Chrysler Grand Voyager 2.8CRD

Inleiding

Chrysler verkeert de laatste tijd in zwaar weer en in tijden van onzekerheid grijpt men vaak terug naar de sterkhouders uit het verleden. Het is niet voor niets dat we bijna simultaan een nieuwe Sebring en Sebring Cabrio (de best verkochte dakloze auto in de VS) en een nieuwe Voyager (de pionier van het segment van de monovolumes) in de catalogus zien verschijnen. De nieuwste Voyager is meer ‘Grand' dan voorheen want het is alleen z'n grootste telg die verkrijgbaar is. In de VS wordt hij steevast aangedreven door een 3,8l grote V6 benzine die om onduidelijke redenen ook bij ons leverbaar is. Meer dan één klant per jaar is daar in ons dieselminnend land toch niet voor te vinden. Belangrijker is dat ook de inmiddels overbekende 2.8 CRD dieselcentrale ingelepeld wordt. Een viercilinder die gekoppeld wordt aan een nieuwe automaat met zowaar zes verhoudingen. In de VS zien ze het nut van een vierwielaangedreven versie, maar het Oude Continent moet genoegen nemen met de voorwielaandrijver.

De zespitter benzine (overigens slechts 193pk sterk) is er in ons land alleen beladen met alle mogelijke toeters en bellen. Hij kost dan € 48.900. De diesel is er in opgaande lijn als LX (€ 35.900), Touring (€ 39.100) en Limited (€ 46.400). Ons testexemplaar tikte af op € 49.625 omwille van de metaalkleur, het navigatiesysteem en het schuifdak. Alle zaken die ook op de hoogste uitrustingsversie niet standaard zijn. Waar die variant dan wel mee uitpakt zijn een lederen interieur, verwarmde zetels op de eerste twee zitrijen, zelfdimmende spiegels, een elektrisch bedienbare achterbank (derde zitrij), elektrisch bediende schuifdeuren... De concurrentie is in dit semgent eerder mager. De reden is eenvoudig; het is een klein marktdeel. De meest voor de hand liggende keuze is de Renault Grand Espace die in z'n topuitvoering voor € 51.550 een 3.0 V6 diesel onder de kap heeft. Bij Mercedes zou je kunnen uitwijken naar de R-Klasse die in z'n versie met lange wielbasis (R 280 CDI L) € 50.330 kosten moet. Maar als ruimte uw prioriteit is, vergeet dan ook bestelwagen-afgeleiden als de Mercedes Viano of de VW Multivan niet.

Exterieur

De Grand Voyager van de laatste generatie is met 1,95m zowaar minder breed dan voorheen. Chrysler maakt zich echter sterk dat dat op de interieurruimte geen invloed heeft. Hij is even hoog (1,75m) dan de vorige generatie en werd met een totale lengte van 5,14m nog eens 4,5cm langer. Het lijnenspel werd een stuk stoerder dan voorheen, want vooral aan de enthousiaste reacties van de Amerikaanse consument op de Chrysler 300 C te wijten is. De grille is immens en de gordellijn werd opgetrokken.

De toegang tot het interieur wordt verzekerd door twee bijzonder grote en ruim openzwaaiende portieren vooraan. Achteraan zitten schuifdeuren die eveneens riant geproportioneerd zijn. Kwestie van ook de achterbank goed bereikbaar te maken. Op de Limited-uitvoering zijn zowel de schuifdeuren als de kofferklep elektrisch bedienbaar. Behalve eerder traag, valt ook op dat de typisch Amerikaanse betutteling een goede werking in de weg staat. Niet zo zeer van de kofferklep, maar vooral van de schuifdeuren. Die hebben we vaker manueel moeten openschuiven en ook na 2.000 testkilometers was ons nog steeds niet duidelijk waarom het de ene keer wél en de andere keer niet wou lukken.

De laadcapaciteit van de Grand Voyager is in één woord gigantisch. Ook met drie zetelrijen in gebruik kan je (in de hoogte weliswaar) nog een flinke dosis bagage meenemen. 638 Liter om precies te zijn. De tweede en derde zetelrij verdwijnen in de vloer (daarover meer bij interieur) en dat levert zo maar eventjes € 3.296l op. De kofferklep zorgt voor een riante laadopening en opent voldoende hoog. Ook wat grotere mensen kunnen er zonder bukken onder.

Interieur

Vanop de bestuurderspost van de Grand Voyager kan je moeilijk ontsnappen aan de Amerikaanse roots van het model. Niet alleen het stuurwiel is instelbaar. Ook de pedalen zwenken naar de meest comfortabele stand. In theorie want van beide instrumenten vinden we de instelbaarheid te beperkt. Het zitmeubilair blinkt uit in comfort en verwaarloost de steun niet helemaal. Uiteraard heeft het merk inspanningen verricht om kwaliteit en afwerking naar een hoger plan te tillen. Maar de concurrentie, en dan vooral de Europese, staat natuurlijk ook niet stil. Daardoor verbleekt de Grand Voyager nog steeds als een jeans in een emmer bleekwater als hij naast een Europeaan wordt geparkeerd. Zelfs de bestelwagen-afgeleiden doen beter. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De ergonomie is verzorgd en het pookje van de automaat zit origineel maar praktisch rechts van het stuur. En natuurlijk is er opbergruimte in overvloed. Zo zit er tussen de voorzetels een gigantische opbergkoffer. En je vindt vooraan alleen al 6 bekerhouders. Een klimaatregeling met verschillende temperatuurzones is bovendien standaard.

De ruimte op de tweede en derde zetelrij is bijzonder riant. Toch zijn we er niet onverdeeld gelukkig mee. We hadden vooral meer moduleerbaarheid verwacht. Akkoord, dankzij het ‘Stow‘nGo'-systeem verdwijnen de twee individuele zetels op de tweede zitrij en de bank achteraan netjes in een vlakke vloer. Eens op hun plaats valt er echter niets meer mee aan te passen. De twee individuele zitplaatsen kunnen enkel gedraaid worden als daar nog eens voor wordt bijbetaald. De bediening van de achterbank is kinderspel, want het vereist na het handmatig inschuiven van de hoofdsteunen enkel een druk op de knop. En de snelheid van de conversie is behoorlijk. Stressvrij ook want een antiklemfunctie verhindert dat je door een te enthousiaste zetel gegrepen wordt. De twee individuele zetels in de vloer krijgen is niet zo simpel als het lijkt. Van zowel de tweede als de derde zitrij betreuren we de opstelling van het zitvlak. Dat is immers zeer hellend waardoor je in een stuik-positie gedwongen wordt. Dat is normaal als er zuinig omgesprongen moet worden met hoofd- of beenruimte maar dat kan je van deze Chrysler toch moeilijk stellen. En tot slot missen we nog enkele typische monovolume-items. Simpele dingen, als klaptafeltjes, die je in de eerste de beste Renault Scenic wel terugvindt. Je kan ze wel krijgen, maar ook daarvoor moet je in de buidel tasten. Kort; in kubieke meters is de Grand Voyager onklopbaar, de indeling kan nog beter.

Veiligheid

Chrysler maakt de Grand Voyager een stuk veiliger dan hij was. Op papier althans, maar tot de EuroNCAP deze generatie tegen een muur heeft gekwakt moeten we daarop afgaan. De prestaties van de vorige editie waren overigens niet zo rooskleurig. Eigenaardig genoeg heeft nieuweling één airbag minder. Hij beschikt nog steeds over twee frontale en laterale airbags vooraan en gordijnairbags die de ganse lengte bestrijken. Een knie-exemplaar is gesneuveld. Dat diende alleen om de bestuurder voor de onaangepaste onderkant van het dashboard af te schermen. En nu is die onderzijde schokabsorberend, en heeft het plofkussen dus geen nut meer. Verder noteren we driepuntsgordels op alle zitplaatsen.

De actieve veiligheidsuitrusting moest de grote bus tot heden ontberen. Uiteraard had hij wel ABS, want dat is verplicht, maar stabiliteitscontrole doet nu pas z'n intrede. Het remsysteem is nu wel van de allerlaatste generatie. Het houdt spinnende wielen in bedwang en schikt de uitgeoefende remdruk zo dat onder- of overstuurneigingen beperkt blijven.

Rijgedrag

De Grand Voyager krijgt een van Mercedes afkomstige 2.8l viercilinder dieseleenheid onder de kap. Dat is zowat de grootste viercilinder op de markt en hoewel hij wel reeds over common-rail technologie beschikt, is het geen uitblinker. Hij levert 163pk en een behoorlijk koppel van 360Nm. Dat laatste is vooral aan de lange slag te danken. Hoewel Chrysler ongetwijfeld gepoochd heeft de isolatie te optimaliseren, kan je moeilijk om het feit heen dat je met een diesel rijdt. Bij een koudstart is de brom doordringend en ook wanneer het blok op bedrijfstemperatuur raakt sijpelen decibels en trillingen door. En zo'n Voyager is natuurlijk een gigantische klankkast.

De ophanging is in vergelijking met z'n voorganger flink verbeterd. Achteraan zit nu een halfstarre as met gasdempers en spiraalveren. Voorheen was dat nog een star exemplaar. Als ware het een bestelauto. Vooraan was de ophanging uiteraard reeds geheel onafhankelijk. Chrysler heeft wellicht gepoogd een meer Europese afstelling te creëren. De voortrein geeft daardoor constant kleine schokjes door terwijl achteraan graag gebruik gemaakt wordt van de grote veerweg en nagenoeg alles met een zachte wiegende beweging wordt opgevangen.

Met 2,1 ton droog aan de haak, mag je van de prestaties niet te veel verwachten. Maar de Grand Voyager kan met het verkeer mee. Een sportieve rijstijl meet je je best niet aan. De automaat heeft wel zes gangwissels maar de software is zeer Amerikaans. Actief terugschakelen is hem bijvoorbeeld onbekend. Je kan op de remmen rekenen, maar niet al te vaak want vermoeidheid treedt gauw op. Omdat de motor uit z'n pijp moet komen, vraagt hij een slok diesel. Bij een rustige rijstijl haalden we 10,8l, maar het testgemiddelde bedraagt 11,8l, exact één litertje meer. Dat is redelijk, gezien de omvang,maar niet meer dan dat. De besturing zo middelmatig dat ze eigenlijk geen enkele indruk heeft nagelaten. Ook niet negatief trouwens. Het weggedrag is goedmoedig in die zin dat de wegligging voorspelbaar en controleerbaar onderstuurd is. Maar als het tractie en grip aankomt bengelt de Chrysler onderaan de (korte) lijst met concurrenten.

Conclusie

Als de Chrysler Grand Voyager ergens in uitblinkt, dan is het in het groot zijn. En hij is best geschikt om tegen een gezapig tempo kilometers te malen. Hij maakt dus z'n naam perfect waar. Wellicht heeft hij niet meer nodig, want op de Renault Grand Espace en enkele bestelwagen-afgeleiden na zijn er weinigen die een dergelijk plaatsaanbod kunnen aanbieden. 3.296l laadcapaciteit, stel je voor. De Voyager werd duidelijk praktischer dan voorheen want de zetels kunnen nu ook in de laadvloer opgeborgen worden. Over de moduleerbaarheid van het interieur zijn we niet bijzonder in de wolken. Het is weliswaar comfortabel, maar er zijn monovolumes die je meer naar je hand kan zetten. Je moet zelfs op de hier voorgereden topversie (die € 46.400 kost) nog bijbetalen voor klaptafeltjes.

Hij mag dan wel een grote dieselmotor (2.8l CRD met 163pk), een zestrapsautomaat en een gezonde wegligging hebben, hij blijft door en door Amerikaans. Dat slaat op de afwerking, maar ook op het weggedrag. Geen verassingen, dat niet, maar de besturing, het schakelgedrag, grip, motorgeluid... die paar concurrenten doen bijna altijd beter. De veiligheidsuitrusting is correct want ze omvat eindelijk stabiliteitscontrole.