Chrysler PT Cruiser 2.2CRD

Inleiding

De PT Cruiser werd als prototype voorgesteld op het Autosalon van Detroit, in 1999. De enthousiaste reactie van het publiek zorgde niet zo lang daarna voor een succesvolle commercialisering. In de VS is de PT Cruiser een topper. Chrysler probeert daar uiteraard het maximum uit te halen met een groot aantal speciale uitvoeringen, tal van accessoires en tegen 2005 zelfs een cabriolet. In Europa loopt het zo’n vaart niet, maar de uitbreiding van het gamma vorig jaar met een 1.6l benzinemotor en vooral de 2.2l common-rail diesel moeten de verkoopscijfers op het oude continent kunnen opkrikken.

Chrysler bouwt deze compacte monovolume met een 1.6, 2.0, 2.4 en 2.4 turbo benzinemotor. Bij ons is het gamma echter beperkt tot de 1.6 van 116pk, de 2.0l van 140pk en de diesel die 121pk sterk is. Er zijn drie uitrustingsniveaus; Classic, Touring en Limited. Het eerste geeft je recht op centrale deurvergrendeling, getinte ruiten, elektrisch bediende ruiten vooraan, een elektrisch in de hoogte verstelbare bestuurderszetel en een neerklapbare achterbank. De 2.0l benzine is niet in deze uitvoering verkrijgbaar. De Touring is voor elke motorversie verkrijgbaar. Die is bovenop de uitrusting van de Classic voorzien van mistlampen vooraan, Tractiecontrole, 16-duims lichtmetaal en een breder bandenmaatje, radio/cassette/cd-speler, airco (de diesel heeft die ook al op de Classic), een plafondconsole en een met leder bekleed stuurwiel. De Limited kan je alleen krijgen in combinatie met de 2-liter benzine of 2.2CRD en doet daar nog gechromeerde velgen, zetelverwarming, lederen bekleding en donker getinte ruiten bovenop. De goedkoopste PT-Cruiser is de 1.6 Classic met een prijskaartje van € 18.335. De 2.2 CRD Limited is met een kostprijs van 24.750 € de duurste. Onze 2.2CRD Touring wisselt van eigenaar voor € 23.905. Dat is inclusief € 310 voor de donkere achterruiten, € 375 voor de metaalkleur en € 720 voor het elektrisch schuifdak.

Exterieur

Het uiterlijk van de PT Cruiser is geïnspireerd op de Amerikaanse ‘trucks’ uit de jaren ’30 en ’40, wat zich goed liet combineren met de monovolumestructuur van deze vijfdeurs. Bijna alles is retro, maar de grote geprononceerde wielkasten met uitlopers voor de lichtunits voor- en achteraan, de grote V-vormige motorkap en de grote verticale grille die tot onder de voorbumper doorloopt zijn ongetwijfeld de meest opvallende elementen. Het model meet 4,28m in de lengte, is 1,40m breed en 1,60m hoog. De wielbasis bedraagt 2,61m. De hoge, zacht oplopende gordellijn en de dikke achterste stijlen en hoog geplaatste achterruit zorgen voor een gelimiteerd zicht achteruit.

De styling van het model zal ongetwijfeld voor- en tegenstanders hebben, over de afwerking zal vermoedelijk wat meer unanimiteit bestaan. Het is een -gekend- teer punt van de Amerikanen en dat is hier niet anders. De aansluiting van de koetswerknaden kan beter en enkele van de gekozen oplossingen, zoals de dikke rubberrand rond de ruiten, zijn niet meer van deze tijd.

Interieur

De binnenzijde verwelkomt je met sportief gevormde, goed zittende zetels die ook zonder regelbare lendensteun voldoende steun voor de onderrug voorzien. De zithouding is zowel voor- als achteraan perfect in orde en ondanks het ontbreken van een diepteregeling van het stuurwiel zit ook dat waar het hoort. We hebben ook niets aan te merken op de opstelling van de hendels en de knoppenij wél op hoe het er allemaal uitziet. Het instrumentenbordje met drie ronde klokjes en een paneeltje dat voor de passagier zit, zijn uitgevoerd in koetswerkkleur. We hebben eerder al bij verschillende modellen (zoals de Fiat Coupé) gezien hoe zorgvuldig gekozen accenten in koetswerkkleur het interieur van een sportieve toets kunnen voorzien, maar dit ziet er alleen maar goedkoop en plastiekerig uit. En in feit geldt dat voor het hele dashboard, de middenconsole en de schakelaars die wel uit de jaren ’80 lijken te komen. De kunststof van het dashboard glanst en de middenconsole lijkt wel Tupperware. Kortom; dit hoort zelfs niet thuis in een Daewoo Matiz. Dat klinkt dramatisch, maar het dient gezegd dat dit een kwaal is waaraan zowat elke Amerikaanse auto lijdt. Het is gewoon iets waar de Amerikanen niet wakker van liggen. Verassend positief is daardoor het ontbreken van parasietgeluidjes.

Praktisch is de PT Cruiser wel. De vijfde deur verschaft toegang tot een zeer bruikbare kofferruimte met een inhoud van 538l. Die wordt aan het oog onttrokken door een plank die op een aantal verschillende hoogtes in de koffer kan worden geplaatst. Om meer ruimte te voorzien voor hogere goederen of voorwerpen te verankeren bijvoorbeeld. Je kan ze ook deels buiten de koffer laten steunen op een enkele uitklapbare voet waardoor je ze als een picknicktafel -op barhoogte- kan gebruiken. De achterbank is neerklapbaar, in een afwijkende 65/35 verhouding. Als je dan nog niet voldoende ruimte hebt, kan je ook nog altijd de achterzetels verwijderenij Je hebt dan tot 1.821l ter beschikking.

Veiligheid

De PT-Cruiser heeft driepuntsveiligheidsgordels en instelbare hoofdsteunen voor alle zitplaatsen. Twee grote frontale airbags en laterale airbags zijn voorzien voor de inzittenden vooraan. Voor de veilige montage van kinderzitjes zijn ISOFIX verankeringspunten voorzien op elke zitplaats achteraan. ABS is ook steeds aanwezig, en tractiecontrole (actief tot 56km/u) wordt vanaf het tweede uitrustingsniveau ingebouwd. In de optielijst staan geen bijkomende veiligheidsvoorzieningen.

Rijgedrag

Dwars onder de kap zit een 2148cc viercilinder common-rail diesel. Hier krijgt die de typeaanduiding 2.2CRD. In feite is dat de 220CDI zoals we die bij Mercedes vinden, in een toepassing die het resultaat is van de fusie tussen de Duitse en Amerikaanse automobielgiganten (nu de DaimlerChrysler-groep). De motor wordt gekoppeld aan een handgeschakelde vijfbak. Naar hedendaagse normen is het vermogen eerder bescheiden: 121pk bij 4.200t/min. Het koppel van 300Nm is beschikbaar over een breed toerentalgebied van 1.600 tot 2.600t/min. De spurt naar 100km/u kan in een zeer redelijke 12,1sec, dankzij relatief korte verhoudingen van de eerste drie versnellingen. De topsnelheid bedraagt 183km/u. De motor is zeer lineair en leent zich daardoor het best tot een rustig en beheerst rijgedrag. De reactie op het gaspedaal is daarbij niet steeds even alert. In de hogere versnellingen moet je, ondanks het gunstige verloop van de koppelkromme, wachten tot de naald de 2.200t/min passeert als je wil dat het een beetje vooruitgaat. Een beetje, want echt dynamisch komt de PT Cruiser met z’n 1585kg nooit uit de hoek. De constructeur geeft een gebruiksgemiddelde op van 6,9l/100km. Het testverbruik bedroeg 8,1l/100km en meer mag dat gezien de prestaties echt niet zijn.

Voor de ophanging maakt men gebruik van onafhankelijke McPherson veerpoten met schroefveren vooraan en een torsieas met getrokken armen, schroefveren en gasgevulde schokdempers achteraan. Zowel voor- als achteraan zit er een stabilisatorstang. Vooral voor de achteras hebben we al modernere en efficiëntere oplossingen gezien, maar het dient gezegd dat de Europese afstelling van het geheel ons heeft verrast. De PT Cruiser reageert strak op de stuurbewegingen en de demping weet zonder uitgesproken neiging tot pompen of deinen de meest uiteenlopende oneffenheden te incasseren. Het weggedrag is braaf, in de buurt van de limiet steekt een goed corrigeerbaar onderstuur de kop op, maar zelfs dat is niet zeer uitgesproken. De stuurinrichting is communicatief en de remmen voldoen zonder meer voor het beoogde gebruik. Als je de PT Cruiser gebruikt voor stadsverkeer kan de draaicirkel wel een bron van ergernis zijn. De diesel heeft met 12,0m tussen stoepranden zelfs nog 40cm meer nodig dan de toch al niet overdreven wendbare benzine-uitvoeringen. Een Mercedes S-Klasse (om binnen dezelfde groep te blijven) doet het nog met 30cm minder.

Conclusie

Dat de Chrysler PT Cruiser ontwikkeld werd met de Amerikaanse markt voor ogen is duidelijk merkbaar aan de afwerking en de materiaalkeuze. De lat wordt er immers niet zo hoog gelegd en het resultaat doorstaat dan ook geen enkele vergelijking met de Europese producten. Maar daarmee hebben we de voornaamste minpunten gehad. Deze monovolume bleek immers een zeer beschaafde, brave wagen te zijn. Er is meer dan voldoende ruimte voor vijf inzittenden, de kofferruimte is modulair, de achterbank kan plat of kan zelfs volledig verwijderd worden en de zithouding is ondanks de beperkte instellingsmogelijkheden van het stuurwiel goed.

Een diesel is noodzakelijk voor een succesvolle commercialisering op de Europese markt. De 2.2CRD onder de kap is afkomstig van Mercedes. Een resultaat van het samengaan van beide constructeurs. 121pk is wat nipt voor de Cruiser, maar het voldoet ruim als je gewoon met de stroom mee wilt en ook het verbruik is een tikkeltje aan de hoge kant. De wegligging is progressief onderstuurd en de ophanging weet verassend goed comfort en snedigheid te combineren. Wedden dat Mercedes daar voor iets tussenzit?