Dacia Duster TCe 125

Inleiding

De Duster, waarvan de eerste generatie nu afzwaait, was niets meer of niets minder dan een briljante zet van Dacia. Er werd wel wat smalend gedaan over een SUV die de prijs kreeg van een goedkope vijfdeurs, maar Renault bleek het product met de Roemeense naam wel haarfijn in het gat in de markt te mikken. Ruim 1,1 miljoen stuks zijn er van de eerste generatie verkocht. En het gros daarvan was, in West-Europa tenminste, te vinden bij de hogere afwerkingsversies. Een Duster met zwarte bumpers is zeldzamer dan één met lederen zetels.

Meer van hetzelfde

En nu is er dus een nieuwe Duster. Meer van hetzelfde, want dat werkte. En Renault mag zich in de handen wrijven want er is nog steeds geen rechtstreekse concurrent voor het model. Misschien is dat wel het meest verbazingwekkende aan het verhaal.

De prijsverhoging is alvast… euh… onbestaande. De instapper, Acces, staat nog steeds voor € 11.990 in de catalogus te blinken. Spartaans ja, maar al lang niet meer zo naakt als voorheen. Je ontbeert een radio, maar je hebt wel elektrisch bediende ramen vooraan en centrale deurvergrendeling met afstandsbediening. Die moest je op de eerste generatie nog ontberen.

Aan de bovenzijde van de prijsvork vind je, na via Access, Essential en Comfort te zijn opgeklommen, de Prestige. € 19900 voor de duurste. Met de 110pk sterke 1.5l dieselcentrale en vierwielaandrijving. En aardigheidjes als 17-duims lichtmetaal, parkeerhulp, dodehoekwaarschuwing, een lederen stuurwiel, geïntegreerde navigatie en een achteruitrijcamera.

Rijden met de TCe 125 benzine

Ertussen zit al de rest. De goedkoopste 1.5 diesel (90pk in dit geval) kost € 15.000. De 1.2 liter op benzine met turbo -waarmee we het motorenpalet afronden- kost minstens € 16.100. Vierwielaandrijving kost € 2.100 meer. Een automaat kost € 1.500. Je kan die zaken niet ongebreideld met elkaar combineren overigens. Wij gingen op stap met de 1.2 benzine met 125pk. Voorzien van letterlijk alle mogelijke extra’s komt die op € 19.350.

Exterieur

Je herkent ‘m meteen. De nieuwe. En dat is ook logisch, ook al begon het merk opnieuw met een wit blad papier. Dacia zou wel gek zijn om te radicaal aan het uiterlijk te sleutelen. De Duster viel duidelijk in een sweet spot. Stoer, maar niet té. En dat blijft allemaal, met een tikkeltje meer bling. Vooral op de aardig aangeklede versies. Aan de proporties werd een beetje gesleuteld.

Meer bling

De voetafdruk meet nu 4,34m bij 1,80m. De voorruit werd 10cm verder naar voor geschoven. Dat zorgt voor een moderner profiel en een betere ruimte-indruk aan de binnenzijde. Ofschoon alle koetswerkpanelen nieuw zijn, gebeurde de grootste aanpassing aan de achterzijde. Daar eisen de nieuwe kruisvormige achterlichtunits de meeste aandacht voor zich op. De kofferklep is er nu ook dieper uitgesneden, maar de laaddrempel bleef omzeggens gelijk.

Wat het meest de aandacht naar zich toe trekt is het kunststoffen profiel op de flank net voor de deur. Omdat het de stijl op de gepaste manier bijkruidt en omdat het zichzelf verantwoordt door de flank af te schermen van steenslag. Die valse luchtroosters erin, dat had wat mij betreft niet gemoeten.

Interieur

Terwijl duidelijk was dat het koetswerk bij heel wat mensen in de smaak viel, kon het interieur van de eerste generatie geen uitgesproken goede indruk nalaten. Het was functioneel, ja. De vormgeving gooide geen grote ogen. Dit is waar de nieuweling de meeste troeven kan uitspelen, ondanks een nagenoeg identiek plaatsaanbod.

Fors verbeterde ergnomie

Je kan gaan zitten in splinternieuwe zetels. Met vooraan een 2cm langere zitting en doorheen heel de auto een nieuwe schuimvulling die comfortabel is en tegelijk meer steun geeft. Vanaf het tweede afwerkingsniveau heb je nu recht op een stuur dat in hoogte en diepte verstelbaar is. Een flink voordeel! Net zoals het scherm van de radio en navigatie (op de meeste versies een erg redelijk geprijsde optie van € 400), dat nu wat hoger zit. Nog altijd niet hoog genoeg om optimaal te zijn, maar op z’n minst niet langer aan je knieën. O ja, de bediening van de snelheidsbegrenzer en cruise-control zit op de middentunnel, net als bij Renault. Daar niet ideaal. Hier evenmin.

Aan ruimte geen gebrek

Vanzelfsprekend wordt er gebruik gemaakt van harde plastics. Je kan niets anders verwachten in deze klasse. Maar ze zien er met hun fijnere structuur en matte afwerking wel een pak beter uit dan voorheen. En de bediening van de verwarming of airco… niets ‘budget’ aan te vinden.

Achteraan heb je nog steeds een ruime achterbank. En aan koffervolume heb je ook geen gebrek. Er pas 445l in. Bij vierwielaangedreven versies verlies je een emmer of vier.

Veiligheid

De Duster mag dan wel een compleet nieuw kleed dragen, onderhuids bleef alles bij het oude. Ongeveer. Want nu de fabriek in Pitesti in Roemenië officieel een nieuwe generatie bouwt, moet het model opnieuw op examen bij de EuroNCAP. Om de impactenergie beter te absorberen zijn in het onderstel enkele balken van dikker staal vervaardigd, maar dat mocht niet baten. De Duster bracht het er met drie sterren hooguit gemiddeld vanaf. Het is vooral de afwezigheid van de allerlaatste elektronische snufjes dat hem de das omdoet. Op dat onderdeel scoort hij slechts 37%.

Niets wereldschokkends

Vier airbags, hoofdsteunen en driepuntsgordels voor alle zitplaatsen, ABS en stabiliteitscontrole en een systeem dat de bandendruk in de gaten houdt, zijn allen standaard. En verplicht. Je krijgt er nog Isofix bevestigingspunten voor de buitenste zitplaatsen bij. En als je het hoogste uitrustingsniveau aanstipt, wordt je ook nog op een dodehoekswaarschuwing getrakteerd. Op zich niets wereldschokkends, maar je moet dat natuurlijk naast z’n scherpe prijs leggen.

Rijgedrag

Technisch valt er weinig nieuws te melden bij deze Duster. Motoren en transmissies dateren al van de vorige opfrisbeurt en ook aan het onderstel wijzigde niet veel. Andere rubbers en eindelooppunten zorgen er hooguit voor dat de koets in extreme omstandigheden beter onder controle blijft. En de stuurbekrachting (nu altijd elektrisch) biedt minder weerstand. Dat laatste moet helpen bij manoeuvres, maar het doet de rijsensatie weinig goed.

Modern weggedrag

Ondanks een grote bodemvrijheid van 21cm, rijdt de Duster modern. Comfortabel, zonder zwalperig te worden met in de bochten een rolneiging die erg goed ingedijkt wordt. Allemaal pluspunten zou je denken, en dat is ook zo. En er komt nog meer. Want de zesbak en de 1,2l turbomotor met 125pk van onze testauto zijn erg correct, ook al zijn ze op technologisch vlak niet meer het nec plus ultra. Met ook nog eens 205Nm in de voorraadkast, rept het handgeschakelde testexemplaar met voorwielaandrijving zich naar 100km/u in 10,4 seconden en is een top van 177km/u mogelijk. Dat is niet louter voldoende om mee te kunnen in het verkeer, dat geeft je marge. De Duster voelt in deze combinatie ook nooit log of ondergemotoriseerd aan. Remmen doet hij ook uitstekend. Achteraan zitten nog trommels, maar daar is gezien het geringe leeggewicht van 1,2 ton, adequate remprestaties en een degelijk pedaalgevoel niets tegen. En hij is ook een stuk stiller dan voorheen. Dat stond absoluut op de verlanglijst.

Fiscaal

Waar je de budget-aanpak van Dacia het best voelt, is in de fiscaliteit. De allerlaatste zuinigheidssnufjes aan aandrijftechnologie moet de Duster ontberen. Een start-stop-systeem, dat kon er nog net vanaf. Daardoor tikt die af op 138g/km, wat meer is dan de beste soortgenoten. Idem dito voor het verbruik. 6,2l op papier. Iets meer dan 7l in de praktijk. Rekenen is de booschap.

Conclusie

Dacia sloeg met de Duster de spijker op de kop. Dat de vonken eraf vlogen. Daarvan getuigen de productievolumes van de eerste generatie. Het was tenslotte een straffe stunt om voor dergelijk bescheiden budget een SUV neer te zetten. Generatie 2 belooft nog beter te doen. Technisch valt er weinig nieuws te rapen en wordt nagenoeg alles gerecycleerd. Maar aan de uitstraling werd getimmerd, waardoor de Duster moderner, strakker en - je kan er niet omheen - duurder oogt.

Niet perfect, maar...

Herkenbaar aan de buitenkant, maar binnenin niet meer. Daar werd alles vervangen. Het moet gezegd dat de vooruitgang er een zevenmijlssprong is. Je kan nog mekkeren over ergonomische details. Perfect is het niet. Een pak beter ogend en verzorgder dan voorheen wel. En praktisch. Je kan vooraan, achteraan, noch ter hoogte van de koffer claimen dat er minder ruimte is dan je zou verwachten.

Verdienstelijk, en dan is er de prijs

Fiscaal is de Duster niet het scherpste mes in de lade. Dat is z’n voornaamste gebrek. Rijden doet hij namelijk erg correct en stiller dan voorheen. De Duster is al een verdienstelijke auto, nog voor je naar z'n prijs kijkt. Maar dan...