Dodge Challenger SRT8

Inleiding

Naar de Dodge-dealer lopen en om een Challenger vragen lukt niet. De muscle car wordt niet officieel ingevoerd, net zoals dat ook voor de Ford Mustang of Chevy Camaro het geval is. Maar er komt verandering in. In de loop van 2010 zal de Challenger ook bij de officiële dealer te vinden zijn. Wij voelden de SRT8 topversie al eens aan de hand, op zoek naar de Fried Chicken Wings vretende Amerikaan in ons.

Momenteel is de Challenger in ons land al even moeilijk te vinden als het bovengenoemde huwelijk tussen gevogelteledematen en gesmolten varkenspens. Maar onmogelijk is het niet, want hij staat bij enkele grijze importeurs te blinken met een prijskaartje aan de bovenzijde van € 40.000. Hoe veel hij bij de merkdealer gaat kosten, weten we nog niet, maar we mikken in dezelfde richting.

De SRT8 heeft een 6,1l V8 aan boord, heeft een automatische versnellingsbak en tot de standaarduitrusting horen zaken als airco, een lederen interieur en wielen die horen bij een klein vliegtuig (met een diameter van 20"). En dan natuurlijk een hele hoop zaken waar alleen een Amerikaan van wakker ligt. Zoals "passenger assist handles".

Exterieur

Laat ons beginnen met het meest voor de hand liggende aspect. De Challenger is een behoorlijke vlaai (excuseer, pie) van een auto. In de breedte meet hij net geen twee meter, de lengte tikt net boven vijf meter af en de hoogte is 1,45m. Het lijnenspel is gebaseerd op dat van de meest iconische Challenger van allemaal; de versie die in de seventies het witte doek onveilig maakte in Vanishing Point. Een film die zo slecht was dat een cultstatus onvermijdelijk was, en hetzelfde geldt voor de Dodge. Ford was zo visionair z'n jongste Mustang in een retro-kleedje te steken. En die viel zo goed in de smaak dat Dodge en Chevrolet bijna over elkaar stormden in hun haast om een antwoord te formuleren. Deze Challenger heeft bijgevolg een lijnenspel dat zo uit de jaren zeventig gerukt is. Gelukkig is het niet helemaal wars van functionele details. De rubberen achtervleugel en luchtinlaten op de motorkap hebben zowaar nut.

Deels omdat we ons verwachtingspatroon hadden bijgesteld, viel de buitenafwerking goed mee. Akkoord, naar Europese normen heb je een tochthond nodig voor achter de koetswerknaden, maar ze lopen op z'n minst gelijk. En de achterruit is gelijmd en niet ingewerkt in een rubberen rand à la 80's zoals op de Chrysler PT Cruiser. De portieren hebben frameloze ruiten en die sluiten ook nog eens perfect. So far, so good.

En dan moeten we het nog eens over uitstraling hebben. Want, geef toe, de Challenger ziet er "dik" uit. Diep liggende dubbele koplampen, een vette pretentieloze kont, koetswerkpanelen die als het ware om de 245/45 dikke rubbers zijn gespannen... De Challenger hoeft niet in beweging te zijn om indruk te maken.

Interieur

Als je instapt vraag je je meteen af waar de hele auto gebleven is. Maar omdat het uiterlijk een geheime gevoelige snaar raakt, houden we het op volgende diplomatiek correcte omschrijving: "de verhouding tussen buiten- en binnenafmetingen is niet zeer gunstig". Vooraan heb je voldoende ruimte, maar hoewel hoofd- en heupruimte achteraan weinig reden tot klagen geven, is de voet- en knieruimte eerder beperkt. En de instap is ook niet van de makkelijkste. Aan de bestuurderszijde mist de klapzetel zelfs een geheugenfunctie.

Waar je op zit te kijken, stemt je ook niet meteen vrolijk. M'n boterhammendoos is van beter plastic gemaakt. En omdat het een Amerikaan is, is het dashboard nogal... euh, vlak. Daar hebben de Yanks immers een regeltje voor. De klokkenset is goed afleesbaar maar daarmee hebben we het enige positieve punt wel gehad. Een Nissan Micra met deze wijzertjes mag zich aan een onvoldoende verwachten. En nu we toch op dreef zijn; het stuur is een karikatuur van wat je in een sportauto verwacht. Er zijn zeiljachten met een kleiner roer. Het zitmeubilair is een "SRT performance seat", wat betekent dat ze ongeveer dubbel zo breed zijn als de derrière van ondertekende en je je tijdens het betere bochtenwerk geheid ophangt aan de gordel. Niet echt sportief dus. Op het comfort valt echter niet zo veel aan te merken.

De koffer heeft een belachelijk hoge laaddrempel. Iets wat we niet tegen de Challenger willen gebruiken, omdat je bezwaarlijk om praktische overwegingen bij dit vervoermiddel uitkomt. Nochtans past er 460l bagage in en dat is zowat de enige verrassing als het op binnenafmetingen aankomt.

Veiligheid

Met de veiligheidsvoorzieningen aan boord van de Challenger zit het behoorlijk snor. De Challenger beschikt over frontale airbags en plofkussens van het gordijntype. In de zetel ingewerkte zijdelings airbags voor de voorste inzittenden zijn er niet.

Alle gordels, ook die voor de drie zitplaatsen achteraan, zijn van het driepuntstype. De voorste exemplaren zijn uitgerust met spanners en spankrachtbegrenzers. Achteraan zijn twee LATCH bevestingspunten voor kinderzitjes. Dat is vergelijkbaar met de Europese ISOFIX-standaard.

ABS en ESP zijn eveneens aanwezig. Het laatste is speciaal voor de SRT8 opnieuw afgesteld, kwestie van de pret niet helemaal te drukken.

Rijgedrag

Onder de (schier eindeloze) motorkap van de SRT8 zit een in de lengte gemonteerde V8 met 6,1l slagvolume. En let op, de rest van de technische specificaties zijn ook veelbelovend, op de vijftrapsautomaat na. Want in tegenstelling tot de Mustang en de Camaro heeft deze Challenger rondom een volledig onafhankelijke ophanging en heeft de achterkant een zelfsperrend differentieel. Met alle gewicht op de voortrein, lijkt dat op het ideale recept voor de powerslides die het plaatselijke politiekorps ongetwijfeld doen kirren van plezier. Merk even op dat we door de vingers zien dat de V8 het stelt met één in- en uitlaatklep per cilinder, een compressieratio van 10,3:1 heeft en liefst geen benzine onder 91ron heeft. In onze contreien is 95ron het minimum. Op de elektronische injectie na is het blok dus een verzameling onderdelen die stammen uit de tijd van de tweede wereldoorlog. Daar lig je waarschijnlijk maar van wakker tot je de achtpitter in een tunnel de sporen hebt gegeven. Wat een klank! Het gaat van achtergrondgebrabbel tot een hees gebulder. Je zou er bijna bij vergeten vermelden dat het rechterpedaal je toegang geeft tot 425pk (bij 6.200t/min) en 570Nm trekkracht (bij 4.800t/min). Dat klinkt dorstig... en dat is het ook, maar we hadden erger verwacht dan de piek van 18l/100km die we hebben geregistreerd.

Stabiliteitscontrole lijkt geen overbodige luxe, maar hoewel de hemelsluizen tijdens de testperiode niet dicht geweest zijn, hebben we de elektronische waakhond in slaapstand gehouden. En onze reacties klaarwakker, gelukkig. De achtertrein is zo instabiel als een nijlpaard op een ijspiste. Er in een bocht het gas ophouden levert gegarandeerd overstuur op. De hydraulisch bekrachtigde tandheugel (door de grote ontdubbeling) is zo onnauwkeurig als de witte Kerst van Frank Deboosere en de timing van de schakelmomenten van de automaat is even oordeelkundig als die van de strooidiensten in december. Dat lijkt bijzonder hachelijk, maar het gevaar wordt (een beetje) getemperd door het vergevingsgezinde karakter van de Challenger. Je kan niet tot op de millimeter nauwkeurig corrigeren. Deze Muscle Car komt dan ook uit een land waar asfalt doorgaans rechtdoor loopt en in overvloed aanwezig is. Maar de Challenger is een goedzak, die z'n overstuur relatief eenvoudig laat intomen. Alleen bij hoge snelheden is het uitkijken geblazen. Het is al even geleden dat we een auto hadden zie z'n kont opzij zette omdat we tijdens het inhalen per ongeluk over de witte stippellijn reden. Als ons geheugen ons niet in de steek laat, was dat de Dodge Viper. De remmen zijn van Brembo, en behoorlijk groot (36mm voor de voorste schijven), maar omdat de Challenger ook 1,9 ton weegt zijn twee stevige rembeurten voldoende om ervoor te zorgen dat het rempedaal aanvoelt als ontstoken tandvlees.

Dat lijkt dus allemaal niet zo goed. En objectief gezien is de Challenger geen topscorer. Anderzijds is z'n sprinttijd van 5 tellen behoorlijk indrukwekkend. Maar vooral; de Challenger is een absolute pretmachine. Je vergeet algauw dat je in te brede zetels zit, omgeven door troosteloos plastic met rijeigenschappen die volgens objectieve criteria op z'n minst ‘dubieus' zijn. Deze Dodge scoort op alles wat moeilijk of niet meetbaar is. Buikgevoel in de eerste plaats. Al na 100km krijg je het gevoel dat dit een creatie is van autoliefhebbers die rijplezier verkiezen boven het velletje papier dat één of andere ongetwijfeld zeer geleerde ingenieur hen in de handen stopt. De Challenger moet zowat de grootste pretmachine zijn die in 2009 door onze handen is gegaan. Kortom, deze auto is zo briljant als hij slecht is. De score voor rijeigenschappen heeft hij dan ook helemaal aan z'n funfactor te danken. En waar is onze emmer Fried Chicken Wings nu gebleven?

Conclusie

Je kan in ons land niet naar de Dodge-dealer lopen om een Challenger. De muscle car wordt niet officieel ingevoerd. Of beter; nog niet. In de loop van 2010 komt daar verandering in. Tot het zover is, kan je je natuurlijk richten tot een grijze importeur. Die vraagt voor deze SRT-8 iets meer dan € 40.000 en we gokken dat de dealerprijs in dezelfde buurt zal liggen.

De Challenger is net als z'n voornaamste concurrenten, de Ford Mustang en Chevy Camaro, in een retro-kleedje gestoken. Je waant je haast weer in de seventies. De afmetingen zijn echter duidelijk van deze eeuw. Dodge heeft het over een "intermediate car", maar met een breedte van bijna 2m en een lengte van 5m moet je in ons land zoeken naar een parkeerplaats waar hij in past. En goed uitkijken want sensoren staan in tegenstelling tot airco en een lederen interieur, niet op de uitrustingslijst terwijl de zichtbaarheid rondom vergelijkbaar is met die in een duikboot. Onbelangrijk, als de auto er zo "dik" uitziet als brok spieren.

Onder de kap zit een 6,1l V8 die 426pk en 570Nm doorgeeft aan een automatische vijfbak. Op elektronische injectie na, stamt de techniek ervan uit het stenen tijdperk. Met een sprinttijd van 5 tellen, een soundtrack die menig onweer jaloers maakt en een onderstel dat avontuurlijk is afgesteld, kan het ons eigenlijk niets schelen. Let wel; de remmen missen uithouding, de automaat kon beter, het verbruik is hoog, de besturing onnauwkeurig, en het uitschakelen van de stabiliteitscontrole zou een rood knipperlicht moeten activeren bij de vrijwilligers van de zelfmoordlijn. Maar wat is de Challenger leuk! Dolle pret eigenlijk. Je merkt dat dit een creatie is van liefhebbers, eerder dan van ingenieurs. Héél misschien is daarin overdreven. In elk geval is het zo dat de Challenger dan slechts te veel heeft wat nagenoeg elke (andere) moderne auto veel te weinig heeft.