Mercedes CLS Shooting Brake 250 CDI

Inleiding

Terwijl de eerste bladeren aan de randen hun levendig groen ruilen voor dodere tinten en het punt waarop 2012 de onvermijdelijke stap naar de geschiedenis zal zetten stilaan aan de horizon zichtbaar wordt, maakt Mercedes zich niet op voor z'n belangrijkste productintroductie van het jaar - want dat is de A-Klasse omwille van z'n verkoopsvolume - maar zeker z'n meest opgemerkte. De CLS Shooting Brake volgt op twee studiemodellen waarvan het eerste al uit 2004 stamt. Het is het zoveelste nicheproduct in het almaar uitdijende gamma van de constructeur en mikt duidelijk op de snel verveelde klant van het derde millennium, die weer eens wat anders wil dan een SUV of een break en die de vierdeurs coupé te onpraktisch vindt. Een erg enge klantengroep, die bovendien ook de financiële slagkracht moet hebben om de nieuwe creatie op de oprijlaan te parkeren, maar toch denkt Mercedes geen spijkers op laag water te zoeken - gesteund door het succes van de CLS die inmiddels aan zijn tweede generatie toe is.

Op technisch vlak valt de investering overigens reuze mee, want er wordt nogal wat van de E-Klasse gerecupereerd. Zo vinden we ook alle motoren daar terug. Er is meteen keuze uit twee dieselversies en drie benzines. Bij die laatste is de CLS 63 AMG (met een 5,5l V8 biturbo) met 525pk de absolute topper. Die kost je echter vlot € 124.146. Op wat kleingeld na is dat het dubbele van de CLS 350 - een 306pk sterke 3,5l zespitter die bij de benzines de rol van instapper voor z'n rekening neemt (vanaf € 72.963). Ertussen zit nog een atmosferische achtcilinder die 408pk onttrekt uit 4.633cc en € 89.540 kost. De topdiesel - 350 CDI met 265pk uit een drieliter zescilinder in V-vom - blijft met een basisprijs van € 69.696 nog vlot onder prijs van de instap-benzine. En dat betekent meteen dat ons testmodel - de 250 CDI - met € 62.194 als catalogusprijs (zonder zo maar eventjes € 15.000 aan gemonteerde extra's) ruim € 10.000 onder de goedkoopste benzine blijft. Hij geeft er dan ook 100pk, 1,3l cilinderinhoud en twee cilinders op toe.

Exterieur

De Shooting Brake is een eeuwenoude uitvinding, uit de tijd dat paarden nog het individuele transportmiddel bij uitstek waren. Het eerste deel is afkomstig van de koetsen die speciaal voor de jacht (shooting uiteraard) ontwikkeld werden. Het tweede deel hebben we te danken aan rijtuigen en mechanische installaties die in eerste instantie werden gebruikt om onstuimige viervoeters in te tomen (to brake). Geen van beiden heeft enig uitstaans met CLS zoals die hier wordt gepresenteerd, maar er zijn precedenten. Aston Martin, Jaguar en Ferrari hebben de naam allemaal al eens op (een zeer beperkt aantal) wagens gebruikt. De bekendste creatie is echter de Volvo P1800 S. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze een dynamisch gelijnde koets met een break-achtige kofferklep combineren met twee deuren. De CLS zondigt dus in de eerste plaats op het aantal portieren, maar het verloop is logisch, want het model eigende zichzelf ook al de titel van Coupé toe terwijl het ook daarvoor teveel koetswerkopeningen heeft.

Deze Shooting Brake is dan wat minder uniek dan Mercedes zelf wil laten uitschijnen. De Porsche Panamera, waar de CLS in achteraanzicht wel wat van weg heeft, komt aardig dicht in de buurt. En als Jaguar de XJ van een complete vijfde deur had voorzien, was het verschil ook aardig klein geweest. Deze meer functionele variant van de CLS blijft ook in afmetingen dicht bij z'n broer. Hij is amper 1,6cm langer. De achterbouw heeft overigens wat van een light-versie van een gewone break. De daklijn duikt die zo sterk omlaag als je zou verwachten, want Mercedes wou de hoofdruimte achteraan en de bagagecapaciteit niet helemaal hypothekeren. Daardoor wordt het glasoppervlak op de flanken wel erg slank, maar blijft het dak relatief hoog. De dikke C-stijl die dat oplevert zorgt vanuit verschillende invalshoeken voor een massieve indruk, terwijl deze Shooting Brake vooral slank en gespierd wil overkomen.

De afmetingen (4,96m lang, 1,88m breed en 1,42m hoog) zijn nagenoeg identiek aan die van de gewone CLS. De lengte is hooguit 1,6cm toegenomen.

Interieur

Vooraan merk je geen verschil met de conventionele CLS. Je zit prinsheerlijk en wie het merk enigszins gewend is, mag elke vorm van acclimatisatie vergeten. De materiaalkeuze is in regel boven elke vorm van kritiek verheven. Dat geldt in elk geval voor de sierlijsten, dashboardbekleding en zetelaankleding. Het oog viel wel op de knoppen voor de veelvoudig elektrisch verstelbare zetels, in zwart plastic. Het is maar een detail, maar dat mag stilaan ook eens aluminium worden, niet Mercedes?

De echte minpunten zijn schaars en geen zaak van leven of dood. We noteren dat we voor de navigatie al mooiere en meer accurate kaarten gezien hebben. En wie optioneel opteert voor een plankvloer in de kofferruimte wordt getrakteerd op een vorm van multiplex. Die hoort teak te imiteren en heeft een toplaag in Amerikaanse kerselaar, maar is helaas erg delicaat. Dat is wat ons betreft dan ook een optie die je best links laat liggen ook al ziet het er appetijtelijk uit. De kofferruimte zelf is diep en (onder de bagageafdekking) niet erg hoog. Maar er past niettemin 590l in en dat is erg aardig, ook al zit de ruimte onder de koffervloer in die cijfers. De achterbank laat zich overigens ook standaard in twee ongelijke delen plat leggen en zo wordt de beschikbare stouwcapaciteit tot maximaal 1.550l groot. Om het gebruiksgemak te optimaliseren is een elektrisch bediende kofferklep standaard.

Zowel in de koffer als op de achterbank moet de CLS Shooting Brake de fakkel laten aan de E-Klasse Break (merk het verschil in schrijfwijze op) die technisch nauwelijks verschilt. Die laatste is dan ook zonder meer de rationele keuze. Dat wil evenwel niet zeggen dat je in deze frivolere variant je benen in je nek moet leggen. Ook hier passen drie volwassenen op de achterbank - alleen zit de kruin een tikkeltje dichter tegen de dakhemel.

Veiligheid

O ja, natuurlijk heeft de CLS Shooting Brake het complete arsenaal elektronische hulpmiddelen om ervoor te zorgen dat de koets steeds de richting van het stuur volgt. Geavanceerd, kordaat en tegelijk subtiel, om maar te zeggen dat een erg geavanceerde rekeneenheid over de stabiliteit waakt. In de 250 CDI kan je ook vruchteloos zoeken naar een schakelaar om de stabiliteits- en tractiecontrole in de slaapstand te zetten en dat kunnen we nog steeds niet appreciëren. In de winter is een besneeuwde afvoergoot voldoende om daarover te vallen. Maar goed, objectief gezien kan je geen slecht woord verzinnen over het veiligheidspotentieel van deze dynamische break (sorry: Brake). Plofkussens zitten er aan alle kanten, de zetels helpen de gevolgen van een whiplash beperken en er zijn zo maar eventjes meer dan een dozijn hulpsystemen beschikbaar. Een radargestuurde snelheidsregelaar, vermoeidheidsindicator en rijstrookassistent bijvoorbeeld.

Zien en gezien worden is vanzelsprekend ook belangrijk. En de CLS is leverbaar met LED-koplampen. Meer dan 70 LEDs zorgen er voor dat het front er uit ziet als een kerstboom, maar het valt duidelijk in de smaak van de klanten. Meer dan 95% tast dieper in de buidel om licht te krijgen dat feller is dan Xenonlicht en tegelijk daglicht dichter benadert. Mercedes zou dat beter standaard monteren.

Rijgedrag

Zes- en achtcilinderversies maken dan wel het gros van het aanbod uit, ons land moet het vooral hebben van de CLS Shooting Brake 250 CDI. Die is uitgerust met de nog kakelverse 2,2l viercilinder dieseleenheid. Een compacte krachtpatser die 204pk en liefst 500Nm loslaat op de standaard zeventrapsautomaat. Die maakt zichzelf niet alleen aantrekkelijk met z'n basisprijs maar ook met het opgetekende verbruiksgemiddelde van 5,3l/100km en de CO2-afgifte van amper 139gr/km. Hij presteert vanzelfsprekend het minst, al hoef je met een sprinttijd van 7,8 seconden en een top van 235km/u nu ook weer niet te kniezen. Mercedes heeft overigens heel wat de danken aan de zeventrapsautomaat die nagenoeg onvoelbaar werkt, de transmissieverliezen beperkt en bijzonder oordeelkundig een overbrengingsverhouding kiest. Daardoor zijn ook tussensprintjes best vlot. Eén valse noot - onder druk klinkt de viercilinder-in-lijn niet zo prettig als een zespitter.

Zelfs in dit segment wordt een hydraulische stuurinrichting geruild voor een elektrisch exemplaar in de jacht op enkele luttele grammetjes CO2-uitstoot. Gelukkig heeft Mercedes een uitstekende installatie, die erg natuurlijk is afgesteld doch nog steeds elke vorm van stuurgevoel afblokt. In tegenstelling tot de E-Klasse Break waar hij op gebaseerd is, krijgt de CLS Shooting Brake in elke versie een gestuurde luchtophanging voor de achterwielen. Wil je die ook op de vooras dan moet je bijbetalen tot je voor een V8 kiest. Ons testexemplaar was overigens van die optie voorzien. Daardoor is het model ongemeen comfortabel. De combinatie met de instapdiesel promoot dan ook eerder een gezapige rijstijl die het uitgelezen dempingscomfort onderlijnt. In snellere combinaties vallen de goed ingetoomde koetswerkbewegingen op. Met slechts vier cilinders boven de voorwielen hervalt deze motorversie echter iets sneller in onderstuur dan z'n zes- of achtcilinderbroeders.

Conclusie

Laat ons maar meteen een open deur intrappen. De CLS Shooting Brake heeft dan wel een kofferinhoud van 590l - de E-Klasse Break die technisch nagenoeg identiek is, doet op vlak van functionaliteit stukken beter en hangt scherper aan de prijs. Zelfs bij deze 250 CDI die met een prijskaartje vanaf € 62.194 (exclusief de meer dan € 15.000 aan opties op het testmodel) de prijskraker is uit het aanbod. De vierdeurs CLS bewijst echter dat zulks het succes niet in de weg staat. De rankere, dynamische lijnen maken ook deze functionele afgeleide een emotioneler en dus bekoorlijker aanbod waar de klant iets extra's voor over heeft. In afmetingen is er nauwelijks onderscheid - de Shooting Brake is slechts 1,6cm langer en dat betekent dat ook de inzittenden zich aan exacte dezelfde behandeling (met uitstekend zitmeubilair en een uitgelezen materiaalkeuze als hoofdingrediënten) mogen verwachten.

De instapper mag dan wel een viercilinderbrom hebben die onze trommelvliezen minder appreciëren dan de klank die zes- of achtcilinders opwekken - echt reden tot klagen is er niet. De uitstekende zeventrapsautomaat schakelt quasi gevoelloos en helpt tegelijk het verbruik in te dijken. 5,3l/100km (139gr/CO2/km) is een uitstekende waarde terwijl je met een sprinttijd van 7,8 tellen en een top van 235km/u desgewenst nog steeds met de zweep erop door het verkeer kan. Met wat minder gewicht op de voortrein steekt alleen onderstuur wat sneller de kop op. Een luchtophanging op de achteras is standaard en met die optie ook voor de voorwielen aangevinkt, blinkt het testexemplaar vooral uit in comfort eerder dan in ophitsend bochtenwerk. Met wat meer gevoel in de stuurinrichting zouden we al een lepel extra sensatie binnenkrijgen, denken we. Maar zelfs Mercedes krijgt dat niet uit een elektrische installatie. Voor wie dat wil, is uitwijken naar dikkere motoren de boodschap. Bekijk onze fotospecial.