Hyundai Veloster Turbo

Inleiding

De Hyundai Veloster is een eigenzinnig bazeke. De reden daarvoor, waar we bij exterieur nog eens dieper op ingaan is natuurlijk z'n asymmetrische opstelling met twee portieren aan de stoepzijde en één deur aan de bestuurderskant. Maar hij is dat tevens door de weigering van het bedrijf om een dieselversie aan te bieden, terwijl die bij nagenoeg elke concurrent wel te vinden is. De fabriek draait nu al op volle toeren en zo'n diesel maakt dat dan nodeloos ingewikkeld. De turbo die bovenop de 1.6l direct ingespoten benzinekrachtbron wordt gevezen, moet inmiddels onze wens naar wat meer vermogen en trekkracht vervullen. Een aardige zoethouder.

Concurrenten zijn er in het segment te over, maar de Veloster geeft ze op vlak van prijs in elk geval het nakijken. De Turbo is er immers vanaf € 28.999. Dat is amper € 800 duurder dan de best uitgeruste atmosferische versie (die met 140pk liefst 46pk toegeeft), en dan doet de snelste van beide het ook nog eens een tikkeltje beter op vlak van uitrusting. Leder, een panoramisch glazen dak, navigatie, snelheidsregelaar, automatische airco, een elektrisch verstelbare bestuurderszetel... het is er allemaal.

Je kan de Veloster Turbo met de hand een versnelling dicteren. In dat geval bedraagt het verbruik en de CO2-uitstoot (tegenwoordig erg belangrijk voor de fiscaliteit) 6,9l/100km en 157gr/km. Lap € 1.250 bij de prijs en Hyundai levert je een automaat die eveneens zes versnellingen telt en 8,1l/100km en 174gr/km als respectievelijke waarden heeft. Dat is overigens een conventionele automaat, omdat de transmissie met dubbele koppeling die optioneel op de atmosferische zestienhonderds te vinden is, z'n tanden stukbijt op het toegenomen koppel.

Exterieur

Los van het gegoochel met asymmetrisch opgestelde deuren, kan je evenmin stellen dat de Veloster behoudend is vormgegeven. Ook het standaardexemplaar is al gezegend met bolle wielkasten, een schuine achterruit en assertief vormgegeven bumperschilden. De verschillen met de Turbo zijn dan ook niet levensgroot. De grille en voorbumper zijn hertekend, terwijl in diezelfde panelen aan de achterzijde plaats is gevonden voor andere uitlaatspruitstukken en anders ingewerkte mistlichten. Door die laatste ziet de Veloster er breder uit, maar het scheelt nauwelijks enkele millimeters.

Het profiel profiteert van gewijzigde zijschorten, een vleugel die zich boven de achterruit nestelt en groter, specifiek 18-duims lichtmetaal. Aardigheidjes die Hyundai graag in een speciale verf zet. Letterlijk, want in ruil voor een democratische meerprijs van € 700 lakt het bedrijf de Veloster Turbo (en alleen de Turbo) in één van twee matte laktinten.

Interieur

De wijzigingen aan de binnenzijde zijn eveneens bescheiden. Het meubilair is steeds met leder overtrokken en om de aanwezigheid van op sportiviteit gerichte steunvlakken te benadrukken zijn die delen uitgevoerd in een contrasterende lichtgrijze tint. Daarmee hebben we het voornaamste onderscheid al achter de kiezen. Een opsomming van de sierlijsten, waarvan de meest in het oog springende rond het centrale bedieningsmedaillon in de middenconsole en de verluchtingsmonden zitten, maakt het plaatje compleet. Die zijn nu immers gelakt in een donkere chroomtint.

Wie ervan uitgaat dat eerder gemaakte conclusies (bij onze tests van de atmosferische versies) gewoon overgenomen kunnen worden, heeft helemaal gelijk. Dat betekent dat we de afwerking nog steeds puik vinden, maar dat hard plastic wat zeldzamer had mogen zijn. Er is één uitzondering. Het panoramische glazen dak bleek in het verleden telkens weer een bron van windruis (zelfs dicht), maar ditmaal was daar niets meer van te merken. Hyundai heeft wellicht maatregelen genomen.

Veiligheid

De veiligheidsuitrusting van de Veloster Turbo is identiek aan die van de andere varianten. Dat betekent dat er achter de bekleding zes airbags (frontale, zijdelingse en gordijnexemplaren - de passagiersairbag is uitschakelbaar) zijn weggewerkt. En met ABS met remkrachtverdeler en noodremhulp, tractiecontrole en stabiliteitscontrole is de elektronicawinkel compleet te noemen. Als de Veloster iets moet toegeven ten opzichte van z'n overwegend Europese concurrenten dan zijn het hoogtechnologische veiligheidssnufjes als een camera die verkeersborden leest, dodehoekwaarschuwing of en rijstrookassistent.

Verstelbare hoofdsteunen voor alle zitplaatsen en die van de voorzetels helpen om de gevolgen van een whiplash te beperken zijn er altijd en hetzelfde geldt voor de Isofix bevestigingspunten voor de montage van kinderzitjes op de buitenste zitplaatsen achteraan.

Rijgedrag

Door de turbo bovenop de zestienhonderd te vijzen, stijgt het vermogen ervan van 140 naar 186pk. En de trekkracht gaat nog meer in de plus. Deze eenheid heeft 270Nm, vanaf 1.500 tot dik 4.000t/min, terwijl de atmosferische versie met moeite 167Nm bijeen gerakeld krijgt. Wie zichzelf al eens laat betrappen op schakelluiheid is hier dus een stuk beter af. Maar in dit segment moet je natuurlijk ook pure prestaties kunnen voorleggen, en daar verliest de Veloster wat van z'n scherpte. De sprinttijd werd afgeklokt op 8,6 seconden en de top - die in onze contreien natuurlijk minder relevant is - bedraagt 214km/u. De Koreaan steekt de concurrentie de loef af op vlak van uitrusting en prijs, maar geeft enkele tienden prijs als het op de acceleratietijd aankomt. Maar dat zegt natuurlijk niet alles...

Hitsig is de nieuweling niet, maar hij heeft niets tegen en flinke dosis rijpret. De motor klimt gretig in de toeren en hoewel stuur (elektrisch bekrachtigd en dus gevoelloos) en pook (een tikkeltje rubberachtig) niet meteen nieuwe referentiepunten zijn, werkt alles uitstekend samen. De homogene mix eindigt er ook niet bij, want de afstelling van het onderstel hoort eveneens in dat rijtje thuis. Met McPherson veerpoten vooraan en een simpele torsie-as tussen beide achterwielen is het niet erg gesofisticeerd, maar Hyundai trekt dat meer dan behoorlijk recht in de afstelling. Op een pokdalig wegdek toont die respect voor de organische wezens aan boord en de achtertrein is voorspelbaar maar niet zo Lutheraans opgevoed dat alle speelneigingen onderdrukt zijn. Om de 18-duimers zit rubber waarop 215/40 R18 af te lezen valt. Dat is geen millimeter breder dan de standaardbanden. Daardoor is spoorgevoeligheid beperkt en op droog wegdek is er alvast geen sprake van tractie die te wensen overlaat. Puik werk dus. Als we dan toch nog iets op de wenslijst mogen zetten, dan graag remmen met wat meer uithouding. We waren er tijdens de test niet vriendelijk voor en fading was dan ook niet helemaal uit de lucht.

Conclusie

De Hyundai Veloster wist ons eerder te charmeren met z'n eigenzinnige, asymmetrische koetswerk dat één groot portier herbergt aan de bestuurderzijde en het met twee conventionele deuren doet aan de achterzijde. Maar met de 140pk sterke atmosferische 1.6l benzinemotor bleven we wat op onze honger zitten. Het uiterlijk suggereert betere prestaties en de markt in onze contreien smeekt natuurlijk om een diesel. De zelfontbrander komt er niet, maar door een turbo bovenop de bestaande benzinemotor te schroeven, wordt de wens om pittiger prestaties alvast ingelost zonder dat hier meteen sprake is van een prestatiemonster als een OPC (Opel) of een RS (Renault). Met 186pk en 270Nm haalt de Veloster Turbo een top van 214km/u, staat 100 in 8,4 tellen (handgeschakelde zesbak) op de snelheidswijzer en verlopen tussensprintjes met gepast enthousiasme. Daarmee meet hij zich met de sub-top. Erg gesofisticeerd komt de Turbo met z'n achterophanging met torsie-as en de wat rubberachtig aandoende versnellingsbak niet over, maar Hyundai is er wel in geslaagd een erg homogene mix van weggedrag, tractie en comfort af te leveren. En dat levert stuurpret op - iets waar betere prestaties geen garantie voor zijn.

Met de aankleding zit het ook snor. Hyundai zaagt aan de poten van concurrenten als de Astra GTC, VW Scirocco of Renault Megane Coupé door deze nieuweling vanaf € 28.999 in de catalogus te zetten. Da's amper € 800 meer dan een atmosferische versie met navigatie, leder, airco en een panoramisch schuifdak, terwijl hij kan uitpakken met een koetswerkkit, sportmeubilair met een contrasterend kleurenschema en een elektrisch verstelbare bestuurderzetel. Eigenlijk krijg je je turbo er gratis bij. Aan de pomp en in fiscaliteit is er natuurlijk wel verschil. Het verbruiksgemiddelde van de handbak bedraagt 6,9l/100km en je blaast elke kilometer 157gr CO2 de atmosfeer in.