Isuzu D-Max 2.5 TD Double Cab 4WD

Inleiding

In tegenstelling tot wat men zelf beweert, heet Daihatsu en niet Isuzu het oudste Japanse automerk te zijn. Al is daarmee ook gezegd dat onze testwagen heel wat bagage met zich meedraagt. Goed voor de populariteit, zou je denken, al lijkt de constructeur het grote publiek niet mee te krijgen. Enerzijds omdat de D-Max als enige auto-achtige in de brochures prijkt, anderzijds omdat het merk zich vooral op degelijkheid richt en minder op de kleinere dingen in het leven. Tot nu, zegt men.

Het vorige model heeft ruim 2 miljoen nieuwe eigenaars opgespoord, dus moet de nieuweling nog beter doen. Verkopers kunnen je drie koetswerkvarianten voorschotelen: een Single Cab met twee deuren, een Double Cab met vier deuren, en ook een Extended Cab, die de B-stijl achterwege laat en een stel zogeheten zelfmoordportiertjes voorziet. Het is tevens de enige uitvoering die je niet enkel als achterwielaandrijver kan bestellen.

Het topmodel van de bende presenteert onder meer leder voor de binnenkant, automatische airco, audiobediening op het stuurwiel en een bestuurderstoel die zich elektrisch laat instellen. Prijzen starten bij € 21.690 voor een Single Cab, € 26.690 voor een Extended Cab en € 27.990 voor een Double Cab. Wij gaan voor de laatste soort in LS-uitvoering, met inschakelbare vierwielaandrijving, die je vanaf € 31.990 kan bestellen.

Exterieur

Afhankelijk van de gekozen versie is de D-Max ongeveer 5,30m lang, 1,80m hoog en al even breed. Hoewel de Single Cab daar op alle vlakken vanaf wijkt - zij het langer, lager en smaller - blijft de wielbasis van 3,09m overal gelijk. Wat uiteraard niet geldt voor de laadcapaciteit. Een Double- of Extended Cab kan tot 1.055kg meezeulen; een Single Cab telt daar nog eens 100kg bij, in een laadbak van 2,30 op 1,57m. De cargoruimte van ons testexemplaar, met plaats voor vijf, meet 1,48 op 1,53m. Ten opzichte van de vorige D-Max is de koetswerkstijfheid er met 42 procent op vooruitgegaan.

Ons testexemplaar profiteert bovenop de standaarduitrusting van verscheidene opwaarderingen aan binnen- en buitenkant. In deze rubriek passen bumpers in koetswerkkleur, een beetje chroom, elektrisch verwarmde en -regelbare buitenspiegels, aluminium zeventienduimers en achterlichten volgens LED-signatuur. En nu hop naar de leefruimte, want daar is het Isuzu voor een groot deel om te doen.

Interieur

De verantwoordelijke binnenhuisarchitecten mogen een pluim in hun hoed steken. Het merk beloofde een modern ontwerp en levert ook af. Geen vooruitstrevende lijnen, maar een simpele doch hedendaagse basis die meer dan voldoet. Onder de façade schuilt wel nog steeds een noeste werkman. Je kan een hoop spullen kwijt onder het handschoenkastje en de interieurpanelen verdragen het nodige misbruik. Wat ook wil zeggen dat de solide materialen hard aanvoelen. Bovendien kan de aanwezige isolatie het dieselgeluid niet weerhouden om de cabine binnen te dringen. Op zich geen probleem allemaal - VW's Amarok vertoont immers dezelfde eigenschappen - ware het niet dat Isuzu letterlijk beweert dat haar D-Max het comfortgehalte van een personenauto evenaart (en zelfs overtreft). Dat had men beter niet gedaan, ondanks de frisse tekenstijl en goedzittende zetels.

Hoofd- en beenruimte is er voldoende, zowel voor- als achteraan, en de instap vereist weinig moeite. Het basismodel beschikt over centrale vergrendeling, elektrisch bedienbare ruiten, een dag/nacht binnenspiegel, isofix-bevestigingspunten en een 60/40 neerklapbare achterbank. Onze LS presenteert daarnaast nog een radio met CD-speler, betere luidsprekers, airconditioning, leder voor het stuur en de versnellingspook alsook audiobediening aan het stuur. Het multi-informatiescherm past eveneens in dat rijtje maar lijkt eerder een uitbesteedde taak. Een kleine smet op een verder netjes afgewerkt interieur.

Veiligheid

De D-Max is uitgerust met actieve systemen zoals tractiecontrole, ESP en ABS met elektronische remkrachtverdeling. Grote remklauwen en geventileerde schijven vooraan moeten het gevaarte vervolgens tot stilstand dwingen, maar met het ondenkbare in het achterhoofd zijn passieve veiligheidssystemen nooit veraf. De zijdeuren werden verstevigd en de cabine kreeg een nieuwe structuur aangemeten. Is de klap te groot, dan schieten frontale-, zijdelingse- en gordijnairbags in actie, in samenspraak met automatische gordelspanners. Tot slot wordt middels een energie-absorberende motorkap rekening gehouden met de feilbaarheid van de zwakke weggebruiker.

Rijgedrag

Nogmaals: onder het frisse koetswerk en opgepoetste interieur schuilt een rasecht werkpaard. Die hoort beladen te zijn en in staat ruw terrein te trotseren - de bladveren achteraan zijn alvast een weggever. In onbeladen toestand, met asfalt onder de voeten, heeft de D-Max er minder plezier in. De rij-eigenschappen op slecht wegdek zijn dan ook in niets te vergelijken met die van een doordeweekse break-op-poten. Anderzijds zit het stoergevoel wel snor en heeft de 2.5 liter biturbodiesel met 400Nm koppel en 163pk genoeg geweld in huis. Alles heeft zijn charme, als je tenminste rekening houdt met typische factoren als een grote draaicirkel en de hoge bodemvrijheid.

Voor avontuurlijk settings is de D-Max meer te vinden. Een korte overhang zorgt voor een ononderbroken doordocht en enkele beschermingsmaatregelen onderin maken hem geschikt voor de taak. Zo zijn de motor, de versnellingsbak en de kunststof dieseltank met platen afgedekt. Om de duurzaamheid nog verder uit te spelen, kregen de klepstoters brede rollagers om slijtage te beperken. Daarnaast zijn de cilinderwanden van een beschermde laag voorzien en verloopt de distributie via ketting en tandwielen. Voortaan ook geen gedoe om naar 4x4-modus over te schakelen; de wissel geschiedt simpelweg via een draaiknop op de middentunnel. Echte fanaten kunnen nog steeds van een terreinverhouding gebruik maken.

We treffen een manuele zesbak aan boord, waarbij schakelen gelijk staat aan ploeteren en het comfortgehalte een snelle duik neemt. De vijftrapsautomaat, die we later even uitproberen, blijft hoe dan ook de juiste keuze. Zowat de belangrijkste les die we bij deze kunnen meegeven.

De fabrieksopgave vermeldt 194g/km aan CO2-emissiecijfers (220g/km voor de automaat) en een gemiddelde dorst van 7,4l/100km. Dat de werkelijkheid eerder richting 9l/100km neigt mag geen zonde heten - de D-Max wordt in zijn klasse nog steeds als een erg zuinige jongen beschouwd. De versies met inschakelbare vierwielaandrijving kunnen maximaal 3 ton voortslepen, de minder bedeelde varianten houden het op 2,5 ton. De Single en Double Cab laten zich, indien aangevinkt in de lijst der extra's, nog eens met een aangepaste wielophanging uitrusten.

Conclusie

Isuzu wordt vaak schromelijk over het hoofd gezien. Nochtans kent de Japanse autobouwer een rijkgevulde geschiedenis als dieselspecialist en heeft men een stevige reputatie opgebouwd inzake terrein- en utilitaire voertuigen. Jammer genoeg beperkt die reputatie zich tot bepaalde kringen. Met de frisse D-Max tracht het merk dan ook een nieuw klantenbestand uit te bouwen.

In praktijk stellen we vast dat Isuzu op esthetisch vlak de juiste richting is ingeslagen. De D-Max heeft een forse, eigentijdse tronie die niet moet onderdoen voor die van bekende concurrenten genre Nissan Navara. De ontwerptaal werd bovendien netjes doorgetrokken naar het interieur, waar het merk met een strakke boordplank en goedzittende zetels uitpakt. Kleine afwerkingsdetails en enkele loze beloften inzake comfort bepalen dat de D-Max niet als vooruitstrevend kan bestempeld worden, maar men is alvast op de goeie weg.

Eenmaal op de baan belanden we in een tweestrijd. Deze pick-up voelt zich niet erg thuis op een minderwaardig wegdek en laat dat in onbeladen toestand ook duidelijk merken. Wie daarbij nog eens voor de meest ecologische versie kiest, met een handgeschakelde zesversnellingsbak, zal zich dat bijna onmiddellijk beklagen. De optionele vijftrapsautomaat blijft de enige juiste keuze, en dat weten ze bij Isuzu ook wel. Die bedenking gaat trouwens ook op wanneer we ruwer terrein verkennen, waar de D-Max zich van zijn beste kant laat zien. Dat het nog steeds een werkpaard betreft, daar was je wellicht al uit. En dat is ook de bedoeling.

Zowel boven- als onderaan de prijslijst is de D-Max met dezelfde 2.5 liter biturbodieselmotor uitgerust. Die is goed voor 163pk en 400Nm koppel, waarden die wat ons betreft volstaan. In principe wordt er elke kilometer gemiddeld 194g CO2 uitgestoten (220g/km voor de automaat) en lust de krachtbron 7,4l/100km. In het echte leven mag je daar tot anderhalve liter bijtellen, wat nog steeds onder de verwachtingen ligt. Toch wel het bekijken waard.