Hyundai Tucson 2.0 CRDI 185 4WD

Inleiding

Hyundai heeft een nieuwe Tucson. Ja, een Tucson en niet een ix35. Want terwijl de alfanummerieke benaming gehandhaafd blijft voor de meeste modellen uit het gamma, keren de namen terug voor de SUV’s. Dat is toch beter, heeft Hyundai besloten.

Dat betekent echter niet dat de nieuwe Tucson veel gemeen heeft met z’n voorvader van twee generaties geleden. Integendeel. Hij heeft er niets meer mee gemeen. En dat stelt Hyundai meteen voor de eerste uitdaging. Want terwijl Hyundai met de eerste Tucson heel wat klanten veroverde door prettig, ruim en comfortabel te zijn voor een erg toegankelijke prijs, vind je het nieuwe exemplaar in een segment dat gevoelig groter is en waaraan een hoger prijskaartje kleeft. Vanaf € 29.649 voor de 1.6 benzine met 132pk en zelfs € 32.149 voor de 1.7 CRDi met 115pk. En deze 2.0 CRDi 4WD met 185pk? Die kost je al minstens € 39.599. Op twee generaties is de prijs dus bijna verdubbeld. En dat betekent dat Hyundai op zoek gaat naar andere klanten. Het wil die koopjesjagers niet meer.

Goed uitgerust

Omdat de invoerder de prijs van de speciale lanceeredities voorschotelt, gaat het wel om goed uitgeruste modellen. Erg goed uitgeruste modellen zelfs. Met 19-duimers (behalve op de 1.6 benzine), parkeersensoren rondom, cruise control, automatische airconditioning, elektrisch verstelbare zetels, getint glas, multimedia GPS, achteruitrijcamera, een compleet lederen interieur… En als Luxury Launch Edition (zoals hier) komen er nog eens LED-koplampen, geventileerde zetels, een verwarmd stuurwiel en een elektrische kofferklep bovenop.

Flirtte de Tucson één paragraaf eerder nog met prijzen uit het premium-segment, dan lijkt dat nu allemaal een pak beter te verteren, met dank aan de uitrusting.

Exterieur

Peter Schreyer kan duidelijk meer dan zich alleen maar lamlazarus drinken op de bedrijfsfeestjes bij de Koreanen. Als enige Europeaan in het directieteam van de Koreaanse groep zette hij eerst Kia met een nieuw en fris design weer helemaal op de kaart, en zwaait hij tegenwoordig ook de plak over het uiterlijk van de Hyundai modellen.

Van ver, tenminste, want de ontwerpers die alle verschillende onderdelen uittekenden van deze Tucson zitten vooral in de Europese hoofdzetel van het bedrijf in Frankfurt. En daar werd een kloeke SUV getekend die geen poging doet om z’n formaat weg te steken. En dat is al behoorlijk uit de kluiten gewassen: 4,47m lang, 1,85m breed en 1,64m hoog. Het oogt verzorgd en eigentijds, maar het is ook in niet geringe mate generiek. Haal de badge eraf en het zou eender wat kunnen zijn. Ook een Europeaan. Als je een merk bent met een stevige designreputatie zou je dat als een probleem kunnen aanzien, maar bij Hyundai toont het vooral aan hoe ver het merk inmiddels gekomen is.

Interieur

In het interieur kan je designgewijs evenmin met de roede slaan. Het heeft een beetje hetzelfde probleem als de buitenkant, namelijk dat het net zo goed eender welke andere auto zou kunnen zijn. Een probleem dat overigens alleen maar ontstaat als ook de andere autobouwers zo’n generisch design afleveren. Voorts domineert de zwarte kunststof naar de smaak van ondertekende te veel. Dat matte zilver rond de ronde klokken voor je neus en de verluchtingsmonden naast het scherm van het navigatiesysteem… dat is onvoldoende om het uitzicht te breken. Een sierbiesje ertussen, dat zou een wereld van verschil betekenen. In een edel materiaal bij voorkeur, niet van dat gelakt plastic.

Over materiaal gesproken - eigenlijk valt er niet zo veel op aan te merken. De meeste plaatsen waar je met je ledematen in aanraking komt met de binnenbekleding zijn netjes voorzien van zacht aanvoelende kunststof. Alleen voor de bestuurder is dat niet het geval. Daar zit het zachte materiaal wel tot vlak voor de voorruit, maar niet voor je neus. Een toegeving aan het design. En als we dan toch aan het muggenziften zijn: de verluchtingsroosters reflecteren in de voorruit. Dat was ons wellicht niet opgevallen als het geen snikhete zonovergoten testdag was, maar kijk, dat was nu wel het geval.

Uitrusting!

Ja, uitrusting. En er hoort wel degelijk een uitroepteken achter. Tegenwoordig hoef je je in dit segment weinig meer te ontzeggen. Snufjes die wat ons betreft niet zo nodig hoeven, maar waar Hyundai - geheel terecht - wel mee uitpakt. Laat het ons niet meer hebben over navigatie en airco met twee automatisch afgeregelde temperatuurszones. Dat is passé. Drie klimaatzones, dat trekt er al meer op. En een verwarmd stuur, naast de obligate verwarmde voorzetels. Diezelfde exemplaren zijn overigens geventileerd voor de zomermaanden. En achteraan heb je ook verwarming voor de bips. Het is allemaal verre van standaard natuurlijk.

Ruimte

Je hebt er niet over te klagen. Niet vooraan, niet achteraan. En evenmin in de koffer. Die is minimaal 1,03m breed, 89cm diep en 81cm hoog. En daar past dus 513l in, als je de plaats waar je normaal het reservewiel verwacht onder de koffervloer tenminste meerekent. Klap de zetels neer en je ziet de laadcapaciteit aanzwellen tot 1.503l.

Veiligheid

Onze eerste reflex is steevast van de EuroNCAP crashtestresultaten voor de testwagen op te zoeken. Maar die onafhankelijke organisatie heeft nog niet de kans gehad om de Tucson te verminken. Slecht ziet het er echter niet uit. Bij Hyundai hebben de knappe koppen uitgezocht wat er exact nodig is voor een goede score. Dat zien we niet aan de zes airbags, driepuntsgordels, stabiliteitscontrole, noodremhulp, ABS, tractiecontrole… met die gebruikelijke snufjes rooi je het niet meer. Tegenwoordig heb je ook gordeldetectie nodig op alle plaatsen. En moet je ervoor zorgen dat er elektronische hulpmiddelen beschikbaar zijn. En je tovert best ook een auto tevoorschijn die erg stevig is rond de inzittenden, maar erg zacht is voor voetgangers…

Op naar een topscore

En kijk. De veiligheidskooi rond de passagiers bevat meer hard staal dan voorheen, terwijl de motorkap bij een aanrijding opveert om zwakke weggebruikers beter op te vangen. En al dan niet optioneel is er voetgangerdetectie met automatische remfunctie, houdt de Tucson je op je rijstrook, scant hij de dode hoek en kijkt hij bij het achteruitrijden of er geen kruisend verkeer aankomt. Allemaal heel erg wat het moet zijn. Daarom stoort het ons des te meer dat die centrale driepuntsgordel achteraan nog steeds in het dak ingewerkt is en niet in de zetel. Je krijgt er natuurlijk geen punten voor, maar het is onhandig, het gaat rammelen, het zit in het zicht… Smet op het anders zo mooi opgepoetste blazoen.

Rijgedrag

De eerste kilometers met de nieuwe Tucson worden geschiedenis aan boord van de tweeliter met vierwielaandrijving en een handbediende zesbak. En laat ons maar meteen zeggen dat de bak correct schakelt, dan is dat onderdeel al uit de weg. Ernaast zit trouwens nog een conventionele handrem. Een hendel dus. Tegenwoordig een echte zeldzaamheid, maar er is niets mis mee. In tegendeel - het is veel minder ‘gedoe’, maar het werkt natuurlijk niet automatisch. We wijken af - 185pk en 400Nm is wat de motor ons geeft om mee te werken. En een niet permanente vierwielaandrijving. De achterwielen helpen dus alleen als het echt moet, of wanneer je - bij lage snelheden - de juiste knopjes induwt.

Geen pluimgewicht

Die integraalaandrijving voegt 87kg gewicht toe. En dat betekent dat de Tucson op net geen 1,6 ton eindigt. Voeg er de opties aan toe en je zit aan 1,7 ton. Draai dan relatief lange versnellingsbakverhoudingen in de mix (om het verbruik te beperken tot 5,9l/100km of 154g/km CO2) en je hebt een auto die minder overtuigend aan de gas hangt als de cijfers beloven. Je hebt slechts één tientje marge op de 10 tellen als je naar 100 wil, naast de weinig relevante topsnelheid van 201km/u. Echt vlot rijden is dan ook wat een uitdaging - veel met de pook werken en de motor tussen 2.000 en 3.000 toeren houden. En je betaalt het natuurlijk aan de pomp. Gewicht besparen wordt ongetwijfeld een prioriteit bij de ontwikkeling van de volgende generatie. Daar laat Hyundai nu wat liggen…

Duits weggedrag

Het weggedrag zelf is correct en erg Duits. Daarin mist het een tikkeltje finesse. Oneffenheden worden droog opgevangen. Iets wat je jezelf kan besparen door kleinere velgen te nemen. Stuurjunkies zijn bij de meeste SUV’s aan het foute adres en dat is hier niet anders. Veilig en voorspelbaar onderstuur is de enige taal die de Tucson spreekt. En het stuurgevoel is… tja… net zo middelmatig als bij al de rest van de elektrisch bekrachtigde auto’s. Maar dit is het soort auto dat je dat kan vergeven. Als het nu nog een beetje nauwkeuriger wordt, dan zijn we best tevreden.

Conclusie

De Hyundai ix35 zit op de afslagstrook. En daar komt de Tucson weer, na dit alfanummeriek intermezzo. Maar op het kofferlabel na, vloeien de generaties mooi in elkaar over. En Hyundai heeft de trends mooi in kaart gebracht. Daarom is de Tucson nu groter, kloeker, ruimer en meer premium dan ooit tevoren. En een stuk veiliger ook. Met alle snufjes aan boord lijken 5 sterren bij de EuroNCAP niet uitgesloten. Wij willen wel nog die dakgordel zien verdwijnen.

Met 185pk uit een 2-liter diesel die ook nog eens 400Nm opwekt, blijven wij wat op onze honger zitten. De Tucson mocht een beetje sneller uit de starblokken schieten, een druppel minder lusten en zich langer vasthouden aan de binnenkant van de bocht. Maar wat wil je, hij weegt ook al 1,6 ton.

Het interieur loopt niet over van fantasie. Je hebt er echter wel plaats in overvloed. En niet alleen vooraan, maar ook achterin. En in de koffer, waar je steevast 513l kan wegstoppen. En het oogt degelijk, met materialen waarvoor je je niet hoeft te schamen. Gelukkig maar, want het prijskaartje schoot ook de hoogte in. De lanceeredities kosten minstens € 29.649 en voor onze testauto moet er nog eens € 7.000 bij. Een riante uitrusting maakt dat verteerbaar, maar een instap-SUV is de Tucson niet meer.