Rover 75 Touring 2.0CDT

Inleiding

Op het Autosalon van Genève presenteerde Rover een opgefriste 75 en MG-tegenhanger ZT. De Rover, waarvan we in deze test de 2.0CDT Touring-versie met automaat aan de tand voelen, dateerde al van 1998. Ook het klassieke design schreeuwde intussen om wat cosmetica en het is vooral dat wat de Britten aanpakten. De break werd pas in 2001 aan het aanbod toegevoegd en was dus nog een stuk frisser. De facelift moet Rover wat meer tijd geven z’n zaakjes samen te rapen en het model, dat een leeftijd heeft die -in tegenstelling tot de 25 en 45- nog binnen een normale productcyclus past, weer beter in de markt te zetten. Daartoe werd dan ook meteen het aanbod geharmoniseerd.

De 75 is verkrijgbaar met een 1.8 16V met 120pk, een 1.8 16v Turbo met 150pk, een 2.5l V6 met 177pk en twee versies van de 2.0l viercilinder common-rail diesel van BMW-origine; met 116 of 131 paarden. De beschikbare uitrustingsniveaus zijn -afhankelijk van de motorkeuze- Classic, Sterling, Executive en Executive SE. Er is geen verschil tussen de uitrusting van de berline en de Touring. In het eerste geval schommelt het prijskaartje tussen € 22.700 en € 31.100, in het tweede geval betaal je minstens € 24.350 en maximum € 32.750. De basisprijzen zijn dus zeer redelijk voor een 4,47m lange, 1,78m brede en 1,42m hoge berline (L/B/H Touring: 4,79/1,78/1,47).

Rover mikt op een traditioneel, op comfort georiënteerd koperspubliek en dat merk je aan de standaarduitrusting. Die bestaat immers uit houtafwerking voor het instrumentenpaneel, centrale deurvergrendeling, airco, een CD-tuner en een lederen stuurwiel met geïntegreerde volumeknoppen. Onze testwagen in Sterling-livrei legt daar nog een pak bovenop met een elektronisch gestuurde klimaatregeling, ‘licht eiken’ effect in het dashboard, console en versnellingspook, bekerhouders, neerklapbare achterbank, lederen zetels, een stuurwiel in leder en hout, verwarmde voorzetels, elektrisch verstelbare zetels, 16-duims lichtmetalen velgen en parkeerhulp. Gelet op de uitrusting kunnen we het prijskaartje dat aan onze testwagen hangt, met € 31.200 bezwaarlijk veel noemen.

Exterieur

Er zijn geen ingrijpende wijzigingen doorgevoerd aan het ontwerp, maar met de aanpassing van de traditionele facelift-items heeft Rover er toch voor gezorgd dat het model weer een tijdje meekan én -dat was tenminste de bedoeling- dat het exterieur nu ook een iets minder traditioneel doelpubliek kan aanspreken. De ontwerpers zorgden voor een nieuwe geïntegreerde grille, een nieuwe voorbumper met lager geplaatste luchtopeningen en een nieuw ontwerp voor de koplampen met standaard halogeen projectorlampen. Ook de knipperlichten vooraan en op de zijkanten zijn nieuw. Achteraan merken we ook de nieuwe bumper op, terwijl een kunststof element de kofferklep van de break een modernere lijn geeft. Rover nam zelfs de badges onder handen, met een ander logo en Rover-schild, maar het merk zet ook een schildje met Engelse vlag op de beide D-stijlen. Iets waar alleen de Britten mee weg kunnen komen (stel je eens voor dat de Duitsers dat doen). Om de opsomming af te ronden vermelden we nog de introductie van nieuwe lakkleuren.

Afwerking was niet meteen een sterk punt van de Britten en dat is het nog steeds niet. Fouten hebben we niet gevonden, maar het geheel moet nog fijner en strakker geassembleerd worden als het de vergelijking met de concurrentie wil doorstaan.

Interieur

Het interieur werd minder ingrijpend gewijzigd dan de buitenzijde, al zorgen nieuwe rugleuningen van de voorzetels en een hertekende achterbank wel voor merkbaar meer voet- en beenruimte en een verbeterde instap achteraan. Het dashboard en het klassiek ogende instrumentbord wijzigden, op de houtsoort voor de bekleding na, niet. Dat vinden we ook niet erg want het oogt goed en het wijzertjes zijn probleemloos afleesbaar. Rover doet met de verlichting overigens het tegenovergestelde van wat de andere constructeurs doen: in plaats van de cijfertjes en de naald te verlichten, krijgt de hele wijzerplaat een achtergrond verlichting, met in het donker een zwarte naald en indicatoren. Dat is ongetwijfeld goedkoper, maar -belangrijker- het is net zo duidelijk als andersom. De bediening van de gadgets aan boord is intuïtief, maar het is wel duidelijk dat de knoppen en schakelaars er al wat jaren op hebben zitten, zonder dat we ons er aan storen. We vinden het spijtiger dat de constructeur het budget niet heeft gevonden om de deurpanelen te vervangen want die verraden hun leeftijd meer dan de andere elementen in het interieur.

De beschikbare ruimte is zowel voor- als achteraan ruim voldoende en de zetels zitten aangenaam, met uitzondering van de zit die zowel voor- als achteraan enkele centimeters langer had mogen zijn. Het Sterling-stuurwiel ligt minder goed in de hand als het standaardstuur, dat geheel met leder bekleed is, maar visueel heeft al dat hout wel wat. Op het vlak van geluidsisolatie worden geen potten gebroken. Het motorgebrom is gedempt en er komen algemeen weinig rol- of windgeluiden de oren van de inzittenden teisteren. Binnenin zou de afwerking een stuk beter moeten zijn dan in het verleden het geval was. Voor de soms mindere materiaalkeuze brengen we gezien het prijskaartje begrip op en parasietgeluiden zijn zo goed als afwezig. Een kreunend dashboard bij dwarsrichels, plateaus of drempels vinden we minder leuk.

Het plaatsaanbod van een aangename reiswagen wordt gecombineerd met een ruime kofferinhoud. De break moet 32l toegeven op de berline met capaciteit van 400l. Dat loopt op tot 1.222l met de achterbank plat.

Veiligheid

Op vlak van veiligheid biedt Rover een ABS-systeem met elektronische remkrachtverdeler, 6 airbags en driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen standaard aan. Dat het model hier toch wat punten laat liggen heeft vooral te maken met de afwezigheid van meer geavanceerde elektronische systemen die, ondanks een veilig, voorspelbaar licht onderstuurd weggedrag, in deze klasse toch veelal verkrijgbaar zijn. Tractie- en stabiliteitscontrole kunnen niet op de 75.

Rijgedrag

De dieselmotor die instaat voor de aandrijving is een 1951cc common-rail viercilinder-in-lijn met dubbele bovenliggende nokkenassen en vier kleppen per cilinder die afkomstig is van BMW. De zelfontbrander is goed voor 116pk bij 4.000t/min. en 260Nm koppel bij 2.000 krukasrotaties per minuut. Dat is niet bijzonder veel met 1.590kg op de weegschaal en een automaat die onvermijdelijk enkele paarden laat sneuvelen. 100km/u kan niet in minder dan 13,8 seconden op de teller staan, maar omdat de automaat tegelijk soepel en alert is (er is nauwelijks sprake van vertraging en tegelijk worden de schakelovergangen bijna geheel afgevlakt) lijkt het alsof de acceleratie moeiteloos verloopt. De topsnelheid van de Tourer bedraagt 180km/u, 10km/u trager dan de berline. Rover biedt ook nog een krachtigere variant van dezelfde motor aan met 131pk die dik anderhalve tel sneller accelereert, maar die vinden we niet noodzakelijk. De automaat verdient wel een software-update om te verhinderen dat er in bochten teruggeschakeld wordt, wat met name bij een vlotte rijstijl te veel het geval is. Ons testverbruik bedroeg over de gemengde cyclus 10,8l. Een behoorlijk contrast met de 6,9l die de constructeur opgeeft. Voor wie vlot met het verkeer mee wil lijkt dat cijfer dan ook nauwelijks haalbaar. Ten opzichte van onze veeleisende testcyclus enkele liters besparen moet dan weer wel mogelijk zijn.

De ophanging bestaat uit een systeem met McPherson veerpoten met schroefveren en gasgevulde schokdempers vooraan en een Z-as met dezelfde attributen achteraan. De Touring heeft daarenboven recht op een automatische niveauregeling achteraan. De afstelling is stugger dan je bij een dergelijk wagentype zou verwachten, terwijl de demping, met uitzondering van dwarsrichels die eerder nerveus verwerkt worden, nog steeds comfortabel blijft. Een afstelling dus die comfort combineert met de mogelijkheid om je een wat meer dynamische rijstijl aan te meten en dat bevalt. Wel spijtig dat de CDT net als de 1.8 geen recht heeft op een extra stabilisatorstang om het hellen in de bochten tegen te gaan. Het enige waaraan Rover heeft gewerkt is aan de besturing. Voortaan heeft het model een lineair overgebrachte bekrachtigde tandheugelstuurinrichting die wat lichter mocht uitvallen tijdens parkeermanoeuvres maar tijdens zowel stedelijke als buitenstedelijke ritten een groot bedieningsgemak combineert met voldoende feedback en, geholpen door relatief breed rubber, een behoorlijk snedig stuurgevoel.

Conclusie

Rover heeft de 75 die sinds 1998 op de markt is een opfrisbeurt gegeven die het model er niet alleen moderner uit moet laten zien, maar het doelpubliek ook moet verruimen. Het interieur werd op de obligate wijzigingen in aankleding na, ongewijzigd gelaten en dat hadden we met name voor de deurpanelen graag anders gezien. Dat het geheel niet meer van de jongste is kan niet weggestoken worden, maar het dient gezegd dat het interieur op details amper wat te verwijten valt. Rijhouding, ergonomie en comfort blijven vrijwel vrij van smet en is het dan zo erg dat de afwerking niet het allerhoogste niveau haalt?

Rover verliest nog punten op het vlak van veiligheid (omdat tractiecontrole en ESP niet verkrijgbaar zijn), maar weet te overtuigen door zijn uitstekende verhouding tussen uitrusting, grootte en prijs. Ook de (op zich) uitstekende motor kan de 75 Tourer niet boven het gemiddelde laten stijgen, maar dat neemt niet weg dat de acceptabele prestaties en de soepele automaat zorgen voor een wagen die probleemloos als kilometervreter ingezet kan worden. In feite is de 75 na de facelift een zeer homogeen, volwassen product dat vooral de wat gezaperige bestuurder moet kunnen bekoren. Hoge toppen worden niet geschoren, maar er zijn ook geen echte minpunten die de pret komen vergallen.