Honda Jazz 1.4 Comfort

Inleiding

Honda mag best in z'n nopjes zijn met de Jazz. De eerste generatie kwam maar pas in 2001 in Japan op de markt -Europa volgde een jaartje later- en sindsdien zijn er al 2 miljoen stuks van verkocht. De kleine Honda wordt gebouwd in zes fabrieken in vijf landen en van daaruit naar 115 naties verdeeld. Japan en Europa zijn belangrijke afzetgebieden en nu zal de tweede generatie ook in de VS gesleten worden.

Met het uitstekende palmares van generatie één, is het niet verwonderlijk dat de Japanners voor evolutie in plaats van revolutie kozen. De nieuwe Jazz is gewoon meer van hetzelfde. In casu denken we dan aan een grote moduleerbaarheid, een goede verhouding tussen de buiten- en binnenafmetingen en Honda's typische pittige benzinemotoren. De Jazz kan je pas sinds november bij ons krijgen (hij is al sinds 2007 in thuisland Japan te koop) en hij heeft in eigen land al z'n eerste slag thuisgehaald. Een jury van professionele autojournalisten -waaronder deze redactie- én gezinnen maakte hem in de categorie tot € 15.000 tot gezinswagen van het jaar. Een eer die ook de eerste generatie al te beurt viel.

Exterieur

Van bij de eerste oogopslag is duidelijk dat de Jazz z'n basisvorm behield. In die mate zelfs dat je twee keer met de ogen moet knipperen om er een generatiewissel in te zien. Het had net zo goed een facelift kunnen zijn. Als je er de details op naslaat zijn de wijzigingen nochtans aanzienlijk. Laat ons beginnen bij de afmetingen; de Jazz II is 3,90m lang, 1,69m breed en 1,52m hoog. Die hoogte is identiek aan de eerste generatie, maar aan lengte en breedte werd gesleuteld. De voor- en achteras schoven 4,5cm verder uit elkaar en in de overhang kruipt nog een extra centimeter. De breedte nam met 2cm toe. Dat is voldoende om Honda de mogelijkheid te geven het passagierscompartiment nog een tikkeltje meer vooruit te plaatsen. Dat levert vooraan een groter gevoel van ruimte op, en de ruitjes onderaan de A-stijl zijn nu drie maal zo groot als voorheen. Ditmaal kan je ze echt gebruiken, wat overigens niet wil zeggen dat de vooruitomlijsting in de bocht nooit het zicht komt belemmeren.

Zoals gezegd, de stijl bleef gelijkaardig. De Jazz heeft nog steeds een overwegend vriendelijke uitstraling met een guitige blik, al wordt één en ander natuurlijk door het banaangele lakkleurtje van ons testexemplaar afgezwakt. Beter gevulde wielkasten (met 15 of 16-duims velgen), enkele dynamische vouwlijnen, de oplopende gordellijn en aflopende dakomlijsting en een spitsere grille vooraan, moeten tegelijk wat dynamisme aan het geheel toevoegen. Over de afwerking kunnen we kort zijn; die is bijzonder keurig en perfect vergelijkbaar met die van een grotere middenklasser. Gelukkig, want de Jazz heeft een prijskaartje dat weinig marge voor foutjes laat.

Interieur

Honda uit z'n creativiteit al te graag in opvallende interieurcreaties. Denken we maar aan het lichtspel dat de Civic voorschoteld - je waant je in een aflevering van Star Trek. Het team dat verantwoordelijk was voor de Jazz, koos een andere uitlaatklep. Eigenlijk kozen ze ditmaal zelfs helemaal geen uitlaatklep. Begrijp ons niet verkeerd; het interieur van de Jazz is briljant - op dezelfde wijze als dat van z'n voorganger. Je moet bijzonder hard speuren naar fouten of minpunten. Voor een kleintje als de Jazz was z'n koffervolume van 380l zonder meer indrukwekkend. En de nieuwe generatie doet er nog een schep bovenop met maximaal 428l.

Ervoor vinden we een in ongelijke delen opgedeelde achterbank die Honda ‘Magic Seats' doopte. Je kan ze immers in één enkele beweging plat leggen (zelfs met de hoofdsteunen op hun plaats en met de voorzetels in de meest achteruitgeschoven positie). Het resultaat is dan een vlakke laadvloer. Maar je kan ze ook recht laten staan en enkel het zitvlak opklappen. Dan heb je ruimte om bijvoorbeeld kamerplanten tot 1,3m hoogte te transporteren. En er zijn nog tal van kleine opbergmogelijkheden, een geheim vakje onder de linkse achterzetel. Van Hocus Pocus is evenwel geen sprake. De Jazz komt zo slim uit de hoek omdat Honda al van bij de eerste generatie de benzinetank niet tussen beide achterwielen plaatst, zoals gebruikelijk is, maar die onder de voorzetels wegsteekt. Bij generatie één hoorde je daardoor wel af en toe de brandstof klutsen in het interieur, maar dat geluid hebben we nu niet meer gehoord.

Hoewel het zitmeubilair zich bijzonder slim toont en om de interieurruimte te maximaliseren ook vrij dun is, staat het comfort boven verdenking verheven. Akkoord, aan zijdelingse steun hoef je je niet te verwachten. Geen ambities daar. Maar je kan uren in de Jazz zitten zonder gebroken te worden en dat is waar het ons in dit segment om te doen is. Je kan bezwaarlijk stellen dat de Jazz mals geprijsd is. In het interieur is -gelukkig- duidelijk te zien waarom. Afgezien van een onberispelijke afwerking - de materiaalkeuze is zo goed als ze in dit segment komt, het instrumentarium is verzorgd, compleet en goed verlicht en zoek maar eens naar een mooier stuurtje. En het ligt goed in de hand, is verstelbaar in hoogte en diepte en in tegenstelling tot zowat elke andere mini-mono staat het eens niet te horizontaal opgesteld. Enig puntje van kritiek handelt om de verluchtingsinstallatie. Daar moet je twee keer naar kijken voor je eraan uit kan. O ja, voor de volledigheid; met bi-axiaal verstelbaar stuur en een ruim verstelbare voorzetel moet je al een knoeier zijn om de rijhouding nog om zeep te kunnen helpen. Dat doet Honda dus niet.

Veiligheid

Ook hier laat Honda bitter weinig punten liggen. Werp maar eens een blik op de uitrustingstabellen. Je hebt steeds recht op zes airbags die de voorste inzittenden alvast langs alle kanten insluiten. En de twee gordijnexemplaren beschermen ook het hoofd van de buitenste inzittenden op de iets hoger gepositioneerde tweede zitrij. Alle zitplaatsen hebben en driepuntsgordel. Vooraan zijn die voorzien van gordelspanners met twee fasen. En omdat de EuroNCAP het graag heeft, zijn er voor alle zitplaatsen gordelverklikkers voorzien.

De selectie met actieve veiligheidsuitrusting omvat eveneens een uitgebreide rekeneenheid. Die heeft een antispinsysteem, ABS, remkrachtverdeler en stabiliteitscontrole. Al deze voorzieningen komen bovenop een rigide koetswerkstructuur. Honda wordt lyrisch als het gaat om de gebruikte staalsoorten en verstevigingen. Alle andere constructeurs trouwens ook. Dat je met de benzinetank onder je zetel zit, hoeft geen reden tot kopzorgen te zijn. Die zit tussen beide B-stijlen op een minstens even goed beschermde plaats als tussen de wielen en het exemplaar is bovendien versterkt. Wie kleine koters te vervoeren heeft, kan twee ISOFIX-kinderstoeltjes schikken op de achterbank. En ja, hoewel het in deze klasse nog geen gemeengoed is, zijn al deze voorzieningen standaard aanwezig.

Rijgedrag

Een kleine diesel heeft Honda nog steeds niet in de lijst staan. Dat is iets waar alleen Europeanen op zitten te wachten en de Jazz is een echt wereldproduct. Je moet het dus stellen met benzinecentrales. Twee, om precies te zijn. Een 1.2 en een 1.4. Beiden knijpen flink wat meer paarden uit hun cilinders dan bij de vorige generatie. De meest compacte ging van 78 naar 90pk en de 1.4 in ons testexemplaar is goed voor 100 in plaats van 83pk. Beiden worden standaard aan een handbak gekoppeld. Bij de 1.4 bestaat evenwel de mogelijkheid om een CVT-automaat met 6 voorgeprogrammeerde verhoudingen te kiezen. Iets wat zo goed als niemand doet. We reden dan ook met de handgeroerde versie. En dat roeren gaat goed; de pook valt dankzij z'n hoge positie perfect in de hand en werkt precies en met gevoel. Een schakelindicator op de tellerplaat voor je stimuleert je snel naar de hoogste versnelling. Zonder op de snelweg te komen waren we op die manier tot een verbruiksgemiddelde van minder dan 5 liter in staat. Wil je wat prik in je soda, dan stuw je de toerenteller best een stuk hoger. En met hooguit 1050kg aan de haak, komt de Jazz best pittig voor de dag. De sprint kan in 11,4 tellen -eerbiedwaardig in z'n segment- en houdt zich vooral bij hogere snelheden opvallend goed. Je bent al lang in rijbewijsgevaarlijk territorium als je de top van 182km/u neerzet. In betrekkelijke stilte ook nog.

De Jazz is compact genoeg om probleemloos in een klein gaatje te mikken. Zelfs tussen muren bedraagt de draaicirkel slechts 10,5m. Het elektrisch bekrachtigde stuurtje is bij stadsverkeer een enthousiaste kompaan. Alleen zou het geheel bij hoge snelheden wat meer gevoel mogen geven. De koetswerkbewegingen van de Jazz zijn goed onder controle. Dankzij een laag zwaartepunt, grotere wielen en een breder spoor. Fijn gedempt ook. Niet meer dan een tikkeltje droog. En het weggedrag is geheel vrij van verrassingen. Overstuur staat niet in het boekje en onderstuur krijg je pas als je de idioot uithangt. Mama mag de Jazz praktisch vinden, papa rijdt er ook graag mee. En het grote contingent senioren dat zich het model aanschaft zal de zichtbaarheid rondom, de gemakkelijke toegang en de lichte bediening prijzen. Voor elk wat wils...

Conclusie

De Jazz van de eerste generatie stond binnen z'n segment in één klap bovenaan onze Auto55-scoretabellen. Niet moeilijk, want het is een slim, aangenaam en hoogwaardig product gebleken. En er zijn wereldwijd al 2 miljoen mensen die hetzelfde vonden en daarom hun handtekening onder een bestelbon zetten. Een nieuwe generatie wil uiteraard beter doen, maar ook verderbouwen op dat succes. De Jazz is daarom nog steeds herkenbaar en behoudt z'n basisvorm terwijl hij wat groter, ruimer en krachtiger werd. Met z'n voorganger heeft hij eveneens gemeen dat hij niet de goedkoopste uit het segment is. Voor wat, hoort wat.

De Jazz z'n grootste troefkaart is het interieur. Probeer bij een concurrent maar eens een kofferruimte van 428l te vinden. Bovendien is het geheel moduleerbaar, is de materiaalkeuze onberispelijk en kijk je op één van de leukste boordplanken uit het marktdeel. En dat allemaal omdat Honda de benzinetank onder de voorzetels wegstopt in plaats van tussen beide achterwielen. Laat het je gemoedsrust niet vergallen, hij zit er stevig ingekapseld en ook met de andere veiligheidsvoorzieningen zit het snor. Wat denk je van 6 airbags en stabiliteitscontrole. Standaard.

Beide benzinemotoren werden flink zelfzekerder, maar we reden met de pittigste van de twee. 1,4l groot en 100pk sterk. Gewillig en zuinig bij lage toeren, immer stil en levenslustig bij hoge omwentelingsnelheden. Gepaard aan een tikkeltje gevoeloze maar enthousiaste stuurinrichting, een efficiënte ophanging en een scherp schakelende vijfbak. De Jazz is niet alleen praktisch - je kan zowaar nog wat rijplezier sprokkelen. Niet verwonderlijk dat het model (net als z'n voorganger) de trofee van de VAB-gezinswagen 2009 (in de prijsklasse tot € 15.000) mee naar huis mag nemen.