Montage

Er zijn heel wat argumenten aan te slepen voor het toepassen van winterbanden, maar het belangrijkste is voor de meeste automobilisten het minst voor de hand liggend: door de toenemende diameter en breedte van het loopvlak bij onze ‘normale’ banden, gaan hun wintercapaciteiten er drastisch op achteruit. Het moment waarop de winterbanden onder de auto moeten, is voor ons landje midden oktober tot begin november. Ze moeten er weer af net na Pasen. Dat betekent een jaarlijkse gebruiksduur van 5 à 6 maanden. Een andere maatstaf is de temperatuur: zodra deze rond en onder de +/- 7°C daalt, is het moment voor een bandenwissel aangebroken. In België bedraagt de gemiddelde temperatuur tussen november en maart minder dan 7°C. Van december tot februari is dat zelfs minder dan 3,5°C. Tijdens deze periode vriest het ongeveer 1 dag op 2 volgens het KMI (2005). Het regent of sneeuwt in die periode 6 op 10 dagen. Opmerkelijk is ook dat de gemiddelde winterse weersomstandigheden in België amper verschillen van deze vastgesteld in Nederland of Duitsland.

Dat oktober nog niet echt koud is, belet niet dat het een behoorlijk natte maand kan zijn, en ook dan doen win-terbanden prima hun werk, daar hun profiel gemaakt is om snel sneeuw, smeltsneeuw, water en vuil af te voeren. Het is absoluut noodzakelijk om een set van 4 winterbanden te monteren. Vroeger werd vaak gehoord dat alleen op de aandrijfas winterbanden monteren volstaat. Dat is echter onvoldoende voor goede prestaties en een optimale veiligheid in de winter. Waneer een auto met voorwielaandrijving enkel op de vooras winterbanden gemonteerd krijgt, verbeteren weliswaar de prestaties bij het optrekken. De auto gaat dan echter achteraan uit balans en zal daardoor eerder om zijn as draaien (overstuur vertonen). Een achterwielaangedreven wagen die alleen op de achteras winterbanden krijgt, zal eveneens beter presteren bij het optrekken, doch raakt vooraan sneller uit balans en zal daardoor in bochten eerder rechtdoor willen gaan (onderstuurneiging). Hoewel sommige voorschriften met name voor vrachtwagens enkel spreken over banden op aangedreven assen, raadt de industrie omwille van bovenstaande redenen ten stelligste af zomer- en winterbanden op één voertuig te mengen.

De typeaanduiding van banden bestaat niet alleen uit de maat (breedte/hoogte en velgmaat), maar ook uit een snelheidsindex. Er bestaan volgende verschillende snelheidscoderingen voor winterbanden:

Snelheidsindex Q = tot 160 km/h

Snelheidsindex T = 190 km/h

Snelheidsindex H = tot 210 km/h.

Sinds 1999 is voor een aantal bandenmaten tevens een V-codering verkrijgbaar, waarmee tot 240 km/u snel kan gereden worden op de Duitse Autobahn, richting wintersport. Let goed op voor de toegelaten maximumsnelheid bij een band, dit helpt een miskoop en mogelijke ongelukken te voorkomen. Het is absoluut uit den boze af te wijken van de door de autoconstructeur opgegeven specificaties voor de bandenmaat. Deze geeft echter een vork op met minimum en maximum maat. Bij de keuze van winterbanden zal de maat ook invloed hebben op de prijs en dient men bovendien te weten dat smallere banden beter door sneeuw, sneeuwmodder en water ‘snijden’. Bredere banden gedragen zich dan weer beter op vastgevroren sneeuw bij zeer lage temperaturen. Niet alleen met de bandenmaat kan men variëren – we herhalen: met respect voor de specificaties van de constructeur – ook de snelheidsindex mag eventueel lager liggen dan de standaardbanden waarmee de wagen werd afgeleverd. In dat geval moet een sticker op het dashboard de voor de winterbanden geldende snelheidslimiet aan geven. Het verkeersreglement laat dergelijke situatie toe van 1 oktober tot 30 april.