Chrysler PT Cruiser 2.2CRD

Inleiding

Toen Chrysler’s PT Cruiser in 1999 als prototype op het Autosalon van Detroit werd voorgesteld, bracht het retromodel bij de Amerikaanse consument een golf van positieve reacties op gang. Wanneer niet lang daarna het productiemodel verscheen, was Chrysler stevig in z’n nopjes want op de Amerikaanse markt bleek het model een regelrechte topper. En hoewel de verkoopscijfers de laatste jaren stevig achteruit ploegen, heeft Chrysler deze zomer z’n miljoenste PT Cruiser kunnen produceren. Toch zijn er ook kopzorgen; Chrysler schijnt –mede omwille van de tanende interesse- niet goed te weten wat ze in de toekomst met het product aan moeten vangen. Want hoe laat je  retro-vormgeving evolueren? Een probleem dat bijvoorbeeld VW ook heeft met de Beetle. Alleen BMW schijnt een duidelijke beslissing te hebben genomen over de stijlrichting voor het nieuwe Mini, waar eigenlijk alles blijft zoals het was. Om de interesse van het Amerikaanse publiek aan te zwengelen diende zich ook een opfrisbeurt aan, die vorig najaar werd aangekondigd en sinds dit jaar ook in Europa in de catalogus staat. De uiterlijke wijzigingen -opgesomd bij Exterieur- zijn uiteraard discreet. Daarnaast wordt het interieur verbeterd. De belangrijkste nieuwigheid voor Europa is nog de komst van een nieuwe dieselmotor. De ‘oude’ 2.2 CRD vonden we tijdens een eerdere test ‘nipt’, dus er is potentieel voor deze rijker van paarden voorziene oliestoker.

Het gamma omvat een atmosferische 1.6l en 2.4l benzinemotor en een turboversie van die laatste, naast de 2.2 diesel. In het aanbod maken – in opgaande lijn - de Classic, Touring, Limited en GT de dienst uit. Aan de 1.6 hangt vanzelfsprekend het laagste prijskaartje; € 15.900. De diesel is er vanaf € 20.000. We reden met de PT Cruiser Route 66 (een speciale reeks) die enkel leverbaar is met de 2.2 CRD en uitsluitend in geel of zwart wordt gelakt. De kostprijs ervan bedraagt € 23.100, inclusief de Boston Acoustics geluidsinstallatie, snelheidsregelaar, specifieke badges en moeilijk te missen uiterlijke opsmuk.

Exterieur

De PT Cruiser Route 66- Edition wordt geleverd met 17-duims verchroomde velgen, chroomstrips op de flanken, verdonkerde achterruiten, een dakvleugel en een verchroomd eindstuk op de uitlaat. In discreet zwart, of dit veel minder discrete geel. Een stijl waarvoor – merken we aan de reacties van omstaanders – duidelijk fans te vinden zijn. Het leidt de aandacht ook af van de andere aanpassingen die elke PT Cruiser te beurt vielen. De Amerikanen leveren het model met nieuwe koplampen met een dubbele boog onderaan. Bij de opfrisser hoort ook een licht hertekende grille die aansluit op een nieuwe voorbumper. Daarin is plaats voor twee ronde mistlichten. Dat oogt moderner, vindt de constructeur. Een  wat prominenter aangebracht gevleugeld merklogo, licht gewijzigde achterlichtunits en een opgefriste bumper maken het verschil met de exemplaren van voor 2006.

De stijl is geïnspireerd op die van Amerikaanse ‘trucks’ uit de jaren ’30 en ’40 maar de buitenmaten zijn –zeker naar de normen van het land- bescheiden met een lengte van 4,28m, een breedte van 1,70m en een hoogte van 1,60m. Helaas lijken sommige assemblagetechnieken ook uit de geschiedenis geplukt. Reeds bij z’n lancering hekelden we de breedte van de koetswerknaden en oplossingen als de dikke rubberrand rond de ruiten. Die dingen waren toen al niet van deze tijd…

Interieur

In het interieur kon de PT Cruiser nog wat opsteken van de materiaalkeuze en assemblagekwaliteit van een stuk Playmobil. En dat was -helaas- geen verassing. Maar Chrysler belooft betere materialen. Het interieur ziet er alvast nog steeds vrolijk uit, vooral met het in koetswerkkleur (en in ons geval dus gele) uitgevoerde paneel waarachter de drie duidelijk afleesbare klokken van het instrumentarium huizen. De middenconsole is ook geheel nieuw, met betere schakelaars en een helderder layout. Of dat dan wil zeggen dat alles er nu wel degelijk uitziet? Wel, nee. Maar 't is al een beetje beter. Gelukkig blijf je tijdens het rijden van rammel- en piepgeluiden gespaard. Het handschoenkastje werd wat ruimer en je kan in het interieur meer dan voldoende rommel en drankblikjes kwijt. Aan de boordplank zit nu voor de passagierszetel een handgreep die behalve stilistisch geslaagd, volstrekt nutteloos is.

Maar de PT had ook troeven en die zijn gebleven. Zo heb je over de zithouding, ondanks een beperkte instelbaarheid van het leuk (niet te verwarren met fraai) ogende vierspaaksstuur, niet te klagen. Het meubilair vaart ook wel bij een modernere bekleding. De zetels hebben wat zijdelingse steun, maar zijn vooral op comfort afgesteld. Past perfect bij de roeping van de auto. De inzittenden achteraan hebben over het plaatsaanbod ook niet te klagen, ter hoogte van de knieën is dat merkbaar meer dan gemiddeld in deze klasse. In de bagageruimte achter de vijfde deur kan je minimaal 249l kwijt. De inhoud wordt aan het oog van nieuwsgierige voorbijgangers onttrokken door een plank die op een aantal verschillende hoogtes in de koffer kan worden geplaatst. Ze kan ook deels buiten de koffer op een uitklapbare voet gemonteerd worden om dienst te doen als picknicktafel bijvoorbeeld. Niet dat we daar ooit al iemand van gebruik hebben zien maken, maar het is wel leuk. Spijtig is dan weer dat Chrysler geen verankering heeft voorzien voor de gevarendriehoek, die zich daardoor constant door de koffer verplaatst. De achterbank is niet alleen in ongelijke delen (65/35-verhouding) neerklapbaar, ze kan ook verwijderd worden. Dan stouw je in de PT tot 1.821l.

 

Veiligheid

Chrysler waardeert de twee frontale airbags op naar intelligente – snelheidsgevoelige – exemplaren, zoals de Amerikaanse wetgeving voorschrijft. Daarnaast vinden we aan boord ook nog twee zijdelingse plofkussens voor de inzittenden vooraan. Gordijnairbags zijn nergens te bespeuren, ook niet in de optielijst. Driepuntsgordels en instelbare hoofdsteunen voor alle zitplaatsen wel. En ISOFIX verankeringspunten zijn steeds voorzien op de achterste zitplaatsen.

De elektronicawinkel bestaat uit een ABS-systeem en een tractiecontrole die tot 56km/u actief blijft. Veiligheidsopties zijn er niet.

Rijgedrag

Onder de kap zit nog steeds de 2148cc viercilinder common-rail diesel die bij Mercedes van het schab werd geplukt. Voortaan levert die –onder meer door een meer geavanceerde turbo- wel 150 in plaats van 121pk. Het koppel van 300Nm, permanent ter beschikking tussen 1.600 en 2.600t/min blijft evenwel onveranderd. De diesel vonden we eerder nipt voor de haast 1.6 ton zware PT, maar het extra vermogen doet de auto goed. Met 150pk is het model aangenaam vlot door het verkeer te sturen. De sprinttijd is verbeterd van 12,1 naar 10,8 seconden. Je moet nog steeds proberen de naald van de toerenteller boven 2.000t/min te houden, maar het enerveert een pak minder dan voorheen. Sterker nog, de PT rijdt ronduit prettig. De stuurinrichting prompt zelfs een snedige reactie van de voortrein, ook al wordt dat niet goed gecommuniceerd. En het remsysteem, hoewel ook geen toonbeeld van finesse of uithouding, volstaat ruimschoot voor het rijgedrag dat de PT propageert. Geen slecht woord over te verzinnen. Het testverbruik was eerder (bij een test van de 121pk-versie) aan de hoge kant – 8,1l/100km, maar dat is ondanks de betere presaties meet twee deciliter gezakt.

De ophanging vooraan bestaat uit McPherson veerpoten met schroefveren – een moderne constructie. Achteraan gebruikt Chrysler een Torsieas; en dat wordt –behalve op bestelwagens- toch een zeldzaamheid. De afstelling kunnen we niettemin nog steeds smaken. De meeste oneffenheden worden goedmoedig afgevlakt en het weggedrag is braaf onderstuurd. Wie de PT-Cruiser in de stad inzet, zal de draaicirkel vrij snel als een handicap beschouwen. Die is met 12m (tussen stoepranden – niet eens tussen muren) in één woord gigantisch.

Conclusie

De PT Cruiser werd bij z’n lancering in 2000 haast onmiddellijk tot lieveling van het Amerikaanse publiek gebombardeerd. Maar omdat er wat sleur in de relatie sloop, introduceert Chrysler – dat nog steeds niet goed weet welke lijn het voor de opvolger moet volgen – enkele nieuwe elementen. De stijlevoluties aan de buitenkant zijn discreet en beperken zich tot een andere grille, lichtblokken, bumpers en velgen. De materiaalkeuze in het interieur liet ernstig te wensen over (een typisch Amerikaanse ‘tic’) en daar is nu verbetering in gekomen. Een goede leerling valt van de Cruiser evenwel niet te maken. Het interieur is daarentegen wel praktisch, comfortabel en ruim. De monovolume-structuur levert achteraan veel knie- en voetruimte op. De belaadbaarheid vaart wel bij de neerklapbare en zelfs verwijderbare achterbank. De koffer slikt tot 1.821l.

Het rijgedrag van de PT Cruiser is goedmoedig en comfortabel als voorheen. Je voelt dat er niets steeds van de modernste oplossingen gebruik is gemaakt, al stoort dat nauwelijks. De 2.2 CRD dieselmotor werd opgewaardeerd en levert nu bij een gelijk gebleven koppel van 300Nm 150 in plaats van 121pk. En dat doet de 1,6 ton zware Amerikaan goed. De sprinttijd verbetert een beetje, het verbruik gaat 2 deciliter omlaag en de prestaties gaan van ‘nipt’ naar voldoende vlot. De instapper (1.6 benzine) is er vanaf € 15.900. De diesel kost minstens € 20.000 en onze speciale testserie (vooral herkenbaar aan de uiterlijke opsmuk en de gele of zwarte koetswerkkleur) wisselt voor € 23.100 van eigenaar.