Chrysler Crossfire Roadster

Inleiding

Chrysler bestormt de Europese markt momenteel met de eerste vruchten van het samengaan met Mercedes (op wat uitwisselingen van motoren die eerder al doorgevoerd werden na) en dat stemt ons hoopvol. Zo is de Crossfire waarvan we de zo mogelijk nog opvallender Roadster-uitvoering hebben getest in feite een Mercedes SLK in een ander kleedje. Dat was voorwaar geen slechte auto, en ook de 300C -die eigenlijk meer gemeen heeft met de vorige E-Klasse dat met eender welk Amerikaans blik- zou de verwachtingen kunnen inlossen.

Tot het testwerk dat ook bevestigt, kunnen we alvast zeggen dat de Crossfire Roadster verkrijgbaar is met een handgeschakelde zesbak vanaf € 36.300, wat nauwelijks € 1.210 meer is dan de gesloten variant. Aan de automaat hangt een prijskaartje van € 41.503 en dat wordt bij onze testwagen enkel aangedikt met € 605 voor de speciale kleur. Dat wil zeggen dat airco met twee temperatuurszones, stabiliteitscontrole, snelheidsregelaar, radio CD, elektrisch verstelbare lederen zetels met zetelverwarming en hoogteverstelling voor de bestuurder, een elektrisch bediende kap, een lederen stuurwiel en zelfs de opzichtige lichtmetalen velgen allemaal standaard zijn.

Exterieur

De Crossfire lijkt naar Amerikaanse normen eerder bekrompen met een lengte van 4,05m, een breedte van 1,76m en een hoogte van 1,29m, maar dat heeft natuurlijk te maken met de gebruikte SLK-basis. Mercedes opteerde voor haar compacte tweezitter voor een gecombineerd coupé-cabriolet-concept, maar Chrysler houdt het bij twee aparte modellen en voorzag de cabrio van een conventioneel stoffen dak. Daarmee hebben we dan meteen het enige onderdeel gehad, dat de duiding ‘conventioneel’ verdient. Het lijnenspel is immers origineel, exotisch, gedurfd, ja, zelfs barok. De opzichtige koelsleuven achter de voorste wielkasten, de hoge oplopende gordellijn, ribbels op de motorkapij het is niet alledaags én Őzo hebben we aan de reacties van de omstanders gemerkt- laat zich smaken. De openingsprocedure van het dak is nog voor verbetering vatbaar. Je moet immers manueel ontgrendelen en het dak ophoogduwen tot een minimale hoek van 15 graden alvorens de elektromotor wil overnemen en het dak in 22 seconden onder een gewelfde afdekkap laat verdwijnen, maar dat is het enige minpunt dat we kunnen verzinnen. De afwerking zit wel snor. Het model wordt dan ook door het Duitse Karmann geassembleerd.

Interieur

Daar waar aan de buitenzijde voorkennis vereist is om de link met het donorvoertuig te leggen, is de invloed van Mercedes in het interieur veel duidelijker. De goed afleesbare boordplank werd nog hertekend, maar de opstelling van de hendels is identiek. De Crossfire is bijvoorbeeld de eerste Amerikaanse wagen met parkeerlichten die we konden rijden. Op zich is er overigens helemaal niets mis met deze elementen. Integendeel; de ergonomie is uitstekend, het zitmeubilair koppelt een aangenaam uitzicht aan steun op de juiste plaatsen en de rijhouding is wat ze moet zijn. Waar we minder opgetogen mee zijn is het veelvuldig gebruik van goedkoop ogend en aanvoelend plastic. Dat voor de bovenzijde van het dashboard en de deurpanelen gaat nog, maar het handschoenkastje en de middenconsole laten behoorlijk te wensen over. Dat zijn ook toevallig elementen die Chrysler wijzigde, maar het is onvoldoende om de balans naar negatief te doen omslaan. Binnenin is de afwerking algemeen bevredigend. Storende kraakjes en piepjes bleken niet onbestaand, maar ze waren vooral afkomstig van de dakconstructie.

De Crossfire is niet meteen een ideale reismakker, tenzij in de kijker rijden een reisdoel op zich is. In het andere geval is de bergruimte wellicht te beperkt. In het interieur laten het handschoenkastje, portiervakken, een opbergvak in de middentunnel en een net tegen de achterwand van het passagierscompartiment ruimte voor prullaria, maar iets van enig volume kan je daar niet in kwijt. De kofferruimte is bij de Coupé 210l groot (of liever klein) en bij de Roadster is dat met 190l met gesloten kap zelfs nog minder. Er valt evenwel ook nog wat voor te zeggen want bij de Coupé is de kleine bagageruimte niet voorzien van een afdekking waardoor eender wie kan zien wat je in de koffer hebt liggen en, misschien irritanter, die het geheel de fungeert als klankkast. Elementen die dankzij de gewelfde afdekkap niet spelen bij de dakloze versie, ongeacht de stand van het dak. Open rijden en nog wat meenemen gaat al helemaal niet; de laadruimte is dan beperkt tot 104l. Een mens offert wat voor zo’n lijn.

Veiligheid

De Crossfire doet het wat veiligheidsuitrusting betreft niet slecht. De actieve systemen bestaan uit een antiblokkeersysteem met remkrachtverdeler, tractiecontrole en stabiliteitscontrole. Die is volgens de constructeur uitschakelbaar, maar dat klopt niet helemaal. In realiteit wordt de grens gewoon wat verlegd en grijpt de elektronische waakhond toch in als het echt gortig wordt. Op het passief staan twee frontale en even veel laterale airbags en uiteraard driepuntsgordels met spanners en spankrachtbegrenzers. Bij een koprol zijn het de rolbeugels die achter beide hoofdsteunen zitten die de inzittenden moeten beschermen.

Rijgedrag

De Roadster wordt aangedreven door een 3.199cc grote zescilinder in V-vorm van -u raadt het al- Mercedes-origine. Die levert 218pk en 310Nm bij een zeer redelijke 3.000t/min. De kleinere motorversies worden niet overgenomen, vermoedelijk omdat deze zescilinder naar Amerikaanse normen al een eerder bescheiden longinhoud heeft. Tussen de krachtbron en de aangedreven achterwielen kan je een handgeschakelde zesbak krijgen of opteren voor de knappe vijftrapsautomaat. De handbak is zonder twijfel prettiger voor wie de Crossfire uit spelen wil nemen, maar de vlotte schakelovergangen, alerte reacties en een doordachte programmering van de gestuurde schakeldoos verhinderen dat de schakelmomenten ongelegen komen, waardoor je je ook met de automaat probleemloos een sportieve rijstijl kan aanmeten. En desgewenst kan je nog altijd manueel een versnelling kiezen. Tractie en grip is er in overvloed om dezelfde reden dat het comfort soms te wensen over laat. Chrysler monteert vooraan immers een 18-duims velg met 225/40-rubber en achteraan zelfs een 19-duims velg met een 255/35. Voor kleine oneffenheden, die voornamelijk door de band geabsorbeerd worden is dat een brug te ver. Daarbuiten is de ophanging voortreffelijk. Dat brede rubber maakt het geheel ook erg gevoelig voor spoorvorming en enige spiermassa is dan ook geen overbodige luxe als je de tweezitter ondanks een bekrachtigde stuurinrichting (kogelkringloop) in het gareel wil houden.

De hand van Mercedes is te voelen in de stijfheid van het onderstel. De trillingen blijven immers goed binnen de perken. Ook het gedrag in de bochten is voortreffelijk, maar het zou een mirakel heten moest dat niet het geval zijn. Om diezelfde reden is overstuur, zeker met de automaat waarbij je de koppeling mist, nauwelijks uit te lokken; het brede rubber achteraan bijt in het asfalt terwijl een achterdiffuser én (vanaf 100km/u) een behoorlijke spoiler de hele achterpartij tegen het wegoppervlak duwen. De afstelling van de uitlaatlijn is dan weer duidelijk Amerikaans; geen geroffel dit maal, maar wel een heerlijk diep gehuil dat naarmate het toerental hoger wordt, hees gaat klinken. Gegarandeerd goed voor enkele kippenvelmomenten. Later komt er met de SRT-6 een 330pk sterke geblazen versie die al na 5 seconden 100km/u op de teller moet hebben, maar ook standaard presteert de Crossfire aardig. 6,8 Tellen brengen de snelheidswijzer naar de driecijferige waarden en desgewenst gaat het door tot 242km/u. Vooral tot 180km/u bleek de acceleratie overtuigend. Het verbruik was nog zo’n opsteker; Chrysler geeft 10,1l/100km op voor de gemiddelde cyclus en ons testverbruik ligt daarbij in de buurt. Je kan ook gerust een streepje gas meer geven zonder dat je elke 100km/u twee emmers moet bijvullen en dat kan niet van elke Amerikaan gezegd worden.

Conclusie

Met de Chrysler Crossfire begint de bij ons net door een nieuwe generatie vervangen Mercedes SLK aan een tweede jeugd. Onderhuids en aan de binnenzijde zijn het voornamelijk componenenten van Duitse origine die het mooie weer maken. Omdat dit Duits-Amerikaans onderonsje een prettige rijmachine met een uitgesproken origineel en exotisch koetswerk opleverde kunnen we dat bezwaarlijk een slechte zaak noemen. De Amerikanen hadden het op eigen kracht niet beter kunnen doen. Aan de plus-zijde van de balans kunnen we naast het uiterlijk ook nog de rijkelijke uitrusting en het aangename prijskaartje (vanaf € 36.300) schrijven.

De prestaties van de Crossfire zijn ruimschoots voldoende (0 Ő 100km/u in 6,8, topsnelheid van 242km/u) en worden niet meteen afgestraft door een buitensporig hoog verbruik. Maar uiteraard zijn er ook minpunten... Zo vinden we bepaalde interieurdelen -vooral in de zilverkleurige middentunnel- te plastiekerig, is de kapconstructie door de omslachtige manuele ontgrendeling niet zo gebruiksvriendelijk als had gekund en is kofferruimte zo goed als onbestaande. Ons konden ze er niet van weerhouden enthousiast te zijn over deze creatie. Hebben we het al over de goddelijke klank gehad?