McLaren 12C Spider

Inleiding

Elk jaar een nieuwe McLaren sportwagen. Dat is wat de Britten ons beloofden bij de brandend ambitieuze voorstelling van de (voornamelijk) uit de Formule 1 gekende naam als volwaardige sportwagenbouwer. En voorlopig wordt woord gehouden. Tijdens drie opeenvolgende jaren mochten we kennis maken met de 12C, de 12C Spider waar we dadelijk uitgebreider op in gaan, en de P1 die zichzelf het label van een echte exoot mag opkleven. Wat we volgend jaar mogen afstippen is nog niet duidelijk, al zetten wij ons geld in op een afgeleide van de P1, terwijl 2015 het jaar wordt dat de P13 wordt geïntroduceerd. Aan geruchten daarover geen gebrek (die er allen op wijzen dat die auto zich in Porsche 911-territorium zal begeven), maar concrete informatie is er niet.

De in 2004 gebouwde productiecapaciteit van McLaren heeft een capaciteit van 4.500 voertuigen per jaar. In 2012 werden er al 1.400 stuks gebouwd, waarvan meer dan een derde bestemd was voor de Europese markt. Gesloten 12C, want de Spider die we hier aan de teugels houden werd pas officieel geïntroduceerd in november. Dit jaar zal dat model de aantallen echter al wat dichter bij het einddoel jagen.

De basisprijs van de 12C is sinds de introductie al aangezwollen tot € 212.200. Van de Spider is logisch dat die een extra inspanning vergt. Het model is er vanaf € 235.500. De optielijst is uitgebreid en -vanzelfsprekend- prijzig. Zo betaal je per carbon fiber onderdeel minstens € 2.660. En de testwagen heeft er zo al vijf. Dat exotische materiaal ook in het interieur laten inwerken kost € 3.720. De sportuitlaat doet er nog eens € 5.600 bij, en zo gaat het nog wel even door. In dit segment is de prijs minder belangrijk dan de aankledingsopties, en McLaren maakt zich sterk dat het de klant erg graag tegemoet komt, zolang het maar smaakvol blijft.

Exterieur

Natuurlijk erft de Spider de organische vormgeving van z'n gesloten broer. Met het dak in gesloten toestand, moet je zelfs al behoorlijk speuren om het verschil te zien, al verraden de naden van het in twee delen plooiende vaste dak natuurlijk de aanwezigheid van een vouwconstructie. Een erg snelle zelfs, want 17 tellen volstaan voor de transformatie, die je stilstaand of aan kruipsnelheid (30km/u of minder) kan doorvoeren. Als de hemelsluizen geblokkeerd zitten in de ‘open'-positie, zoals tijdens onze test, kan je de kleine verticale achterruit toch nog open zetten. Het beetje water dat binnen komt, blijft achter je, wat van de decibels die de geblazen V8 opwekt, niet gezegd kan worden. De achtervleugel kent verschillende instellingen, waaronder één die maximale neerwaartse druk voorziet, en één waarbij de eenheid functioneert als luchtrem.

Ook de open variant behoudt de vlinderdeuren, die een uiteraard een echte blikvanger zijn, maar die je evenmin als echt onpraktisch kan bestempelen. Tenminste, eens je in de gaten hebt hoe ze open gaan.

In de koffer vooraan past nog steeds 144 liter bagage. Dat is ook zo bij de Coupé. Maar McLaren voorziet ook de mogelijkheid om de opbergruimte voor het dak te benutten. Daarin past nog eens 52 liter die z'n gesloten broer moet ontberen. Dat je die natuurlijk niet kan volproppen en dan nog eens het dak onder de gordellijn verstoppen, is een evidentie, maar als het erop aankomt wat extra weekendbagage op de bestemming te krijgen, dan helpt het wel.

Interieur

Instappen vereist dat je je eerst over de chassiskoker werkt. Iets wat we niet zo'n probleem vinden, maar het vereist natuurlijk wel meer lenigheid dan wanneer je je bips in een SUV parkeert. Dat spreekt voor zich. Bij het in- of uitstappen schuift de zetel achteruit, maar een geheugenfunctie heeft het ding niet en dat is best een gemis. Vooral omdat de elektromotor z'n tijd neemt om je weer dichter tegen het stuurwiel te schuiven.

De voetafdruk van de 12C Spider is breed, maar er gaan nogal wat centimeters verloren aan de wulpse rondingen van het koetswerk. Daardoor is het binnenin best smal. En je merkt daar zo goed als niets van. De Britten springen immers slim om met de beschikbare plaats. De briljant zittende kuipjes zijn smal en hetzelfde moeten we concluderen bij het bekijken van de middentunnel. Daardoor is er best veel ruimte voor de inzittenden. Bergvakken zijn dan weer een zeldzaamheid.

De bediening kent zowel positieve als wat minder enthousiasmerende trekken. Bij die laatste categorie rekenen we het navigatiesysteem, dat traag werkt, vooral bij de invoer en dan bovendien nog erg summier informatie verschaft, terwijl het toch € 6.370 kost. Wat dan weer wel aanspreekt zijn de selectieschakelaars op de middentunnel. Dat je motorsturing, ophanging en zelfs de uitlaatlijn kan sturen, lijkt tegenwoordig logisch, maar je verliest jezelf vaak in onoverzichtelijke menu's. Niet hier.

Met twee deskundig gepositioneerde pedalen en vooral een uitgebreid verstelbaar stuurwiel, is een goede rijhouding geen zorg. En gek genoeg is zichtbaarheid rondom dat ook niet. De McLaren wekt geen claustrofobie op, heeft een bruikbare achterruit (wat niet vanzelfsprekend is in dit segment) en omdat je door de voorruit ook de bollingen van de wielkasten ziet, blijft een visbokaal-sensatie je bespaart. Wil je de McLaren fijn positioneren, dan zijn parkeersensoren natuurlijk geen slecht idee. De kont laat zich maar moeilijk peilen, al doet dat weinig aan het uitstekend rapport van de 12C.

Veiligheid

Natuurlijk is de Spider voorzien van tractie- en stabiliteitscontrole, ABS en een collectie van vier plofkussens die bestuurder en passagier bij onheil van de buitenwereld afschermen. Met veel minder mag McLaren niet komen aandraven, want dan is Europese type-goedkeuring geen optie meer.

Sportwagens van dit kaliber houden echter nog een troef in handen. Hun structuur is immers veel stijver dan die van een conventionele wagen. De inzittenden zitten in dit geval ingekapseld in een structuur van carbon. Vooraan is die gecombineerd met een aluminium botsstructuur (lees: kreukelzone), terwijl een apart frame aan de achterzijde moet garanderen dat je de motor niet op je schoot krijgt, ongeacht hoe groot het onheil is.

Rijgedrag

De speciaal voor McLaren gebouwde 3,8l V8 met vier kleppen per cilinder en twee turbo's, wekt 625pk op. Bij 7.000t/min. En ook nog eens 600Nm, die beschikbaar is zolang de toerenteller zich tussen 3 en 7 beweegt, wat garant staat voor een grote souplesse en er dus ook meteen voor zorgt dat de 12C Spider zich best schakellui en rustig laat rijden. Dan is de hele auto gespeend van giftige kenmerken en zou je haast vergeten dat je met een sportwagen onderweg bent. Een file is dus niet meer enerverend dan anders.

Laat de centrale de zeventrapsautomaat met dubbele koppeling martelen, en je krijgt een heel ander beest. Eén dat in 3,3 seconden (of 3,1 met speciale banden) naar 100km/u keilt en ook in de sprint naar 200km/u onder 10 tellen blijft. Prestaties die gepaard gaan met donker getinte, rauwe decibels die probleemloos in de categorie van de verslavende middelen kan onderbrengen. Van de 40kg die de Spider meer op de weegschaal zet dan z'n 1.301kg lichte gesloten tegenhanger, kruipen er 38 in het dak en 2 in de uitlaatlijn die als groezelige straathoekdealer op je verlangen speelt.

De ophanging maakt gebruikt van een hydraulisch systeem om de koets vlak te houden, en tegelijk de nadelen van stabilisatorstangen te omzeilen. Daardoor is de 12C Spider comfortabeler dan z'n directe concurrenten, al gaapt er natuurlijk wel een kloof tussen de conventionele automobiel.

De achterwielen het rubber laten geselen vereist niets meer dan een abrupte beweging van het gaspedaal. De 12C Spider ontpopt zich op eenvoudig verzoek tot een raszuivere bolide die licht, maar alert stuurt en een delicate balans etaleert die evenwel onvermijdelijk uitmondt in overstuur. Heerlijk, al moet je in de marge wel een kleine rouwbede plaatsen. Want alle verdoken toptechnologie en elektronica maakt deze Brit onvervalst modernistisch. Wie op zoek is naar onversneden supercar-sensaties, die enkele onvermijdelijke ongemakken verpakken in een scheepslading karakter, vindt het sensatiebombardement van deze nieuweling wellicht te veel versneden. Of dat kritiek, dan wel een pluspunt is, hangt helemaal af van je verwachtingspatroon.

Conclusie

McLaren is vast van plan potten te breken in het sportwagensegment. Het tekende daarvoor een ambitieus productplan uit, met elk jaar een nieuw model. De 12C hebben we gehad, de erg exotische P1 is in aantocht, en de tijd er tussen wordt geheel volgens schema opgevuld door de dakloze Spider. Technisch is die identiek aan de gesloten 12C en het model pakt weet met exact dezelfde kwaliteiten te overtuigen. Het interieur is best ruim, de ophanging comfortabel en de rijervaring inspanningsloos. Als je dat tenminste wil. De 12C kan op eenvoudig verzoek brutaal en ongetemd voor de dag komen en een sprinttijd van 3,3 tellen of een top van 329km/u neerzetten terwijl de lichtvoetigheid waarmee bochten worden aangesneden weinig ruimte laten voor concentratieverlies.

Wat de Spider onderscheidt is z'n dakconstructie die amper 17 seconden nodig heeft om de bekleding boven je kruin te ruilen voor atmosfeer. Het is niet alleen snel, maar ook slim. Niet alleen omdat je in gesloten toestand 52 liter extra bagage ruimte hebt in de Spider (daar waar het dak wegklapt), maar ook omdat McLaren zo slim was om 2kg extra in de uitlaatlijn te steken. Die oppert daardoor verslavende bastonen. Misschien is dat alleen al de meerprijs van € 23.300 voor een dakloze versie (die bijgevolg voor € 235.500 in de catalogus staat) waard. De prijs van de opties is dan weer gepeperd, maar waar in dit segment is dat niet het geval? Meer beeld is er zoals steeds in de fotospecial.