur, Duo leder blauw pacifique, parkeerhulp, Comand-systeem met navigatie en DVD-speler, een wegklapbare trekhaak, aluminium velgen en een benzinetank met een inhoud van 80l. Het totale prijskaartje bedraagt daardoor € 54.979.

Exterieur

Weinigen zullen beweren dat de koets van de nieuwe E-Klasse meer is dan een voorzichtige evolutie van het voorgaande model, en dat is het ook niet. De snuit werd wat dynamischer met meer ovale lichtunits en meer uitgesproken plooilijnen, maar alle basisingrediënten bleven hetzelfde. De break oogt voornamelijk door een toegenomen bolle vorm van de flank ter hoogte van de achterste wielkasten sportiever dan zijn voorganger, ook al blijft het subtiel. De achterpartij werd door gebruik te maken van een schuiner geplaatste achterruit gemoderniseerd. Die wordt zo wat boller terwijl de achterste zijruiten spits uitlopen. Daardoor leunt deze nieuwe E-Klasse break aan bij de lifestyle-breaks, waar de lijn primeert boven de functionaliteit. Dat is het geval bij de C-Klasse, maar dit maal ging de autobouwer niet zo ver. De achterzijde van de berline kreeg een andere uitstraling door geheel nieuwe lichtblokken. Dat is bij de break niet het geval; de achterlichten wijken nauwelijks af van die van de vorige generatie. Uiterlijk is deze E dus een auto voor het traditionele Mercedes-cliënteel. Dat mag zich dan ook verwachten aan een volgens Duitse normen samengestelde wagen. Geen foutjes in de afwerking en perfect gelijklopende koetswerknaden.

Interieur

Elegantie en gebruiksgemak, daar draait het bij de constructeur met de ster voornamelijk om. Ook hier geen verassingen. Het interieur is een logisch vervolg op het vorige, met duidelijke pennentrekken die ook in de S-Klasse al te zien waren. De knopjes en hendeltjes zitten op een ergonomische plaats, en ook de typische Mercedes-oplossingen wennen snel. Dan denken we bijvoorbeeld aan het ontbreken van een rechterhendel aan het stuurwiel en het knullig uitziende hendeltje voor de bediening van de snelheidsregelaar en de begrenzer. Ook het gecentraliseerde Comand-systeem, dat de bediening van onder meer mobiele telefoon, TV, DVD, navigatie en het audiosysteem groepeert, is een plezier om mee te werken. Klein kanttekeningetje: ook hier is het in het begin wat zoeken (als je naar een CD luistert en je drukt op Audio, moet je bijv. eerst op ‘terug’ duwen alvorens je de radio kan kiezen) dus je zal van ons niet horen dat het systeem met kop en schouder boven de iDrive van BMW uitsteekt bijvoorbeeld.

Het zitmeubilair is uitstekend en er is een ruime verstelbaarheid van zowel de zetels als het stuurwiel. Een aan perfectie grenzende rijhouding is dus geen enkel probleem. Zowel de zijdelingse- als de ruggesteun en de verstelbare lendensteun van de voorzetels moeten met superlatieven omschreven worden. We verkiezen ze zelfs boven de comfortzetels van de S-Klasse waar we ons niet helemaal goed in voelden. Dezelfde positieve toon kunnen we aanhouden voor de achterbank. Hoofd-, knie- en voetruimte te over en dat hoort zo in een 4,85m lange, 1,82m brede en 1,50m hoge luxebreak.

In de koffer, die uiteraard gelijkmatig van vorm is, kan je sowieso 690l kwijt. Om het laden in alle omstandigheden nog wat makkelijker te maken schuift het rolgordijn elektrisch omhoog als de klep openstaat. Die kofferklep zelf kan je voortaan, gewoon door ze een seconde stil te houden, in eender welke stand vergrendelen. Handig. Voor wie dat nog niet functioneel genoeg is, biedt Mercedes ook een variabel verankeringsysteem aan of kan een laadplateau elektrisch tot 40cm uitschuiven. Die hebbedingetjes zijn uiteraard optioneel. De E-Break is niet zo slim met opbergmogelijkheden als pakweg de monovolumes zijn, maar je kan toch op allerhande plaatsen je prulletjes kwijt. Als de reguliere kofferruimte te krap wordt, kan je altijd nog de achterbank in twee ongelijke delen neerklappen. De beschikbare ruimte vergroot dan tot 1950l.

Veiligheid

Van een auto in deze klasse mag je verwachten dat hij voorzien is van alle mogelijke veiligheidsvoorzieningen en dat is ook zo, op zijdelingse airbags achteraan na. De standaarduitrusting bestaat immers uit twee adaptieve frontale airbags, zij-airbags vooraan en gordijnairbags. Die worden gecomplementeerd met driepuntsgordels op alle zitplaatsen, voorzien van spanners en spankrachtbegrenzers. Bij de actieve systemen noteren we ABS met remassistentie, dat de prestaties van het krachtige elektro-hydraulische remsysteem balanceert en maximaliseert, tractiecontrole en een nogal brutale stabiliteitscontrole.

Rijgedrag

De 2148cc viercilinder-in-lijn common-rail turbodiesel produceert 150pk bij 4.200t/min en 340Nm bij 2.000t/min. Mercedes koppelt die aan een zesbak met lange verhoudingen (155km/u bij 3.000t/min. in zesde). Dat lijkt wat nipt voor een auto van ten minste 1710kg, als je weet dat een basismotor in deze klasse niet als ‘basis’ mag aanvoelen. Het cijfermateriaal valt mee; een topsnelheid van 208km/u en de spurt naar 100km/u kan in 10,6sec. In de praktijk slaagt de motor er toch niet helemaal in het basisgevoel van ons af te schudden. Het dieselgetokkel is enkele decibels te luid en vinnig is een omschrijving die je in geen enkel frequent gebruikte versnelling kan gebruiken. Heel erg is het ook weer niet, want door gebruik te maken van lange overbrengingsverhoudingen rendabiliseert Mercedes het door de krachtbron geproduceerde koppel en krijg je ten allen tijde alerte en soepele reacties.

Standaard is de E-Klasse Break voorzien van een luchtophanging met niveauregeling en dat is zonder meer een plus. Het systeem filtert oneffenheden met het grootste gemak weg en laat geen steken vallen. Het is niet zo dat je als inzittenden een zwevend-tapijt-gevoel krijgt. De feedback is net voldoende om dat te verhinderen, en eigenlijk kan je hetzelfde zeggen van het stuurgevoel en de pedalen. In de bochten gaat de koets nog behoorlijk hellen, wat overigens niets afdoet aan het gezonde weggedrag. Reizen, ook aan hogere snelheden, moet een waar genot zijn met deze Break. En het kan economischij het door de constructeur opgegeven verbruiksgemiddelde voor de gemengde cyclus bedraagt 6,9l/100km en dat is exact evenveel als ons testverbruik voor dezelfde cyclus, ondanks een maximumverbruik van 13,0l/100km. Een indicatie dat het verbruik niet torenhoog wordt van zodra je een streep gas geeft. In elk geval hoef je met een tankinhoud van 80l niet om de haverklap naar de pomp.

Conclusie

De Mercedes E-Klasse Break is vooral een Break voor de Mercedes-rijders. Dat merk je aan de voorzichtige designevolutie die het huidige model is ten opzichte van zijn voorganger. Ook in het interieur gebeurde niets wereldschokkends, het is uiteraard quasi gelijk aan dat van de Berline en dat was gewoon moderner dan dat van z’n voorganger. Een ruim, comfortabel en ook wel luxueus interieur (dat laatste voornamelijk dankzij de opties) strookt met onze verwachtingen, maar de zetels braken in positieve zin door ons verwachtingspatroon. De vulling is soepel, niet overdreven zacht, en het lichaam wordt quasi perfect ondersteund. Daardoor stap je na een ritje van enkele honderden kilometer niet méér vermoeid uit dan je was ingestapt. Een laadruimte van minimaal 690l en maximaal 1.950l is ook meer dan wat een gemiddelde gebruiker nodig heeft.

Dat de E-Klasse een uitstekende kilometervreter is, wordt nog benadrukt door het uitgebreide veiligheidspakket (dat in deze klasse al lang geen uitzondering meer is), de soepel afgestelde doch immer efficiënte luchtophanging en de bescheiden dorst van de dieselkrachtbron. Ondanks een prettig schakelende zesbak -met lange verhoudingen die het koppel van de motor maximaal benutten- vinden we de 150pk en 340Nm sterke 2,1l CDI te licht. Een basismotor in deze klasse hoeft geen flitsende prestaties neer te zetten, toch mag het met een prijskaartje van ten minste € 41.150 ook niet ‘basis’ aanvoelen. De E220 CDI slaagt daar net niet in. Dat een gebrek noemen gaat te ver en de score wordt er dan ook nauwelijks door beïnvloed.