Mercedes C 200 K

Inleiding

Mercedes is ontketend. Dat mogen we tenminste afleiden, niet alleen uit de aanhoudende stroom nieuwe producten, maar vooral aan de oriëntering van nieuwe modellen. Elegantie en klasse zijn niet langer de enige sleutelwoorden bij het merk uit Stuttgart. Dynamisme is nu ook mee ingeschreven in het lastenboek. Mercedes probeert die elementen niet noodzakelijk te koppelen, maar zal de uitvoeringen die op verschillende wensen inspelen simpelweg naast elkaar aanbieden. Peugeot deed dat al met de 207 en Mercedes zag daar schijnbaar graten in. Deze C van de derde generatie is dan misschien geen kroonjuweel van de constructeur, maar de compacte Mercedes speelt omwille van z'n grote productievolume wel een cruciale rol. Je mag er dus van uitgaan dat het model tot in de puntjes is uitgewerkt.

De concurrentie is ook niet mis. Uiteraard denken we dan vooral aan Duitse berlines; de Audi A4 en BMW 3-Reeks. Mercedes' drang naar meer sportiviteit heeft wellicht ook te maken met de positionering van beide aartsrivalen. Het motorenaanbod is van meet af aan uitgebreid. Dieselrijders, die uiteraard in de meerderheid zijn in dit segment, krijgen de keuze uit een C 200 CDI met 136pk, een zelfde motor met 163pk of 170pk (die C 220 CDI op de koffer krijgt) en de C 320 CDI die uit z'n zes cilinders 224pk puurt. Benzinerijders kiezen uit een 156pk of 184pk sterke 1.8l compressormotor die in het eerste geval C 180 K en het tweede geval C 200 K heet. Erboven vinden we zescilinders met typeaanduidingen C 230, C 280 en C 350 voor vermogens van respectievelijk 204, 231 en 274pk.

We rijden tijdens deze eerste uitgebreide test met de C 200 K. Die benzine-uitvoering is beschikbaar vanaf € 33.880. In vergelijking met de eerder aangehaalde Duitse concurrenten levert dat de Mercedes meteen een handicap op. De Audi A4 begint natuurlijk wel stilaan op leeftijd te komen, maar is er in een vergelijkbare uitvoering (2.0 TFSI met 200pk) voor € 33.100. BMW biedt een 325i aan vanaf € 33.700 en die beschikt zelfs over 211pk. De uitrustingspolitiek van Mercedes is gekend. Op de lijst met standaarduitrusting ontbreken geen essentiële elementen, maar er is niettemin sprake van enige krenterigheid. De optielijst is daarentegen lang en uitgebreid. En dat kruipt uiteraard in de prijs, ook van die van onze testwagen. Een compleet overzicht van de opties zou ons te ver leiden, dus we concentreren ons op de hoogvliegers. Avantgarde-stijlpakket, een Panoramisch schuifdak, Bi-xenonkoplampen en een automatische versnellingsbak. De kostprijs van onze testwagen tikt door de talrijke extra's af op € 49.205 en omdat hij dan nog steeds een lederen aankleding en een GPS-systeem ontbeert, vinden we dat meer dan stevig.

Exterieur

De derde generatie C werd een stukje groter dan z'n voorganger. Maar al bij al bijft de groeispurt beperkt. In de breedte komt er 4cm bij, de lengte gaat plus 5,5cm en de hoogte is omzeggens gelijk gebleven. In het segment van de gezinsberlines (zoals de zopas gelanceerde Ford Mondeo) is de obese groter en beiden komen dan ook meer en meer in elkaars vaarwater. De vormgeving wijkt drastisch af van de tweede generatie C die vooral door z'n dubbele versmolten ovalen kijkers opviel. Deze oplossing is klassieker, want ze legt weer de brug naar de eerste generatie C (en zelfs naar de 190 die hem voorafging). Maar tegelijk levert dit ontwerp de C een assertievere pose op.

Om z'n bestaande klanten, die vallen voor traditionele elegantie, op hun wenken te bedienen, maar ook een dynamisch georiënteerde rivaal als de BMW 3-Reeks het vuur aan de schenen te leggen, kiest Mercedes voor een schizofrene vormtaal. Dat wil zeggen dat de Elegance-uitvoeringen recht hebben op een elegante aankleding (met onder meer een opstaande ster op de motorkap), terwijl de Avantgarde duidelijk agressiever aangekleed is. Er is zelfs een ‘Classic' die op het kantje van oubollig is, maar door Mercedes uit de schijnwerpers wordt gehouden. Ze hebben telkens recht op specifieke velgen, grille en bumperschilden.

De assemblagekwaliteit van de C-Klasse is onberispelijk en z'n ontwerp is -ongeacht de gekozen uitvoering- volwassenen en gebalanceerd. De absurd grote buitenspiegels vormen eigenlijk het enige punt van kritiek.

Interieur

Je mag bij een auto in het segment van de C-Klasse al wat eisen stellen als het op interieur aankomt. Zo gaan we ervan uit dat de materiaalkeuze onberispelijk is, de zetels en het stuurwiel naar perfectie in te stellen zijn en dat het meubilair garant staat voor urenlang zitcomfort zonder dat het zijdelingse steun verwaarloost. Verwachtingen die de C-Klasse ook allemaal probleemloos inlost. De aankleding van onze testwagen was weliswaar niet frivool, de uitrustingstabellen bieden voldoende mogelijkheden om aanpassingen naar smaak door te voeren. De wijzerplaat is perfect afleesbaar, alle informatie is gestructureerd en de bediening van alle elementen is even eenvoudig als intuïtief. Willen we kritiek spuien, dan moeten we ons vooral richten op details. Zo vinden we het scherm dat Mercedes in het bovenste deel van de middenconsole inwerkte (en waarvan de functies met een enkele draaiknop op de middentunnel gestuurd worden) eerder goedkoop ogen. Het centrale paneel van het stuurwiel waarin de knoppen ingewerkt zijn, vertoonde wat parasitaire reacties. Des te eigenaardiger omdat de velg zelf volstrekt vrij was van storende invloeden.

De bergruimte aan boord is voldoende. De ruimte voor de inzittenden achteraan was te verbeteren punt van de C. De wielbasis groeit wel met 4,5cm, en dat heeft een onmiskenbaar positief effect op de ruimte achterin, maar de C gooit nog steeds geen grote ogen.

Het klassieke drievolumeconcept legt vanzelfsprekend beperkingen op aan de belaadbaarheid van de kofferruimte. Die zijn evenwel minder erg dan je zou denken, want een complex scharnier beweegt de kofferklep efficiënt uit de weg om een relatief grote laadopening te creëren. De laaddrempel werd drie centimeter lager en het volume van de zeer gelijkmatig vormgegeven koffer groeide met 30l tot 485dm³. Voor een neerklapbare achterbank moet evenwel nog steeds bijbetaald worden. Fors zelfs - € 320,65 - wat Mercedes' krenterigheid in de verf zet.

Veiligheid

Mercedes' C-Klasse zal niet teleurstellen wanneer hij door de heren van de EuroNCAP tegen allerlei obstakels wordt gekwakt. Zeer grote delen van z'n structuur zijn immers in hoogwaardig staal opgetrokken. Behalve een meer rigide veiligheidsstructuur levert dat ook een beperkte -verwaarloosbaar eigenlijk- gewichtsverhoging van het model ten opzichte van de uittredende generatie op.

Om bij een aanrijding inzittenden te beschermen zijn er uiteraard driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen. Vooraan zijn de gordels voorzien van geavanceerde spanners en spankrachtbegrenzers en zijn de hoofdsteunen van het actieve type. Achteraan noteren we dan weer dat er steeds ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes aanwezig zijn. De collectie plofkussens is er een om U tegen te zeggen, want ze omvat 7 exemplaren. Het oneven aantal is te danken aan de knie-airbag voor de bestuurder. Alleen laterale plofkussens achteraan zijn er niet bij.

Toch doet Mercedes er in de eerste plaats alles aan om het niet zover te laten komen. Een geavanceerd ABS-systeem met noodremhulp, remkrachtverdeler maar ook adaptieve remlichten (die bij een noodstop fel gaan knipperen) worden daartoe ingezet. Stabiliteitscontrole is eveneens standaard en omdat die niet volledig uitschakelbaar is (er is wel een meer tolerante instelling) levert die -uit principe- het enige minpunt op.

Rijgedrag

De 200 Kompressor onder de kap van de C is dezelfde als voor de instapper; een geblazen 1.8l viercilinder. In dit geval levert die wel 184pk, in plaats van 156pk voor de goedkoopste benzine. De motor evolueerde om zuiniger en soepeler te zijn, terwijl ook het vermogen wint ten opzichte van de tweede generatie. Dat lijkt goed nieuws, maar in de praktijk komt deze sportief ogende C eerder mak voor de dag. Dat heeft niets met de topsnelheid (235km/u) of de acceleratietijd (0 - 100km/u in 8,8s) te maken. Die vallen best te verteren. De oorzaak ligt voornamelijk bij de automatische vijfversnellingsbak. Die is te tam, heeft een te eenvoudige sturing en heeft bovendien de gewoonte om bij een sportieve rijstijl de ene versnelling in de andere te ‘knallen'. Omdat er een fijn afgelijnde, soepel schakelende en goed gespreide handgeroerde zesbak te koop is, raden we de automaat fel af.

Anderzijds weegt het vermogen niet op tegen de capaciteiten van het onderstel. Mercedes kan profiteren van de beperkte gewichtstoename en zorgde voor een nog betere gewichtsverdeling. Een selectief dempingssysteem hoort tot de basisuitrusting en de op onze testwagen geleverde variabele stuurbekrachtiging is optioneel. De onderstelingenieurs leverden een zeer verfijnd geheel af dat een bijzonder comfort koppelt aan een strak bochtengedrag. Het geheel is bovendien zeer communicatief, terwijl ook het stuur door z'n lineaire krachtopbouw en prettige handelbaarheid (bij lage snelheden) doet wat het eigenlijk in elke auto zou moeten doen. Ook hier is de kritiek beperkt. We stippen enkel de korte veerwegen aan. Daardoor heeft de Benz het soms lastig met de grillen van het Belgische wegdek.

Het verbruik van de viercilinder tikt volgens de constructeur af op 8,1l. Wij zaten daar met haast 11l een stukje boven, maar het dient gezegd dat we ons, de capaciteiten van het onderstel indachtig, eens tot uitspattingen hebben laten verleiden. Het model realiseert een mooie verbruiksdaling (+/- 10%) ten opzichte van z'n voorganger.

Conclusie

Mercedes weet dat het moet scoren met de C-Klasse, waarvan we hier de derde generatie voorrijden. En dat doet het ook. De Duitsers laten geen kans onbenut en laten de nieuweling zelfs smoelen trekken. De Elegance en Classic hebben een ingetogen elegante uitstraling, terwijl deze Avantgarde met andere bumperschilden en een aangepaste grille, een stuk agressiever voor de dag komt.

Het interieur werd ruimer en praktischer dan voorheen, de materiaalkeuze staat boven elke vorm van kritiek verheven en de ergonomie is smetteloos. Dankzij een 4,5cm toegenomen wielbasis (op een totale lengte die 5cm groter werd ten opzichte van de tweede generatie) groeit ook de ruimte voor de achterste inzittenden. Toch wil dat niet zeggen dat de achterbank opvallend ruim is. Veel berlines uit de middenklasse doen nog steeds beter.

De veiligheidsuitrusting omvat een schier eindeloze reeks elektronische snufjes en solide en uitgebreide passieve oplossingen. Daarnaast staan in de optielijst ook geavanceerde zaken als Bixenonverlichting (adaptief en met bochtenverlichting) en het pre-safe-systeem dat de inzittenden bij onheil op een crash voorbereid. Van het onderstel zijn we nog het meest onder de indruk. De fijngevoelige mix van comfort en meer dan alleen maar een snuifje dynamisme smeekt zelfs om meer vermogen dan de 184pk sterke C 200 K (top van 235km/u, sprinttijd van 8,8 tellen) hem kan bieden. De geviseerde concurrenten, BMW en Audi voorop, mogen zich daarover in het haar krabben. In ons geval vergalde de vijftrapsautomaat de pret, maar niettemin krijgt de C een uitstekend rapport.

Heikel puntje blijft de prijs. De C kost een beetje tot gevoelig meer dan een vergelijkbaar uitgeruste Audi A4 of BMW 3-Reeks. Bovendien vinden we in de lijst met standaarduitrusting kleine hiaten (als een neerklapbare achterbank) en is de optielijst behalve lang, ook prijzig. Zo komt het dat onze C 200 K aftikt op liefst € 49.205 en niet eens over een lederen interieur of navigatiesysteem beschikt. In Leasing speelt dat gegeven natuurlijk veel minder. De hoge inruilwaardes zorgen daar voor competitieve prijzen.