Mercedes C 220 CDI Break

Inleiding

Dit is waar heel wat zakelijke rijders op zaten te wachten; de break-uitvoering van de nieuwe C-Klasse. En laat ons maar meteen met de deur in huis vallen. Er is alvast één groot verschil met de vorige generatie die het zeven jaar heeft uitgehouden... de break is terug functioneel. De afgelopen jaren zijn de lifestyle-klanten voor de break overgestapt naar allerhande SUVs. Ook al is het lijnenspel van dit exemplaar nog steeds dynamisch; de bolle achterkant van z'n voorganger is verdwenen.

Wie in het motorenaanbod van Mercedes z'n gading niet vindt, heeft een probleem. Al wat de berline aandrijft, doet hetzelfde voor deze functionele variant. Benzinerijders (die er in ons land zo goed als niet zijn, maar kom) hebben bijgevolg de keuze uit een 156pk sterke C1 80 Kompressor, een C 200 Kompressor met 184pk, de C 230 met 204pk, C 280 met 231pk, C 350 met 272pk en dan -als klap op de vuurpijl- de C 63 AMG met 457 paarden op stal. En ja, die komt ook als break. Dieselrijders moeten het stellen met drie motorversies, maar die kunnen nog steeds aan een brede vraag voldoen. De instapper is de C 200 CDI met 136pk. De tweede is 163pk sterk (170 af-fabriek maar voor ons land gaat de kop eraf) en gaat als C 220 CDI door het leven. De topper is een 224pk krachtige 3-liter die evenwel C 320 CDI op de kofferklep krijgt.

Wie de test van de berline gelezen heeft, weet dat het merk met de Ster stevig doorvraagt. En de Duitsers willen nog eens € 2.300 extra voor de functionele variant. De goedkoopste (lees: minst dure) uit het aanbod is de uwe voor € 32.912. Onze C 220 CDI kost minstens € 36.542, maar was voorzien van liefst € 19.658 aan opties. U leest dat goed. Akkoord, daarbij zaten een aantal kleppers als een AMG sportpakket, een COMAND-systeem (navigatie en audio), de automatische versnellingsbak, en het panoramische dak die elk tussen € 2.000 en - 3.000 kosten. Het blijft wel een bom geld. Mercedes weet de restwaarde wel hoog te houden. Ben u één van die talrijke leaseklanten, dan geniet u nog van aantrekkelijke lease-tarieven (kijk maar eens in onze leasing-rubriek).

Exterieur

Mercedes hield de nieuwe C netjes binnen z'n segment. Het model kent niet de buitensporige groei die sommige van z'n rivalen kennen. En als u het ons vraagt is dat een goede zaak. Wie groter wil, wijkt toch gewoon uit naar een E-Klasse, niet? Dat wil niet zeggen dat de afmetingen identiek gebleven zijn. Zo komt er in de breedte toch nog 4cm bij. Deze Break heeft nagenoeg dezelfde afmetingen als de berline. Hij is net geen 4,6m lang, amper anderhalve centimeter meer dan de vierdeurs. Die heeft achteraan al een grote overhang.

Mercedes had genoeg van de dubbele ovalen lichtblokken van het vorige model. Deze telg heeft weer meer conventioneel vormgegeven ogen. Maar het model bestaat wel in verschillende smaken. De neus en de aankleding zijn afhankelijk van het gekozen uitrustingsniveau. De versies Classic, Elegance en Avantgarde moeten elk een verschillende klantengroep aanspreken. De uitwerking gaat van eerder oubollig, over klassieke elegantie tot het uitrustingsniveau van onze testwagen dat (ook zonder AMG-pakket) sportiviteit uitstraalt.

Zoals gezegd, Mercedes kiest hier voor een meer verticale kofferklep. De reden is nogal eenvoudig: belaadbaarheid. Door de achterruit minder schuin te plaatsen gaat het koffervolume erop vooruit. De Break wordt er functioneler door (probeer in de vorige maar eens een wasmachine te laden). Maar een doosvorm is niet zo aantrekkelijk. Daarom dat de achterste zijruitjes nog steeds in een boog naar de oplopende gordellijn duiken. Dat camoufleert.

Interieur

Door het niet onaanzienlijke prijskaartje van de nieuwste C-generatie zijn onze eisen als het op afwerking en materiaalkeuze aankomt, nog wat de hoogte ingeschoten. Maar Mercedes stelt niet teleur. Het ons voorgeschotelde kleurenpalet was niet frivool, maar dat is een keuze die je dankzij de lange optielijsten zelf in de hand hebt. De rijhouding is uit de kunst. Het stuurwiel is meer dan voldoende instelbaar in zowel hoogte als diepte. Het zitmeubilair combineert een goede zijdelingse steun met zitcomfort dat uren aanhoudt vooraleer vermoeidheid optreedt. En dan is er nog de bediening, die in ons geval uitgebreid werd met het COMAND-systeem dat onder meer de bij BMW ‘geleende' centrale draaiknop op de middentunnel omvat. En als bij concurrent BMW vinden we de bediening (ook al is die verschillend) zonder meer voortreffelijk. Alleen staat de draaiknop wat te ver naar achter. De berline die we eerder aan de tand voelden had last van parasietreacties in het stuurwiel. Exemplarisch zo blijkt, want bij dit nieuwe exemplaar was daarvan niets te merken.

Het plaatsaanbod gold als één van de mindere punten van de vorige generatie. En als u werkelijk elke centimeter uit uw budget wil persen, dan bent u beter af met de Vectra's en Mondeo's van deze wereld. Dat betekent evenwel niet dat je echt te klagen hebt. Het grootste knelpunt was de beenruimte achteraan. Die kwalificeert als voldoende maar is nog steeds niet riant.

Zoals het een break betaamt, is de koffer bijzonder gelijkmatig vormgegeven. Mercedes biedt daarnaast nog een aantal opties aan die de belaadbaarheid en het comfort ten goede komen. Er is een systeem om de bagageruimte in te delen, een bagagenet is leverbaar en de kofferklep wordt op verzoek elektrisch geopend en gesloten. Het laadvolume bedraagt 485 liter, uitbreidbaar tot maximaal 1.500 liter als je tot aan het dak laadt en de achterbank plat legt. Dat laatste kan overigens altijd, terwijl die functie bij de berline op een optie is.

Veiligheid

Mercedes' C-Klasse stelde niet teleur toen hij door de heren van de EuroNCAP tegen allerlei obstakels werd gekwakt. Zeer grote delen van z'n structuur zijn immers in hoogwaardig staal opgetrokken. Behalve een meer rigide veiligheidsstructuur levert dat ook een beperkte -verwaarloosbaar eigenlijk- gewichtsverhoging van het model ten opzichte van de uittredende generatie op. De vorige generatie C-Klasse had al in 2002 vijf sterren behaald. En dat is er nu vanzelfsprekend niet minder op geworden. Het verschil met de generatie daarvoor, die in 1997 getest werd, is overigens wel frappant. Die haalde slechts 2 sterren.

Om bij een aanrijding inzittenden te beschermen zijn er uiteraard driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen. Vooraan zijn de gordels voorzien van geavanceerde spanners en spankrachtbegrenzers en zijn de hoofdsteunen van het actieve type. Achteraan noteren we dan weer dat er steeds ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes aanwezig zijn. De collectie plofkussens is er een om U tegen te zeggen, want ze omvat 7 exemplaren. Het oneven aantal is te danken aan de knie-airbag voor de bestuurder. Alleen laterale plofkussens achteraan zijn er niet bij.

Toch doet Mercedes er in de eerste plaats alles aan om het niet zover te laten komen. Een geavanceerd ABS-systeem met noodremhulp, remkrachtverdeler maar ook adaptieve remlichten (die bij een noodstop fel gaan knipperen) worden daartoe ingezet. Stabiliteitscontrole is eveneens standaard en omdat die niet volledig uitschakelbaar is (er is wel een meer tolerante instelling) levert die -uit principe- het enige minpunt op.

Rijgedrag

De twee viercilinder dieselmotoren zijn identiek. Ze hebben beiden een inhoud van 2,2l. De C 200 puurt er maar een karig vermogen van 136pk uit. Deze C 220 levert eigenlijk 170pk, maar fiscale redenen wordt die voor ons land op 163 stuks gehomologeerd. Tussen beide benzineversies gaapt ook een groot koppelverschil. De C 200 pakt met slechts 270Nm liefst 130Nm lager uit dan deze telg. Dat hoge koppel is overigens de voornaamste troef van deze dieselconfiguratie. We reden die namelijk met dezelfde vijftrapsautomaat als de C 200 Kompressor die we in berlinevorm aan de tand voelden. In de benzine overtuigt die niet wegens te loom, maar de bak paart wel uitstekend met deze dieselmotor. Vooral als je de sport-modus kiest. Anders komt de C toch nog te behoedzaam uit de startblokken. De sprinttijd is meer dan correct met 8,8 tellen (de automaat is zelfs één tiende sneller dan de handbak). Op topsnelheid klokt de Mercedes 220km/u. De handgeschakelde versie doet er 4 kilometertjes bij.

Het onderstel is duidelijk tegen meer dan 400Nm opgewassen. De gewichtsverdeling is beter dan voorheen en een selectief dempingssysteem zorgt ten allen tijde voor een groot comfort, ook al omschrijf de je afstelling best als ‘stug'. De C laat zich strak de bocht in zetten en de ganse stuurinrichting blijft daarbij zeer communicatief. Enige minpunt: de Mercedes heeft korte veerwegen, waardoor hij het soms lastig heeft met de grillen van het Belgische wegdek.

Mercedes belooft voor de automaat een verbruik van 6,8l/100km; 7 deciliter meer dan voor de handgeschakelde variant. Tijdens de test verbruikten we 9,0l/100km, maar wellicht spaart u het gaspedaal wat meer.

Conclusie

Mercedes laat geen kans onbenut om te scoren met de derde generatie C-Klasse. Zo kan je kiezen uit de afwerkingsversies Classic, Elegance en Avantgarde en krijg je voor die prijs niet alleen een verschillende aankleding, maar ook aangepast smoelwerk. Het interieur is ruimer en praktischer, de materiaalkeuze is onberispelijk en er zijn geen ergonomische missers te melden. De break werd bovendien een stuk functioneler dan z'n voorganger. Niet alleen opent de kofferklep laag en breed (desgewenst elektrisch geassisteerd) - ze is ook weer verticaler dan voorheen. Dat komt de belaadbaarheid ten goede. Een neerklapbare achterbank is -in tegenstelling tot de berline- wel standaard op de break. Daardoor breidt je het laadvolume desgewenst uit van 485 tot 1.500l. Het plaatsaanbod ging er ook voor de inzittenden op vooruit, dankzij een grotere wielbasis, maar veel breaks uit de hogere middenklasse (à la Mondeo) doen nog steeds beter.

De veiligheidsuitrusting omvat een schier eindeloze reeks elektronische snufjes en solide en uitgebreide passieve oplossingen. Van het onderstel zijn we nog het meest onder de indruk. Dat kan duidelijk meer aan dan de C 220 CDI er met z'n 163pk en 400Nm op loslaat. De prestaties zijn meer dan aardig; de sprint kan in 8,8 tellen, de topsnelheid bedraagt 220km/u en het testverbruik bleef steken op 9,0l/100km. De vijftrapsautomaat kon ons niet bekoren in de C 200 Kompressor (zie Auto55.be-archief), maar in combinatie met deze diesel werkt hij uitstekend.

De prijs is wel een struikelblok. Omdat de break nog eens € 2.300 meer kost dan de berline, tikt de goedkoopste diesel (C 200 CDI) af op € 32.912. De optielijst is naar goede gewoonte lang en prijzig. Zo loopt de totaalprijs van het testmodel op tot € 56.200. Dat is meer dan voor een vergelijkbare BMW 3-Reeks of Audi A4. Ga je leasen, dan klopt bovenstaande analyse niet noodzakelijk. Mercedes heeft de inruilwaarde van z'n modellen immers goed onder controle.