Mercedes C 220 CDI BlueTec

Inleiding

Mercedes introduceert de nieuwe C-Klasse. Wie dat wou kon er al in levende lijve mee kennis maken op het Autosalon van Brussel, waar het model half verdekt te bewonderen was, nauwelijks enkele dagen na z’n werelddebuut op het Autosalon van Detroit. Nu, drie maanden later, kan je ook naar de dealer en je hanenpoot onder een nieuwe bestelbon of - wat vaker gebeurt - leasingcontract zetten. De eerste leveringen zijn deze zomer voorzien, maar wij gaan nu al even voor je na of het de moeite loont.

Motoren

Er zijn van meet af aan drie motoren beschikbaar. Dat is één enkele diesel (C 220 BlueTec) - een 163pk sterke 2,2l viercilinder - en twee maal benzine: een 1.6 turbo (C 180) met 156pk en een eveneens geblazen tweeliter met 184pk (C200). Benzinemotoren worden wel steeds populairder, maar je mag ervan uitgaan dat nagenoeg elk exemplaar in ons land zware brandstof door de cilinders jaagt. Dat kan vanaf € 37.389, terwijl de benzinedrinkers voor respectievelijk € 32.549 en € 36.421 van eigenaar wisselen. Uitbreiding van het aanbod volgt nog in een later stadium, met onder meer instapdiesels van Renault-origine (voor de C 200 BlueTec waarvan we reeds een test publiceerden) en krachtiger benzinemotoren.

Goed uitgerust?

Door z’n prijs positioneert de C-Klasse zich hoger dan z’n twee aartsrivalen: de BMW 3-Reeks en Audi A4. De twee andere Duitsers serveren je in hetzelfde segment even veel vermogen voor een zachtere prijs. Maar misschien is de C-Klasse beter uitgerust dan de competitie die eerder op de markt kwam. De Audi wordt over twee jaar al vervangen want die wat last de krijgen van ouderdomsverschijnselen.

Gelukkig is de basisuitrusting puik. Alleen de C180 moet het in z’n meest naakte vorm stellen met wieldoppen. Dat verdient een blaam. Maar deze diesel heeft al recht op lichtmetaal. Andere voorzieningen: een compleet veiligheidsarsenaal (waarover meer in de betreffende rubriek), een radio met centraal aanraakscherm, adaptieve demping (!!), een grotere benzinetank van 66l, vier elektrische bediende ramen en airco met twee temperatuurzones (behalve C 180)… Neen, er valt niet zo veel op aan te merken. Maar dat Mercedes nog altijd extra centen wil voor het gemak van een neerklapbare achterbank - ja, beschouw dat maar als een opmerking.

De voorgereden testwagen zit met onder meer een panoramisch dak, navigatiesysteem, vollederen interieuraankleding en luchtophanging stevig in de opties. Een snelle rekensom levert al gauw een surplus van € 11.000 op.

Exterieur

De C-Klasse is een auto waarmee Mercedes liefst van al niet te veel risico’s neemt. Het is immers het meest verkochte product van het merk (2,4 miljoen stuks sinds 2007). En dat betekent dat je er wat van alles in ziet. Het blijft evenwel typisch voor de constructeur, want inspiratie komt uit eigen rangen. Van de achterzijde is de gelijkenis met de S-Klasse treffend, terwijl het bedrijf tegenwoordig steevast modellen serveert met een smoelwerk getooid met agressief ogende bumperschilden en een prominente grille om de hand te reiken aan de CLA. Het is in ons land standaard. Voor mensen die vinden dat Mercedes best bij z’n leest blijft en tussen almaar minder subtiel gelijnde Duitsers de kaart van elegantie en discretie speelt - waaronder ondertekende - zijn er andere opzetstukken beschikbaar.

De koets is vooral langer en breder dan voorheen. 10 en 4cm om precies te zijn. En daaronder vinden we twee assen die 8cm verder uit elkaar geduwd zijn. De wielbasis is nu groter dan bij de E-Klasse uit 1995. Dat betekent dat ook de houding wat gespierder wordt. Tijdens het rijden zal de grotere spreidstand de stabiliteit ten goede komen.

De ingenieurs bij Mercedes wisten een erg indrukwekkende Cx-waarde van slechts 0,24 te realiseren. Dat betekent dat de berline beter dan ooit tevoren door de lucht klieft. En de krachtcentrale moet ook minder sleuren omdat er gewicht werd bespaard. Door in koets en structuur rijkelijk (maar niet uitsluitend) gebruik te maken van aluminium. Er ging wel 100kg af ten opzichte van de compactere, uittredende C.

Interieur

De binnenruimte van de C-Klasse maakt indruk. En dat heeft vooral te maken met de materiaalkeuze van de bovenzijde van het dashboard. Die is - zoals bij onze testwagen - optioneel zelfs in kunstleder uitvoerbaar. Eronder zitten cirkelvormige verluchtingsmonden die, geïnspireerd op de exemplaren uit de CLS AMG, de show stelen. In de middenconsole werd opgeruimd. Minder knopjes die er mooier uitzien. En toch spreekt niet heel de middentunnel aan. Zo is de gigantisch grote sierlijst die van bovenaan de boordplank tot tegen de armsteun reikt (in de versies met automaat uit één stuk, bij handgeschakelde versies in twee delen) te 'plastiekerig'. En Mercedes’ obsessie met de montage van een iPad-achtig scherm tegen de boordplank - eerder dan onder een nette schaduwkap - begrijpen we ook niet helemaal. Daaraan zie je over een paar jaar de leeftijd. En nu we toch bezig zijn - een aanraakgevoelig scherm was beter geweest, ook al heeft Mercedes nu een touchpad waarop je het scherm erg intuïtief kan bedienen. Dat is overigens een optie in de meeste landen, maar bij ons wordt elk exemplaar ervan voorzien.

De C-Klasse moest de gedoodverfde concurrenten Audi A4 en BMW 3-Reeks voor laten gaan als het op interieurruimte aankwam. Vooral achteraan is het model niet al te groot. Er is nu wel een mouw aan gepast, maar een zee van ruimte biedt Mercedes z’n achterste inzittenden nog steeds niet. Maar we kunnen wel stellen dat je nu nauwelijks nog reden tot mopperen hebt. Vooraan mag je je zelfs een prins te rijk wanen. Het stuur is ruim in hoogte en diepte verstelbaar en de zetels zijn zowel op vlak van instellingsmogelijkheden als op vlak van steun ronduit uitstekend. Kilometers malen wordt op die manier een plezier. Voor werk of vertier. En in beide gevallen kan er wat meer in de koffer. 480 liter, via een kofferopening die voor een sedan wel erg ruim is.

Veiligheid

Mercedes adopteert de meeste veiligheidssnufjes van de E- en S-Klasse die aan de lancering van deze nieuwe C voorafgingen. Dan hebben we het bijvoorbeeld over een file-assistent (die zelfs autonoom de auto voor je kan volgen), een radargestuurde snelheidsregelaar die de afstand met z’n voorligger bewaart en een zijwindassistent die je op je rijstrook houdt. En dan is er natuurlijk een systeem dat met sensor en radar de omgeving afspeurt en bij snelheden van 7km/u of meer de remmen bedient om een ongeval te vermijden of op z’n minst te verzachten. De laatste twee zijn standaard, maar voor het overige moet je bijbetalen.

Waar je uiteraard steeds recht op hebt, zijn zeven airbags (er zit er ook ééntje aan de knieën van de bestuurder) en een geavanceerde stabiliteits- en tractiecontrole die helaas nooit helemaal uitschakelbaar is.

Rijgedrag

Terwijl de C 200 BlueTec die we eerder aan de test voerden het deed met een conventionele stalen ophanging en een handbediende zesbak, wordt deze 2,2l grote dieselcentrale (een blok dat afkomstig is van Mercedes) niet alleen getrakteerd op een zeventrapsautomaat waarin specialist ZF de hand had, maar ook op een instelbare adaptieve luchtophanging op zowel de voor- als de achterwielen. Een primeur voor het segment. Mercedes moest er wel de voorophanging voor hertekenen. Die heeft nu ook een systeem met dubbele geleiding en een separate veer- en dempereenheid. Veruit superieur dus aan de McPherson-architectuur waarin de veerpoot niet alleen de schok moet opvangen maar ook dienst doet als bovenste geleidingsarm.

Met zo’n goede wielgeleiding kan je je als constructeur veel meer souplesse in de ophanging permitteren. In z’n meest comfortabele stand, gaat de C bijna net zo zweverig als een S-Klasse over de baan. Een genot, maar omdat er ook nog zoiets is als smaak, kan je het geheel ook gerust wat stugger maken. Voor de controle van de koets in de bochten hoef je het echter niet te doen - de C gaat daar altijd erg strak door. Het blijft spijtig dat je op zo’n moment niet meer stuurgevoel krijgt, maar het is eigen aan deze tijd. Het blijft evenwel vervelend dat de elektrische bekrachtiging niet geheel centreert bij lage snelhden.

De zeventrapsautomaat kan je evenmin op fouten betrappen. Maar de 2,2l dieselcentrale laat onder belasting wel van zich horen. Dat zou wat minder opvallen mocht de C-Klasse voor de rest niet zo goed geïsoleerd zijn. De prestaties zijn zonder meer puik. De sprint naar 100 duurt slechts 7,7 seconden (8,1 seconden indien handgeschakeld). Het is dus niet omdat de C-Klasse niet aanport tot snel rijden, dat hij niet snel is. Hetzelfde geldt voor de topsnelheid - die bedraagt 238km/u.

Het weggedrag is eigenlijk volstrekt neutraal. Zo fijn is de elektronica nu wel geworden. Dan resten ons enkel nog de verbruikscijfers van deze 170pk en 400Nm sterke eenheid. Een meevaller overigens: amper 4,0l/100km of 103 g/km CO2.

Conclusie

Dat de concurrentie onder de ‘premium’ middenklassers bikkelhard is, hoeven we u niet te vertellen. BMW, Audi en Mercedes proberen elkaar er steevast te overklassen met meer technologie, betere rijeigenschappen, meer snufjes en edeler metalen. En het lijkt er sterk op dat Mercedes de komende tijd de bovenhand haalt op de 3-Reeks die nu ongeveer halverwege z’n carrière zit, en al helemaal ten opzichte van de A4 die aan de laatste twee jaren van z’n productcyclus toe is. Maar Mercedes heeft al tenminste één nadeel - z’n prijs. De C 220 CDI BlueTec is de komende maanden de enige optie voor de dieselrijder en die kost meteen € 37.389. Iets waar de talrijke leasingklant overigens veel minder last van heeft. Een verbruiksgemiddelde van 4,0l/100km of 103 g/km CO2 is voor iedereen een meevaller. En dat voor een motor met 170pk en 400Nm.

Het rijgedrag is exceptioneel, en dat is bijna uitsluitend aan de gesofisticeerde ophanging te danken. In dit geval zelfs met de (optionele) luchtophanging op vier wielen. In comfort-modus zweef je haast over het asfalt, en zonder wezenlijke toegevingen op stabiliteit in de bochten. Alles top dan? Wel… de Duitsers deden zo’n goed werk op vlak van geluidsisolatie dat je de motor nu wel wat beter hoort kletteren. En de elektrische stuurinrichting centreert evenmin zo goed als een ouderwets systeem.

Het interieur verdient een beter materiaal voor de sierlijsten. Vooral omdat alle andere materialen werkelijk uitstekend zijn. Zeker als je pakweg een optionele lederbekleding voor de boordplank bestelt. En met technologie die wordt overgespeeld uit de S-Klasse zijn niet alleen de boordfuncties maar ook de actieve veiligheidsvoorzieningen van het hoogste niveau.

Tot slot kunnen we stellen dat de C-Klasse weliswaar groter werd dan z’n voorganger (+ 10cm in lengte, + 4cm in breedte) en dat er nu 480l in de koffer past. Achteraan heb je niet langer reden tot klagen.