Mercedes C 200 CDI BlueTec

Inleiding

Mercedes barst bijna uit z’n naden van ambitie. En dat zal de C-Klasse moeten bewijzen, meer dan eender welk ander model met de Ster. Natuurlijk is de S-Klasse de technologische vaandeldrager. Eén die de andere Duitse concurrentie bijna elke generatiewissel het nakijken geeft. Dat effect wil Das Haus nu ook herhalen met deze nieuwe C. Dat is immers het meest verkochte model van het bedrijf. Sinds de (destijds nog als ‘baby-Benz’ voorgestelde) 190 werd geïntroduceerd in 1982 zijn er in dit segment 8,5 miljoen Mercedes gesleten. Van de vorige generatie, die in 2007 het levenslicht zag, zijn er 2,4 miljoen verkocht. En er mag gerust nog wat bij.

De C wordt geïntroduceerd met drie verschillende motoren. Dat is een C 220 BlueTec (163pk), een C 180 (156pk) en een C 200 (184pk). Alleen de eerste is een diesel. Het motorenpalet wordt later dit jaar uitgebreid met motoren die enerzijds toegankelijker zijn en anderzijds nog meer vermogen leveren. De C200 BlueTec die we vandaag aan de tand voelen zit in die tweede golf. Dat is een 136pk en 300Nm sterke 1.6l dieselcentrale.

De prijs en de uitrusting? Wel, we weten dat de C 220 BlueTec leverbaar wordt vanaf € 37.389. En we rekenen erop dat deze kleinere 1.6l diesel (de 220,heeft 2,2l slagvolume) een flink stuk beterkoop wordt. Maar preciezer dan dat kan de constructeur heden nog niet worden. De uitrusting toetsen we af aan die van de instap-benzine, de C180, bij gebrek aan concrete gegevens. Zeker is alvast dat het volledige passieve veiligheidsarsenaal present is. Net als een radio met een groot centraal scherm dat door middel van een touchpad op de middentunnel bediend wordt. Vier elektrische ruiten, automatische airco (wellicht slechts 1 temperatuurzone, zoals de C180 - de rest heeft recht op een gescheiden temperatuurregeling). Zelfs gestuurde dempers zijn steeds van de partij. Wat er dan niet is? Wel, het lijkt er sterk op dat (alweer gemikt op de C 180) je moet bijbetalen voor een neerklapbare achterbank of lichtmetalen velgen.

Exterieur

Mercedes werkt hard aan een nieuw familiegezicht. Deze C-Klasse is daar het logische gevolg van. Vooral vanuit een driekwart achteraanzicht herkennen we de grote S. De flanken zijn voorzien van dynamische vouwlijnen en de smoel moet doen denken aan de CLA. Daarom zijn er zo’n grote luchthappers in voorzien, maar om aerodynamische redenen mag er geen lucht doorgaan - en je ziet wel een beetje dat ze vals zijn. De voorzijde is er overigens in twee smaken: één met een grote ster in het rooster en een agressiever gelijnde bumper en één met de ster bovenop de snuit en een elegantere livrei.

Ongeacht de stijl - op de bouwkwaliteit kan je gelukkig niets aanmerken. De C-Klasse weegt voortaan zo’n 100kg minder dankzij een structuur van staal en aluminium (ruwweg de helft). We willen je vertellen dat je dat niet voelt aan de koets, maar het is niet helemaal correct. De portieren en de kofferklep voelen immers opmerkelijk licht aan. Wat niet wil zeggen dat er wat mis mee is.

Hoeveel de C groter werd? Wel, een hele hoop. In de breedte is er 4cm bij, in de lengte op een haar na 10cm en de afstand tussen de wielen nam met 8cm toe. Z’n wielbasis van 2,84m is zelfs groter dan die van de E-Klasse uit 1995 (W 210). De Duitsers toveren al die extra centimeters niet alleen om in interieurruimte - ze maken er ook gebruik van om de aerodynamica te optimaliseren. De C heeft een Cx van amper 0,24. Een record.

Interieur

Er was niets mis met het interieur van de vorige generatie - behalve misschien wat knieruimte die de achterste passagiers op de verlanglijst hadden staan. En kijk - dat euvel is van de baan, zonder van de C meteen een ruimtewonder te maken. Maar een handvol millimeters maakt daar een wereld van verschil. De koffer is overigens ook groter - 480l. En je moet Mercedes inmiddels al lang niet meer leren hoe je een set scharnieren ontwikkelt die de laadopening maximaliseren, ook al gaat het om een sedan.

Waar de Duitsers echter het liefst van al de nadruk op leggen is de binnenaankleding. Ook daar komt de inspiratie van de CLA. Met de ronde verluchtingsroosters die op hun beurt naar de gevleugelde SLS AMG verwijzen, met een erg goed afgewerkte boordplank, verzorgde knoppen, heldere wijzerplaten… en helaas ook met dat nog steeds niet aanraakgevoelige iPad-achtige scherm dat tegen het dashboard gemonteerd lijkt te zijn. Geef ons dan maar een display onder een schaduwkap, dat eruitziet alsof het bij het design van de auto hoort. Mercedes is er fier op, wij vinden het een gemiste kans. De bediening met de touchpad (optioneel in de meeste regio’s maar standaard in ons land) werkt wel intuïtiever dan voorheen. En het geeft je de kans om eens uit te pakken bij je vrienden. Een hoop materialen - zoals de aankleding van de boordplank - reikt duidelijk de hand naar hogere segmenten, maar de grote sierlijsten ogen net iets te veel als het plastic waaruit ze vervaardigd zijn. Zonde.

Waar je het meeste plezier van zal ondervinden, zij het minder bewust, is van het uitstekend steunende zitmeubilair. Voldoende instelbaar en met een stuurkolom die ruim over X- en Y-as te verstellen is, lijkt het onmogelijk dat je in deze auto geen ideale rijhouding vindt. En wedden dat je na uren sturen weer uitstapt, net zoals je bent ingestapt? Voor een auto die wil rekenen op succes bij kilometervretende leasingrijders is dat natuurlijk een must.

Veiligheid

Kijken we in de lijst met standaardvoorzieningen dan vinden de daar uiteraard alles wat evident is. Driepuntsgordels met voorspanners op nagenoeg alle plaatsen (dat wil zeggen: niet op de middelste achteraan), vijf hoofdsteunen, Isofix-bevestigingspunten voor kinderzitjes, een geavanceerde stabiliteitscontrole en een hele resem airbags. Meer in detail gaat het in dat laatste geval over de klassieke selectie van zes plofkussens, aangevuld met een knie-exemplaar voor de bestuurder. De auto houdt zelfs in de gaten of je moe wordt en suggereert desnoods een kleine pauze. En van een zijwind hoef je je ook niets aan te trekken - die corrigeert de C zelf, zonder dat je het merkt. Maar zo weet je natuurlijk ook niet dat het klimaat het op je gemunt heeft.

De elektronicawinkel van de achterwielaandrijver houdt een oogje in het zeil bij onder- of overstuur, doorseinende wielen en biedt ondersteuning bij een noodstop, maar helaas is het stabiliteits- of tractiecontrole-aspect ervan niet geheel uitschakelbaar. Een principiële kwestie, waar we steevast een puntje voor aftrekken.

Geen nood - Mercedes heeft nog punten over. Er zijn immers nog een hoop elektronische snufjes. Het lijkt erop (in afwachting van definitieve uitrustingsdetails van de C 200 BlueTec diesel) dat de remassistentie (die de weg voor de auto afspeurt bij obstakels desnoods zelf in de remmen duikt) standaard wordt. Er bovenop kan je het model nog voorzien van een schare actieve systemen die de auto zelfs in staat stellen om in een file de auto voor je te volgen, zonder dat je iets moet doen. Sturen, gas geven, remmen… Kortom, de technologie van de S-Klasse staat ter beschikking, als je er tenminste je buidel voor opentrekt.

Rijgedrag

Eén van Mercedes paradepaardjes wordt een volledige luchtophanging. Een installatie die de auto zal transformeren en waarover we uitweiden in de test van de C 220 BlueTec diesel. Deze C 200 BlueTec doet het evenwel met een conventionele stalen ophanging, zoals het geval zal zijn voor het gros van de verkochte exemplaren. En laat ons meteen zeggen, dat je het onderstel erg weinig kan verwijten. Ja, het is een tikkeltje droog, maar het houdt dan wel de koets uitstekend onder controle. En omdat de demping werkelijk uitstekend is, wordt het nooit oncomfortabel.

Deze dieselmotor heeft een 1,6l dieselblok dat afkomstig is van Renault, maar door Mercedes onder handen werd genomen. En dat betekent meteen dat het wat minder romig klinkt dan bij de Fransen. De eenheid wordt gekoppeld aan een nieuwe zesbak die Mercedes samen met fabrikant ZF ontwikkelde. Die heeft de typische Mercedes-slag, waar je voor- of tegenstander van bent. Maar in elk geval met een duidelijke geleiding. De overbrengingsverhoudingen zijn eerder lang, vooral in de hoogste versnellingen, om te profiteren van de 300Nm trekkracht die de eenheid opwekt, naast de 136pk die ter beschikking is. De centrale is voldoende vlot (prestaties zijn nog niet vrijgegeven), maar je moet wel wat met de pook roeren. Onder 1.700t/min geeft er immers niemand thuis. Dat de C 200 niet meteen aanvoelt als een instapper (er komen nog diesels met minder vermogen) heeft hij aan z’n leeggewicht te danken. Dat bedraagt niet eens anderhalve ton. Er zijn Astra’s die meer wegen.

De troefkaart van deze uitvoering wordt z’n CO2-uitstoot. Die hoort uit te komen op amper 99 g/km. Dat is zo veel als een verbruik van amper 3,8l/100km (voorlopige richtcijfers). Combineer dat met de scherpe leasingtarieven waar het bedrijf traditioneel mee uitpakt en je eindigt ook nog eens met een relatief laag voordeel alle aard. Logisch dus dat de heren in Ingolstadt of München er wakker van liggen.

Conclusie

Mercedes is toe aan een nieuwe C-Klasse. Een model dat zichzelf hult in een stijl die je het best ziet als een hybride tussen de elegantie van de S-Klasse en het dynamisme van de CLA. Toch vormen de afmetingen het grootste verschil met de vorige generatie. Deze nieuweling is 10cm langer en 4cm breder. De koffer lust nu 480l, en dat terwijl het gewicht ruwweg met zo’n 100kg kon beperkt worden.

Dat lage gewicht en een uitzonderlijke aerodynamica (Cx 0,24) verklaart alleszins ten dele waarom de 1.6l dieselmotor van deze C 200 BlueTec zo’n scherpe verbruikscijfers neerzet. De CO2-afgifte bedraagt amper 99 g/km (3,8l/100km). En hoewel je de eenheid wat op toeren moet houden, komt de C er erg goed mee weg. Je hebt nooit het gevoel om trekkracht verlegen te zitten. Hoe dat zich vertaalt naar exacte cijfers, weten we nog niet. De prestaties zijn nog niet vrijgegeven. In het dagelijkse verkeer kom je evenwel niets te kort, zo hebben we kunnen constateren.

Aan de binnenzijde geven we punten voor de afwerking- en materiaalkeuze (behalve voor de houtinleg, die nu toch echt een tikkeltje te plastic aanvoelt) en loven we het zitcomfort en de heldere ergonomie. Maar de scherm tegen de middentunnel kan nog steeds niet overtuigen. We hebben het liever wat beter ingewerkt.

De prijs is nog niet bekend, en ook daarvan hangt het oordeel af. We mikken ruwweg halverwege de 30- en 40.000 euro-markering. Over de uitrustingspolitiek moeten we het definitieve oordeel daarom schuldig blijven. Maar dat de C een erg veilige auto is geworden, staat boven alle verdenking. Zelfs als je niet bijbetaalt voor alle sci-fi-snufjes die uit de S-Klasse getransplanteerd worden, heb je nog steeds recht op een automatisch remsysteem, een hele elektronicawinkel en zeven airbags.