Cadillac CTS 2.0T

Inleiding

Dat Chevrolet de benen neemt in Europa - dat is inmiddels al bekend. Het is zelfs al te zien, want hoewel het nog maar enkele maanden geleden is dat de beslissing viel, staan de meeste dealers er al behoorlijk troosteloos bij. We krijgen wel een troostprijs: de zoveelste lancering van Cadillac in Europa. En daar is wel wat werk aan de winkel. Om te beginnen associeert de gemiddelde Europeaan het merk nog steeds met grote, ietwat plompe of pompeuze voertuigen. En er is het gebrek aan iets wat zelfs nog maar van ver gelijkt op een dealernet. België heeft één verdeler (Buga). En dan zijn er nog de modellen die, laat ons stellen, niet meteen spelen in segmenten waarin grote volumes worden gehaald.

Met deze nieuwe CTS (in de VS te koop sinds september 2013) is het weer prijs. De net geen vijf meter lange berline wordt nu wel aangedreven door een moderne viercilinder turbo benzinemotor (wat meer kansen biedt dan een V6 of een V8) maar het is nu ook weer niet zo dat concurrenten van pakweg een BMW 528i of Mercedes E 300 die varianten bij de honderden moeten aanslepen. Het zijn de compacte dieselmotoren die het ‘m doen en die ontbeert Cadillac. Zeg dus gerust dat deze CTS speelt in een niche binnen een niche. Gelukkig zijn de vertegenwoordigers van het merk zich er wel van bewust en zijn de verwachtingen daaraan aangepast. En er wordt tegelijk hard gewerkt aan een dealernet met een betere dekking. En meer varianten zonder dat daarover al details worden onthuld.

De auto zelf heeft ook enkele troeven. En laat ons maar meteen het feit dat het geen voor de hand liggende keuze is in deze categorie onderbrengen. Er is vast wel volk op zoek naar een alternatief voor de gevestigde waarden. En er is z’n uitrustingsstrategie. Zo’n CTS is best goed uitgerust en op de keper beschouwd daarom niet zo duur. € 50.739 is niet te veel voor een auto die altijd is voorzien van leder, adaptieve dempers, airco met twee temperatuurzones, navigatie een automaat en zelfs metaalkleur. Alleen dat laatste maakt je bij de Duitsers al meer dan € 1.000 armer.

De variant die ons door Cadillac wordt voorgereden beschikt ook over vierwielaandrijving. Dat kost zo’n € 2.500 extra. Maar omdat ook op vlak van afwerking alle registers zijn opengetrokken tikt het testvoertuig af op € 60.856. Het is meteen de gammatopper.

Exterieur

Cadillac maakte de CTS langer (+12,5cm), laat hem rusten op een wielbasis die 3cm langer is, maar maakte hem ook 1,9cm lager.

Voor we de beschrijving van al het plaatwerk inluiden, willen we het eerst even hebben over wat zich onder de koets bevindt. De Amerikanen hebben immers moeite gedaan om de bodem erg vlak af te werken. Door slim gebruik te maken van isolatiepanelen en een intelligent gevormde uitlaatdemper bijvoorbeeld. Het komt de aërodynamica ten goede.

Zichtbare aerodynamische hulpmiddelen heeft de CTS niet. Er is bijvoorbeeld geen lage rubberen voorspoiler, of een dak- of koffervleugel. De grille heeft wel lamellen die zich sluiten als koellucht niet hoog op de verlanglijst van de in lengte gemonteerde viercilinder staat, maar dat zie je natuurlijk niet.

De net geen vijf meter lange Caddy heeft lange, duidelijke zichtbare vouwlijnen die haast geometrische patronen vormen, maar is toch een pak minder strak dan z’n voorganger. Wellicht daardoor oogt hij wat moderner. Eleganter, ook.

Interieur

Erg grote inspanningen zijn er verricht aan de binnenzijde. Dat zie je meteen. Niet omdat de CTS nu de grootste achterbank heeft in z’n klasse of kan uitpakken met de grootste hoofdruimte. Op beide vlakken scoort het model slechts gemiddeld. De materiaalkeuze is er echter met rasse schreden op vooruit gegaan. En er wordt uitsluitend beroep gedaan op echte materialen. Geen dashboard in faux-leder dus, maar het echte spul. En dat geldt ook voor de houtinleg of - in dit geval - de carbon en het staal. De schakellepels aan het stuurwiel zijn (behalve overbodig) ook in magnesium. Zelfs de binnenkant van de opbergvakken in de deuren is uitgevoerd in erg aangenaam aanvoelend materiaal. Ja, we durven zelfs zeggen dat we al in Duitsers hebben gezeten die niet zo’n prettige materialen hadden.

Wat die Duitsers in regel dan weer wel aan boord hebben is een goed functionerende middentunnel. Bij deze Caddy is die wel overzichtelijk, doch niet echt gebruiksvriendelijk. En dat is de schuld van de knopjes die aanraakgevoelig zijn, eerder dan echt indrukbaar. En volumeregeling is nooit zo eenvoudig als met een draaischakelaar. Die missen we dus.

Voor je neus gebeurt er heel wat. Onder meer omdat de topuitvoering getrakteerd wordt op een LCD waarvan je zelf de lay-out kan kiezen. Bij de andere versies is dat vast, maar wel nog steeds configureerbaar.

Veiligheid

Wie graag airbags telt, is bij de CTS aan het goede adres. Natuurlijk zijn er frontale en laterale exemplaren voor de voorste inzittenden en kan je ook twee gordijnairbags aan de lijst toevoegen. Trek ook maar een streepje bij voor een knie-airbag voor de voorste passagier. En achteraan, ten slotte, monteert Cadillac ook twee zijdelingse airbags. Die kan je bij sommige concurrenten niet eens krijgen, laat staan dat het standaard is.

De instapversie moet het overigens stellen zonder rijstrookassistent, achteruitrijcamera, dodehoekwaarschuwing of automatische ruitenwissers, maar het hele pakket is er al vanaf het tweede uitrustingsniveau.

Kinderzitjes zijn uiteraard te monteren. Ze hebben geen Isofix-kwalificatie - ze zijn volgens het LATCH-principe. Dat is net zo veilig, maar het is een Amerikaanse standaard.

Rijgedrag

Cadillac verrichte grote inspanningen om de CTS lichter de maken dan voorheen. Met succes overigens, wat de reden is waarom een tweeliter benzinemotor ermee overweg kan. Overigens niet eender welke 2.0 T, maar één met 275pk en 400Nm trekkracht. Uit de startblokken schiet deze berline dan ook met overtuiging. De honderdsprint is geschiedenis na 6,9 seconden met deze vierwielaandrijver. En als alleen de achterwielen het werk doen, is hij nog een tikkeltje sneller. De topsnelheid is ook weinig beschamend - 230km/u. Tussen beiden is de centrale helaas een tikkeltje minder overtuigend. De klank is niet overdreven begeesterend en tijdens inhaalacties merk je wel dat centrale behoorlijk presteert, zij het zonder meer. De CTS is tenslotte nog steeds 1.789kg zwaar na z’n dieet.

De vierwielaandrijving is van GM-makelij net als de zesbak. Beiden voelen niet zo modern aan als we hadden gewild. De automaat is een beetje te loom en de vierwielaandrijving draagt weinig bij. Het systeem maakt dan ook gebruik van een natte plaatkoppeling om de voorwielen bij te schakelen wanneer nodig, maar heeft ook drie open differentiëlen zonder limited slip. Dat betekent dat je in slechte omstandigheden wel profiteert van een verbeterde tractie, maar dat je die niet meteen kan gebruiken om een bocht assertiever aan te snijden. Daarvoor reageert het systeem te passief. De CTS neemt tijdens het bochtenwerk dan ook vlug z’n toevlucht tot onderstuur. In wat meer benepen omgevingen valt dan weer op dat z’n draaicirkel van meer dan 11m niet de kleinste is. Maar de achterwielaangedreven variant heeft 68cm minder plaats nodig.

Het onderstel is evenwichtig en het elektrisch bekrachtigde stuurhuis van ZF presteert aardig, zonder daarom nieuwe referenties neer te zetten. De demping (met drie instellingen) is wel erg goed. Comfortabel, maar nooit zomperig. De magnetic ride kan bij een snelheid van 50km/u dan ook elke centimeter van de weg lezen. En aan autostradesnelheden duurt het slechts 2,5 meter om van de meest toegeeflijke naar de meest stugge instelling om te schakelen.

Het verbruik, daar moeten we het ook nog even over hebben. Want zo’n direct ingespoten benzinemotor neemt natuurlijk met veel minder genoegen dan de zes- en achtpitters van weleer. In theorie geraak je 100km ver met 9,1l/100km (8,5 voor de achterwielaangedreven versie). Dat is 212g/km CO2 (198 RWD). Op een liter of twee daarvan stranden lukt zonder moeite, maar wie z’n CTS wil gebruiken als straatracer kan er natuurlijk ook het dubbele doorjagen. Dat spreekt voor zich.

Conclusie

Cadillac maakt zich op voor de zoveelste relance in Europa. De ATS is er al en de nieuwe CTS mag nu op klanten jagen die zich in het segment van de BMW 5-Reeks of Mercedes E-Klasse graag van de massa onderscheiden. Met één motor, een 2.0 turbo met 275pk en 400Nm, en helaas ook met slechts één dealer. Aan het laatste wordt gewerkt, zo belooft Cadillac.

De klantenbasis voor een benzine in dit segment is hoe dan ook beperkt. Maar z’n prestaties (0-100km/u in 6,9 seconden voor deze vierwielaandrijver) geven hem een kleine kans. Z’n uitrusting ook, want die is al op de instapversie van € 50.739 erg riant. Je moet zelfs niet dokken voor metaalkleur. Daar kan menig premiummerk een voorbeeld aan nemen.

Op de middentunnel na overtuigt het interieur met z’n materiaalkeuze (uitsluitend het echte spul: leder, alcantara, hout en carbon). Het gadgetgehalte is hoog, maar de inwerking ervan is niet altijd even geslaagd. Comfortabel en stil is het wel, terwijl we het plaatsaanbod vooraan als ruim en achteraan als gemiddeld zullen omschrijven.

Het zal niet al te veel verrassen als we zeggen dat bochten niet de natuurlijke biotoop zijn voor deze Amerikaan. De voortrein bijt niet genoeg, wat ons meteen het excuus geeft om vierwielaandrijving niet op de lijst met aanbevelingen te zetten. Die € 2.500 houdt u beter in uw zak. Het stuurgevoel is correct en de ophanging doet het zelfs uitstekend. Ze is standaard adaptief en dat werpt z’n vruchten af. Ze is eerder stug, maar goed gedempt. Dat laatste geldt overigens ook voor het geluid.