Dodge Calilber 2.0 CRD

Inleiding

Voor wie zowat de grootste reclamecampagne uit de sector sinds jaren gemist zou hebben zeggen we het nog maar eens; Dodge is back! DaimlerChrysler wil in ander werelddelen, Europa incluis, meer Amerikaanse producten afzetten. Met de Caliber, die intussen uit z’n container is gebroken, gaat het merk frontaal in de aanval. De wapens zijn een aparte look, een origineel concept, aan de Europese markt aangepast motoren én een scherpe prijs. Zo’n hoop geafficheerde troeven op een hoopje schreeuwt gewoon om een uitgebreide test. We deden het met de Caliber die in ons dieselgek land wellicht het best verkoopt; de 2.0 CRD.

Maar eerst wat over de prijzen; de goedkoopste Caliber uit de catalogus is er ééntje met een 1.8l benzinemotor. Een naar Amerikaanse normen piepklein motortje dat volgens diezelfde normen een zeer dapper vermogen van 150pk uitbraakt. U kan hem op de oprit parkeren, wat geheid niet onopvallend voorbij zou gaan, vanaf € 15.900. Als je tegenwoordig een Peugeot 207, Renault Clio, Opel Corsa of VW Polo leuk aankleedt komt je daar niet mee toe. Erboven wordt een nauwelijks krachtiger tweeliter benzine (met 156pk) geparkeerd. Die kost minstens € 19.400, maar heeft een CVT-automaat en zit wat dikker in de uitrusting (want SE in plaats van S). Dieselen kan vanaf € 18.400 als S. Maar natuurlijk verdraagt ook de Caliber wat aankleding. En zo komt het dat de basisprijs van de ‘onze’ SXT Sport, inclusief Airco, CD-wisselaar in het dashboard, 18-duims velgen, een audiosysteem met 9 luidsprekers, zichzelf naar € 22.000 bombardeert. Zelfs € 22.500 inclusief metaallak. Let wel, dat is nog steeds behoorlijk scherp voor iets dat zo imposant oogt als de Caliber…

Exterieur

Deze Caliber komt uit in de middenklasse, maar wat is het nu eigenlijk? Het is zeker geen berline en voor een hatchback is hij te hoog. Het zou een SUV kunnen zijn, maar op de snuit na, oogt hij niet zo stoer en impliceert de term enige technische ondersteuning die hij op een bodemvrijheid van 19,5cm na moet ontberen. En voor een MPV heeft de Amerikaan dan weer een te duidelijk onderscheiden neus. Conclusie? Het is van alles wat. Een lekker trendy Cross-over dus. Met sterk uitgeklopte wielkasten, een rechte kont en natuurlijk het karakteristieke kruis als kroon op de overmaatse grille, oogt de koets betrekkelijk stoer. Betrekkelijk, omdat de lichtblokjes ernaast –bijvoorbeeld- wel heel braaf zijn. Het indrukwekkende 18-duims lichtmetaal van onze testwagen compenseert adequaat, maar dat zit natuurlijk in de meerprijs. Om de conventionele daklijn te maskeren, maakt Dodge rijkelijk gebruik van zwart plastic. Als dat al in het opzet slaagt, dan zorgt het ook voor een goedkope zweem.

De Caliber is 4,41m lang, meet in de breedte (zonder de grote buitenspiegels) 1,80m en rijst 1,53m boven het wegdek. De afwerking van het koetswerk is naar Amerikaanse normen verzorgd. Je mag daaruit afleiden dat het vrij is van fouten zonder de fijne naden of solide indruk van het betere Europese blik te verwachten. De klank van als je de portieren dichtslaat is ook niet je dat.

Interieur

Waar Amerikanen vaak helemaal uit de bocht gaan, is in het interieur. Het lijkt wel of centimeters brede aansluitnaden en goedkoop plastic aan de andere kant van de oceaan aantrekkelijk gevonden worden. Of toch op z’n minst – en wellicht dichter bij de waarheid – dat het er niet toe doet. Maar een kolonist als de Caliber mocht toch een stuk minder in goedkope oliederivaten gelardeerd zitten. Werkelijk alles is beenhard, omdat ze van schuimvulling nog niet gehoord hebben, en het ziét er ook zo uit. En wellicht bestaat er wel een andere dimensie waarin het in koetswerkkleur lakken van glanzende interieurpanelen als een briljante vondst wordt gezien…

Dat gezegd zijnde; het is niet al kommer en kwel. Hoewel het stuurwiel enkel in de hoogte regelbaar is en het zitmeubilair van zijdelingse steun verstoken blijft, kan je de Caliber geen gebrek aan comfort verwijten. Integendeel; dit is nog eens een interieur waar je behalve je ledematen – of die van volwassenen op de achterbank – nog een hele boel andere dingen kwijtkan. En vaak met slimme details, zoals verlichte bekerhouders in de middenconsole. Of een in het handschoenkastje geïntegreerde ruimte voor het koel houden van blikjes of kleine flessen drank. Je kan het instrumentarium een gebrek aan fantasie verwijten, maar duidelijk is het wel en ook de ergonomische valkuilen werden grotendeels ontweken. Op nagenoeg alle versies ontcijfert de CD-speler MP3-bestanden en de Boston Acoustics geluidsinstallatie met 9 luidsprekers (standaard of optioneel aan een zeer redelijke prijs, afhankelijk van het uitrustingsniveau) weet dat nog in een fraai klankbeeld te vertalen, terwijl steeds meer fabrieksstereo’s daar steken laten vallen. In de kofferklep zitten twee uitklapbare luidsprekers waarmee je de helft van je straat van gerichte geluidsgolven kan voorzien. Lijkt leuk, maar het valt te bezien of de buren die mening delen.

De achterbank heeft een instelbare leuning en laat zich in de gebruikelijke 60/40 verhouding tot laadvloer degraderen. Je kan dan tot 1.339l laden. Met de achterbank rechtop is dat maximaal 524l.

Veiligheid

Amerikanen zijn wild van airbags. Vooraan in de Caliber zitten dan ook twee gesofisticeerde exemplaren die hun ontplooiingskracht afstemmen op de ernst van de impact. Voor de basisversie houdt het daar al op, maar de andere uitvoeringen krijgen ook gordijnairbags. Zijdelingse exemplaren zouden later beschikbaar worden.

Alle versies zijn uiteraard voorzien van ABS, maar het is enkel de diesel die ook stabiliteitscontrole en noodremhulp krijgt. Dodge zegt dat ESP later beschikbaar wordt op de 1.8 en 2.0 benzine.

Daarnaast hebben alle inzittenden vanzelfsprekend recht op driepuntsgordels en tenslotte vinden we ook de ISOFIX bevestigingspunten het vermelden waard.

 

Rijgedrag

Dodge haalt z’n dieselmotoren voor de Caliber eigenaardig genoeg niet bij DaimlerChrysler – Mercedes bijvoorbeeld – zelf, maar bij VW. Onder de kap zit de alom bekende 2.0 TDI (netjes herdoopt tot CRD) viercilinder met pompverstuivers. Met 140pk en 310Nm is dat een dapper baasje, maar het blok heeft ook niet meer manieren dan een gemiddelde carnivoor. Aan constante snelheden is het allemaal nog te pruimen, tijdens acceleraties rommelt het stevig in het vooronder en je vraagt je af of een koudstart geen langdurige effecten op je gewrichten kan hebben. De pedalen trillen vrolijk met het blok mee en als je al eens brutaal van de gas gaat of de versnellingsbak geselt, gaat er een flinke schok door de structuur. Anderzijds; de diesel sleurt de ruim 1,4 ton zware koets wel in 9,3 tellen naar 100km/u en dat is een prestatie. Bij de aanzet kiest de Amerikaan steevast een koers die door de kortste aandrijfstang gedicteerd wordt, maar dat is hem vergeven. De topsnelheid bedraagt net geen 200km/u en registreerden we een zeer acceptabel verbruik van 8,0l/100km.

De ophanging maakt gebruik van McPherson veerpoten vooraan en een onafhankelijke constructie met meerdere armen achteraan. De afstelling gaf duidelijk voorrang aan comfort, en de Caliber maakt dan ook graag gebruik van z’n riante veerwegen. Daarbij wordt weinig informatie aan de bestuurder doorgegeven, en ook de tanheugelbesturing is niet meteen een praatvaar. Daardoor lijkt het soms al bij ridicule snelheden alsof de koets je een poets wil bakken, al blijkt de Dodge in praktijk meer dan behoorlijke bochtensnelheden aan te kunnen. Het remgevoel is bepaald sponsig en boezemt weinig vertrouwen in. En toch presteert ook dat systeem aardig, zolang je tenminste geen noodstops aan elkaar rijgt.

Conclusie

De Amerikanen lonken (weer eens) naar de Europese markt. DaimlerChrysler wil het nu eens met Dodge proberen. Het gedroomde middel is de Caliber, die een frisse kijk biedt op het vaak saaie middensegment. Het eindproduct verenigt trekken van een vijfdeurs, een SUV en een monovolume in een stoer ogende koets. Origineel, opvallend, niet bijster fijn geassembleerd, maar voor een vanaf-prijs van amper € 15.900 wel opvallend ruim. Hoewel het interieur haast volledig bestaat uit goedkoop ogend plastic, is het de troefkaart van de Caliber. Het biedt immers ruim plaats aan vijf inzittenden en bulkt van de handige opbergmogelijkheden. En natuurlijk kan je ook gewoon de koffer volstouwen, die slikt minstens 524l.

De veiligheidsuitrusting is correct, zeker bij de diesel omdat die steeds ESP meekrijgt terwijl dat op de benzineversies nog niet verkrijgbaar is. De diesel is eerder brutaal, maar weet met z’n standaard zesbak het 1,4 ton zware koetswerk verassend vlot door het verkeer te stuwen. De tweeliter van VW-origine springt daarbij betrekkelijk zuinig met brandstof om. De ophanging is op comfort gericht en daarom niet steeds even efficiënt als die van Europees blik. Het voornaamste knelpunt van de diesel is evenwel z’n prijs; € 18.400 is al een stuk boven de prijs van de instapper. En we willen de Caliber juist z’n tekortkomingen – de materiaalkeuze voorop – door de vingers zien omwille van z’n prijs. Daarom lijkt de 1.8 benzine de meest homogene keuze.